Οι αμερικανόφερτοι σύμβουλοι του πρωθυπουργού μάλλον δεν ξέρουν τnv ελληνική πα­ροιμία «Οποιος βιάζεται σκοντάφτει». Η βιαστική τη­λεοπτική εμφάνιση, μετά το έγκλη­μα στα Τέμπη και τον ορυμαγδό των αποκαλύψεων για τις αμαρτω­λές συμβάσεις, το κακοδιατηρημένο δίκτυο και τις πρώιμες αλλά ανα­πάντητες καταγγελίες, αποδείχτηκε φιάσκο. Οι κολαούζοι λοιπόν που αντιλήφθηκαν ότι χιλιάδες κραυγές θυμού άρχισαν να υψώνονται για κάθε λεπτό των τεσσάρων χρόνων που είχαν σιωπήσει τον προέτρεψαν να αποχωρήσει από το πα­ράλληλο σύμπαν του Μαξίμου και να κατέβει στον «λαό». Γιατί όποια κι αν είναι η ερώτηση, η επικοινω­νία είναι η απάντηση.

Μια ανάρτηση στο F/B θα μπο­ρούσε να λειτουργήσει σαν αμορτι­σέρ και να απορροφήσει τους κραδασμούς της γενικευμένης θλίψης και αγανάκτησης. Κατάλαβαν ότι με ένα επιπλέον τηλεοπτικό μήνυμα δεν θα έπειθε ούτε η φωτογένεια της αξυρισιάς ούτε η ψευδεπίγραφη συγκίνηοη, που το πολύ να του χά­ριζε το Χρυσό Βατόμουρο αλλά σε καμία περίπτωση το Οσκαρ πρώτου αντρικού ρόλου. ‘

Στην ανάρτησή του επομένως απευθύνθηκε ως Μητσοτάκης σε εξομολογητικό τόνο. Επει­δή όμως ο τρόπος γραφής είναι και ενδεικτικός του τρόπου θέασης του κόσμου, ξεκίνησε με την επίκληση στο συναίσθημα για να ταυτιστεί με την κοινή γνώμη και να προχωρήσει στη συνέχεια ακάθεκτος στο damage control. Ενας δήθεν διακεκομμέ­νος λυγμός για να αναχαιτίσει τα πεπραγμένα του: ζωή με κουπόνια και θάνατος με εισιτήριο. Ακολου­θεί συγγνώμη γραμμένη με κεφαλαία στο πλαίσιο του επικοινωνιακού τρικ και της επανόρθωσης των προηγούμενων δηλώσεων.

Οταν βέ­βαια αυτή έρχεται ως αργοπορημένος νεκροπομπός μόνο ως αίτημα για επιείκεια μπορεί να εκληφθεί. Αν είχε διαβάσει τη Χάνα Αρεντ, θα ήξερε ότι «το αντίβαρο της συγγνώμης είναι η τιμωρία. Και η μία και η άλλη έχουν κοινό χαρακτηριστικό την προσπάθεια να θέσουν τέρμα σε κάτι το οποίο χωρίς κάποια παρέμ­βαση θα μπορούσε να συνεχίζεται διαρκώς». Καταφεύγει κατόπιν στην τακτική του σπουδαρχίδη που μοι­ράζει υποσχέσεις, φυσικά στον α’ ενικό της μεγαλοπρεπείας. Στην τεχνογνωσία που θα ζητήσει από φι­λικές χώρες παρέλειψε ωστόσο την αίτηση πολιτικού ασύλου που ενδε­χομένως να χρειαστεί.

Τιμώντας μάλιστα το προσωνύμιο του Μωυσή που λειτουργούσε ως πληρεξούσιος του Θεού, ομιλεί εκ μέρους των προηγούμενων κυβερνήσεων. Στο δικαιικό σύστημα αυτό ονομάζεται διάχυση ευθύνης. Η εντολή λοιπόν στον Ντογιάκο, κα­ταστρατηγώντας κατάφωρα τη δι­άκριση των εξουσιών, αποτελεί το επιστέγασμα της δεινής θέσης που βρίσκεται. Ο ανώτατος δικαστικός, εκτελώντας το καθήκον του, ζήτη­σε ήδη τη δικογραφία για το ναυά­γιο των Αντικυθήρων.

Και αυτό το προεκλογικό λογύ­δριο. χωρίς καμία ομολογία ενοχής, κλείνει με την υπενθύμιοη για την Κυριακή της Ορθοδοξίας. Το διά ταύτα είναι ότι πρέπει οπωσδήποτε να συγκρατηθούν οι ψήφοι των πι­στών και να μη διολισθήοουν στους Βελόπουλους.

Οταν ρώτησαν τον κ. Κόυνερ του Μπρεχτ «Τι κάνετε τώρα;» εκείνος απάντησε: «Ετοιμάζω το επόμενο λάθος μου». Ο Μητσοτάκης αφελώς πιστεύει ότι και οι πολίτες ετοιμάζο­νται για το επόμενο λάθος τους, να τον ξαναψηφίσουν. Δεν είδε όμως ότι στην πίσω πλευρά των πανό στις διαδηλώσεις ήταν γραμμένοι οι στί­χοι του Αναγνωστάκη: «Τάχα η θέ­λησή σου λίγη, τάχα ο πόνος σου με­γάλος, η ζημιά ήτανε στο ζύγι, πάντα φταίει κάποιος άλλος».

Πηγή: Χρύσα Κακατσάκη – Documento