Καιρός να φεύγουμε κι εμείς σιγά σιγά…

Αναγνώστης μας, με αφορμή την προηγούμενη ανάρτησή μας, μας στέλνει δυο κείμενα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα tvxs. Το πρώτο το υπογράφει ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Στέλιος Κούλογλου και το δεύτερο ο Καθηγητής Δημόσιας Ιστορίας, στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, Χάρης Αθανασιάδης.

Να σημειώσουμε πρώτα εμείς ότι ο αναβρασμός που επικρατεί στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ είναι ορατός και απ’ τις τοποθετήσεις απλών μελών του πολιτικού αυτού χώρου στα κοινωνικά δίκτυα.

Το μεγάλο, όμως “ξεκαθάρισμα” των “λογαριασμών μεταξύ Συριζαίων συντρόφων” θα γίνει στο επόμενο συνέδριο τους όπως είπε σε τηλεοπτικό του παρουσία ο Πάνος Σκουρλέτης. «Έχουμε πολλά ερωτήματα μπροστά μας και πολλές αβεβαιότητες. Αυτό δεν είναι νικηφόρα προοπτική, -σ.σ η εκλογή του Στέφανου Κασσελάκη στην ηγεσία του κόμματος- είναι προοπτική εξαϋλωσης. Άρα, απαντήσεις σε όλα τα ζητήματα και σε κάθε περίπτωση το Συνέδριο δίνει τις απαντήσεις», τόνισε ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ.

Ανοιχτό άφησε το ενδεχόμενο να αποχωρήσει από τον ΣΥΡΙΖΑ και ο Στ. Τζουμάκας «εάν ο χώρος αυτός παραεκφυλιστεί…», ενώ η πρώτη -αν δεν κάνουμε λάθος- επίσημη παραίτηση, μας έρχεται από την Λάρισα και αφορά τον Γιάννη Τσακνάκη, πρώην μέλος της Νομαρχιακής Επιτροπής Λάρισας του κόμματος ο οποίος στην δήλωση αποχώρησης από το κόμμα, επισημαίνει ότι παρακολουθώντας τις εξελίξεις και την εσωκομματική εκλογική διαδικασία που ανέδειξε τον Στέφανο Κασσελάκη “ο ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ δεν έχει καμία σχέση με τη ριζοσπαστική Αριστερά”.

Ας δούμε τώρα ένα απόσπασμα από κείμενο του Στέλιου Κούλογλου:

Ο μεταλλαγμένος ΣΥΡΙΖΑ: άλμα στο άγνωστο ή άλμα στο κενό; 

Η άνετη επικράτηση του κ. Κασσελάκη στη μάχη για την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, δεν δημιουργεί απλώς μια καινούργια κατάσταση. Ο νέος πρόεδρος μπορεί να κατέχει πλέον το brand «ΣΥΡΙΖΑ», τα γραφεία, τα κομματικά ΜΜΕ και την κρατική χρηματοδότηση. Αλλά έχει στα χέρια του ένα νέο κόμμα που ψήφισε έναν άγνωστο, ο οποίος θα μπορούσε να είναι επίσης υποψήφιος για την προεδρία του ΠΑΣΟΚ ή και της ΝΔ. 

Μετά από μια εκφυλιστική πορεία χρόνων, το παλιό ροκ συγκρότημα δεν υπάρχει πια. Η εκδοχή του ΣΥΡΙΖΑ ως κόμμα της Αριστεράς τελείωσε. Το βασικό ερώτημα είναι αν αυτό το νέο κόμμα με τη μπερδεμένη ταυτότητα θα επιβιώσει ή θα διαλυθεί μέσα σε χαχανητά. Αν το άλμα στο άγνωστο θα πετύχει, ή θα αποδειχθεί άλμα στο κενό. 

Αναφέρει, μεταξύ άλλων, στο κείμενο του ο Καθηγητής Δημόσιας Ιστορίας, στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, Χάρης Αθανασιάδης.

Καιρός να φεύγουμε κι εμείς σιγά σιγά…

Το 1982, εικοσάχρονος φοιτητής τότε, εντάχθηκα στον Ρήγα Φεραίο (την αριστερή νεολαιίστικη οργάνωση) και δυο χρόνια αργότερα, όντας πλέον εργαζόμενος, πέρασα στο κόμμα, το ΚΚΕ εσωτερικού. Από τότε έως χθες, για 41 και πλέον έτη, ακολούθησα τις περιπέτειες και τις μεταμορφώσεις αυτού του πολιτικού χώρου πάντοτε ως απλό μέλος, δίχως ποτέ να θέσω υποψηφιότητα για κομματικό όργανο ή συνέδριο, δίχως ποτέ να ενταχθώ σε κάποια από τις εσωτερικές τάσεις, συνιστώσες ή ομαδώσεις…

… Oταν ο χαρισματικός Αλέξης Τσίπρας αποχώρησε εκών άκων από το κέντρο της σκηνής, η πλειονότης των μελών του Σύριζα, ενάντια στην ισχυρή παράδοση στοχασμού και χειραφέτησης του χώρου αυτού, σαν τα ορφανά που αρνούνται να ενηλικιωθούν, αναζήτησαν τον νέο Μεσσία. Και αν ο παλιός ήταν τουλάχιστον αυθεντικός, βγαλμένος μέσα από το καμίνι της Αριστεράς και των κινημάτων, ο νέος δεν είναι παρά ένα άδειο κέλυφος, ένα κύμβαλο αλαλάζον που φλερτάρει με τη γελοιότητα, ένα κενό σημαίνον όπου ο κάθε απελπισμένος ακουμπά τις ανεδαφικές προσδοκίες του.

Και όσα δεν ελέγχουν οι σύμβουλοι επικοινωνίας που τον πλαισιώνουν, όσα δεν υποδύεται άτεχνα σαν πρωταγωνιστής σαπουνόπερας, όσα δηλαδή ξεστομίζει αυθόρμητα ο ίδιος, θυμίζουν επικίνδυνα την αμερικανική alt right: το φως απέναντι στο σκοτάδι, ο επιδεικτικός πατριωτισμός, η αδιαμεσολάβητη σχέση με το λαό, η χρήση της οικογένειας με τρόπο που εκβάλλει στο βασίλειο της Ανίτας Πάνια και άλλα συναφή. Η ιστορία επαναλαμβάνεται, μα επαναλαμβάνεται καταφανώς ως φάρσα.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Current ye@r *