Πηγή: Της Francine Prose – The Guardian
Την περασμένη εβδομάδα, δύο άνθρωποι πυροβολήθηκαν, σε δύο διαφορετικά περιστατικά, επειδή διέπραξαν ένα αθώο σφάλμα. Στο Κάνσας του Μιζούρι, ο 18χρονος Ραλφ Γιαρλ πυροβολήθηκε στο κεφάλι και τραυματίστηκε σοβαρά από τον 84χρονο Αντριου Λέστερ, του οποίου την πόρτα χτύπησε κατά λάθος ο Γιαρλ. Και στα προάστια της Νέας Υόρκης, η 20χρονη Κέιλιν Γκίλις βρήκε τον θάνατο από πυροβολισμό όταν αυτή και οι φίλες της, έχοντας χάσει τον δρόμο τους, βρέθηκαν στον δρόμο του 65χρονου Κέβιν Μόναχαν.
Ζω σε αυτή τη χώρα στην οποία είναι εύκολο να χάσει κανείς τον δρόμο του. Τα νούμερα στα γραμματοκιβώτια σβήνονται σταδιακά. Τα δορυφορικά σήματα χάνονται. Τα πακέτα μας παραδίδονται σε άδεια σπίτια στο τέλος του δρόμου. Είναι αμέτρητες οι φορές που έχω χαθεί πηγαίνοντας προς φίλους, έχω στρίψει σε λάθος σημεία, έχω εγκλωβιστεί στον λάθος δρόμο μέχρι να καταφέρω να κάνω αναστροφή. Τι θα συνέβαινε εάν, σε κάποια από αυτές τις περιπτώσεις, ο δρόμος ανήκε στον Κέβιν Μόναχαν ο οποίος, σύμφωνα με τους γείτονές του, ήταν εξοργισμένος από τους παραβάτες;
Τα πρόσφατα επεισόδια στο Μιζούρι και στη Νέα Υόρκη αποτελούν ένα δείγμα για το πόσα έχουν αλλάξει μέσα σε μιάμιση δεκαετία. Είναι δύσκολο να καθορίσουμε τις αιτίες που τα πράγματα έχουν πάρει μια τέτοια δυσάρεστη τροπή.
Η αύξηση της ένοπλης βίας μας έχει φέρει όλους στο χείλος του γκρεμού. Η άνοδος της εκρηκτικής οργής, που ευχαρίστως οδηγεί στο τράβηγμα της σκανδάλης, εντείνει τον φόβο και την παράνοια και μας κάνει να παρακολουθούμε ανήσυχοι τους συνεπιβάτες μας και όσους βρίσκονται στο ίδιο κατάστημα με εμάς.
Οτιδήποτε ακούμε, διαβάζουμε και βλέπουμε αναφορικά με τις βαθιές διαχωριστικές γραμμές στη χώρα μας συνοδεύεται από μια, λιγότερο ή περισσότερο, συγκαλυμμένη απειλή: Οτι η άλλη πλευρά έχει σκοπό να μας «φάει». Ο καθένας μπορεί, ανά πάσα στιγμή, να ξεκινήσει να πυροβολεί, καθώς εμείς παραμένουμε εγκλωβισμένοι σε μια σειρά συγκρούσεων: κόκκινοι εναντίον μπλε, λευκοί εναντίον μαύρων, άνδρες εναντίον γυναικών.
Προφανώς, μπορούμε να μειώσουμε τη βία και τους θανάτους περιορίζοντας την πρόσβαση στα όπλα, όμως πάντα θα υπάρχουν όπλα. Πώς, λοιπόν, θα αλλάξουμε την άποψη που κυριαρχεί και θεωρεί ότι είναι καλή ιδέα να πυροβολείς πρώτα και να κάνεις ερωτήσεις μετά: Πώς θα επιδιορθώσουμε αυτό το κατεστραμμένο χρωμόσωμα οτο DNA του καουμπόι στο έθνος μας;
Η βία αποτελεί είδηση. Εάν φέρνει αίμα, είναι πρώτη είδηση. Συνιστά την καθημερινή μας δίαιτα, την ασθένεια την οποία μπορούμε να παρακολουθήσουμε να πολλαπλασιάζεται σε ώρες υψηλής τηλεθέαοης.
Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι ένας άνθρωπος θα πυροβοληθεί επειδή χτύπησε την πόρτα ενός αγνώστου στη Φινλανδία, στην Ισπανία ή στον Καναδά. Εμείς οι Αμερικανοί, όμως, φαίνεται πως έχουμε ένα εθνικό πρόβλημα διαχείρισης της οργής, το οποίο καθίσταται ακόμη πιο τοξικό όταν συνδυάζεται με τον ραισισμό, τον σεξισμό, τον σοβινισμό, την ομοφοβία, την τρανσψοβία και πολλές άλλες «αιτίες» για τις οποίες μπορεί κανείς να γίνει μισητός.
| Δεν είμαι σε θέση να φανταστώ μια μαγική θεραπεία για μια επιδημία παρορμητικών δολοφονιών. Είναι πολύ μεγάλη, πολύ συστημική και πολύ βαθιά ριζωμένη οτο οικοδόμημα και στη συγκυρία. Μοιάζει σαν να είναι ο λαός μας που έχει ανάγκη από θεραπεία ή καθοδήγηση. Τουλάχιστον, ας μάθουμε να μη σκοτώνουμε αγνώστους οι οποίοι ενδέχεται να χρειάζονται τη βοήθειά μας – ας ρωτάμε, καλύτερα, εάν έχουν χαθεί. |
0 Comments