Της Τ. Γ.
Μια πικρή γεύση, ένα τσίμπημα στη καρδιά, μου έφερε τούτη η φωτογραφία του Κωσταντίνου Πολυχρονόπουλου, που βραβεύεται από την Πρόεδρο της κατ΄ επίφαση Δημοκρατίας.
Είναι τούτα τα χέρια που ακουμπούν στο σώμα του άλλου. Τα χέρια του Κωνσταντίνου. Χέρια ζυμωμένα μ΄ αγάπη, χέρια που μαγείρεψαν, που μαγειρεύουν τόνους φροντίδας, αλληλεγγύης, για τον πεινασμένο, τον κατατρεγμένο…
Τα χέρια της “κυρίας” Σακελλαροπούλου. Χέρια που φωτογραφήθηκαν με καμάρι μπροστά στο αίσχος του Έβρου, χέρια που πέταξαν λουλούδια στο τρένο των Τεμπών πριν ακόμα μετρηθούν οι νεκροί του, χέρια που καλωσόρισαν και αγκάλιασαν τον φασίστα Ζελένσκι, χέρια που ξεπλένουν κάθε μικρό ή μεγάλο κυβερνητικό έγκλημα…
Προσπαθώ να καταλάβω να δικαιολογήσω… Είναι στην ανθρώπινη φύση, λέω, η ανάγκη για αποδοχή, για επιβράβευση των ιδεών, των προσπαθειών των κόπων μας. Μα τι καλύτερο βραβείο Κωνσταντίνε, απ΄ την αγάπη, τον θαυμασμό όλων αυτών που σε πλαισιώνουν σε κάθε σου δράση, σε συντρέχουν σε κάθε σου έκκληση για σύμπραξη; Τα ένιωσα τούτα, στα χάρισα και γω, στην Μόρια, στην Πλατεία Σαπφούς…
Ισως πάλι, σκέφτηκα προς στιγμήν, να θες να χρησιμοποιήσεις τούτη τη βράβευση ως κίνητρο, ως άλλοθι σε καιρούς που η μαυροψυχιά καλλιεργείται και η αλληλεγγύη ποινικοποιείται. Μα όχι. Έτσι θα υποτιμούσα την νοημοσύνη σου. Ως ιδιαίτερα ενεργό κοινωνικό ον, γνωρίζεις πως τούτο δεν ισχύει. Κωσταντίνε, λυπάμαι…
Σε καμμιά περίπτωση δεν ακυρώνω τη σπουδαία σου δράση, μα άθελα σου, θέλω να πιστεύω , βοήθησες να φορέσουν ανθρώπινο προσωπείο, όσοι ασκούν απάνθρωπες πολιτικές.
0 Comments