Του Γ. Γ.
Ο Γ. Παπαχρήστου είναι ένας ΜΥΘΟΜΑΝΗΣ και ΠΑΡΑΜΥΘΑΤΖΗΣ, δημοσιογράφος και με την βούλα της αστικής δικαιοσύνης χαρακτηρίζεται “ψεύτης και συκοφάντης”. Από κει και πέρα δυο λέξεις για τα όσα σχολιάστηκαν μετά τον ξυλοδαρμό του από τον εφοπλιστή Γιάννη Καραγιώργη και μπράβους του.
Ατυχέστατη είναι κατά την άποψη μου η άποψη του ΚΚΕ το οποίο στην ανακοίνωση καταδίκης της επίθεσης του Παπαχρήστου σημειώνει ότι “οι επαναλαμβανόμενες επιθέσεις εναντίον δημοσιογράφων και μάλιστα από μεγαλοεπιχειρηματίες, όπως καταγγέλλουν τα θύματα των επιθέσεων, στρέφονται κατά της δημοσιογραφικής ελευθερίας”. Ε, τώρα να θεωρείς ότι με το να τρώει ξύλο το φερέφωνο ενός πλουτοκράτη, από μπράβους άλλους καπιταλιστή είναι κάτι που στρέφεται “κατά της δημοσιογραφικής ελευθερίας”, πάει πολύ!
Δυο κουβέντες επιπροσθέτως. Η συγκεκριμένη περίπτωση είναι ένα γεγονός που θα έπρεπε να μας αφήσει αδιάφορους ή να υπάρξει μια τοποθέτηση όπως αυτή που έγινε στην ιστοσελίδα της ΚΟΝΤΡΑΣ. Και φυσικά ούτε να επιχαίρουμε όπως κάνουν κάποιοι χρήστες του διαδικτύου. Eδώ δεν έχουμε να κάνουμε με μια εκδήλωση λαϊκής αντιβίας, όπως αυτές που συνέβησαν στο παρελθόν από τους κατοίκους της Κερατέας και των Σκουριών ή όταν ο ανθυποΚασιδιάρη Τζήμερος δέχτηκε επίθεση έναν «κομμουνιστή τραμπούκο ακούων στο όνομα Μανουσογιαννάκης». Στην προκειμένη περίπτωση έχουμε ένα επεισόδιο που έχει προέλευση ενδοκαπιταλιστικές αντιπαραθέσεις και δεν πρέπει να μας απασχολεί στο ελάχιστο.
κανενα σχολιο. δεν με ενδιαφερουν οι ενδοκαπιταλιστικεσ αντιθεσεισ.