Του Γ. Γ.

Με τον δικό του εύστοχο τρόπο σχολίασε το κρατικό ομαδικό έγκλημα των Τεμπών και την συμπεριφορά που ακολούθησε από κάποιους ΑΡΔ ο “προφήτης” μας. Στο παρακάτω βιντεάκι μπορείτε να παρακολουθήσετε το πώς ο Χριστόφορος Ζαραλίκος “περιποιείται” κάποιους ¨έγκυρους” δημοσιολόγους όπως τον Μάνεση, τον Τσίμα και τον Βασίλη Χιώτη, και αφού μας ενημερώνει για έναν απίστευτο διαδικτυακό διάλογο που έγινε μεταξύ Ψαριανού και Προτοσάλτε, προχωράει σε μια διαπίστωση που για μας είναι καίρια.

Μας λέει ο Χ. Ζαραλίκος.

“Αν όλοι κι εμείς είχαμε το 1/10 της ταξικής συνείδησης που έχουν τα καθάρματα και οι υπηρέτες των καθαρμάτων, ιδιωτικές εταιρείες, εφοπλιστές, καναλάρχες, αν είχαμε το 1/10 της ταξικής συνείδησης που έχουν αυτοί, θα είχαμε μια πολύ καλύτερη χώρα. Δεν θα είχαμε τρομερές αλλαγές. Αλλά σίγουρα θα είχαμε υγεία, θα είχαμε παιδεία, θα είχαμε ασφαλείς δρόμους, θα είχαμε ασφαλείς μεταφορές και κυρίως θα είχαμε αξιοπρέπεια”.

Δεν ξέρουμε αν ο προφήτης μας έχει διαβάσει Μαρξ. Εμας όμως αυτή η διαπίστωσή του μας φέρνει στο μυαλό μια πρόταση του μεγάλου θεωρητικού μας.: «Το χειρότερο πράγμα στον καπιταλισμό δεν είναι η εκμετάλλευση και το άδικο, είναι η αλλοτρίωση, δηλαδή ότι διαπαιδαγωγεί τους ανθρώπους με τις δικές του αξίες».

Προφανώς και οι πλουτοκράτες έχουν απόλυτη ταξική συνείδηση. κάτι που απουσιάζει μαζικά απ’ την τάξη μας. Δεν υπάρχει δηλαδή απ’ την πλευρά μας η συνειδητοποίηση ότι ζούμε σε μια κοινωνία στην οποία είμαστε οι εκμεταλλευόμενοι, ότι είναι χρέος μας να αντιπαρατεθούμε με την πλουτοκρατία και τους θεσμούς της αστικής εξουσίας με απώτερο στόχο η τάξη στην οποία ανήκουμε να θέσει τα θεμέλια μιας ελεύθερης και αταξικής κοινωνίας.

Ολοι/ες που έχουν στοιχειώδεις γνώσεις μ/λ γνωρίζουν ότι η ταξική συνείδηση δεν είναι κάτι το αυτοφυές στις προλεταριακές μάζες. Αν η εξαθλίωση, η φτώχεια και η μιζέρια ήταν ικανές συνθήκες για να δημιουργήσουν ταξική συνείδηση, τότε στις λεγόμενο «τρίτο κόσμο» θα υπήρχε ένα ρωμαλέο προλεταριακό κίνημα, πράγμα που φυσικά δεν συμβαίνει.

Εχει δηλαδή ιδιαίτερη βαρύτητα η εκτίμηση του “προφήτη” ότι αν είχαμε το 1/10 της ταξικής συνείδηση που διαθέτει η άρχουσα τάξη “θα είχαμε μια πολύ καλύτερη χώρα”. Αυτό είναι που απουσιάζει μαζικά από το εργατικό κίνημα, γι’ αυτό συνήθως δίνει απλώς μια μάχη χαρακωμάτων για να διασώσει ότι μπορεί από την βάρβαρη επίθεση που δέχονται από τις δυνάμεις του κεφαλαίου.

Είναι μια μεγάλη συζήτηση. το συγκεκριμένο θέμα. Αν κάποιος/α διαβάσει το κλασικό βιβλίο “Τι να κάνουμε”, του Λένιν, θα αντιληφθεί ότι η ταξική συνείδηση “μόνο απ’ ΕΞΩ” δηλαδή από ένα ταξικό επαναστατικό κόμμα μπορεί να γίνει κτήμα των μαζών.
Κι αυτό στην εποχή μας και όχι μόνο στον τόπο μας, απουσιάζει. Κι όσο δεν υπάρχει ένα μαζικό επαναστατικό κόμμα της εργατικής τάξης, η σημερινή κατάσταση δεν πρόκειται να είναι ριζικά αναστρέψιμη. Οι παλιοί κομμουνιστές έλεγαν ότι «η ταξική συνείδηση μπαίνει απ’ έξω στις μάζες» και αυτό είναι βασικό καθήκον του κόμματος γιατί οι εργάτες δεν μπορούν να την αποκτήσουν από μόνοι τους λόγω της φύσης της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης. Με απλά λόγια, έλεγε ο Λένιν, ότι μόνο ένα κομμουνιστικό κόμμα μπορεί να συμβάλει καθοριστικά με την πολιτική του δουλειά, ώστε οι εργάτες να κατανοήσουν την ταξική τους θέση, μέσω της κατανόησης των σχέσεων με τις άλλες τάξεις και το κράτος ως οργανωμένη πολιτική δύναμη.

Αν δεν υπάρχει ένα τέτοιο κόμμα θα ισχύει να υπάρχει η ευχή του Ζαραλίκου η τάξη μας να αποκτήσει το 1/10 της ταξικής συνείδησης που έχουν οι εξουσιαστές μας.