Του Γ.Γ.

Με τον αναμενόμενο τρόπο σχολιάζουν σήμερα οι φιλοκυβερνητικές εφημερίδες την πρώτη χθεσινή συνεδρίαση της Κ.Ο του ΣΥΡΙΖΑ που έγινε με υπό την προεδρία του νέου ηγέτη του κόμματος. “Πρώτο μήνυμα αντιπολίτευσης στη Νέα Ηγεσία”, εντοπίζουν τα “Νέα”, “Ανταρσία στην Πρεμιέρα Κασσελάκη” βλέπει ο “Ελεύθερος Τύπος”, ενώ η ηλεκτρονική εφημερίδα Political εκτιμάει ότι προέκυψε “διάσπαση λόγω Πολάκη”.

Από “ενημερωτικό βίτσιο”, -δικός μου ορθολογισμός-, επισκέφτηκα την ιστοσελίδα του Documento, που συνήθως γνωρίζει καλά τα διαδραματιζόμενα στο εσωτερικό του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Εκεί από το ρεπορτάζ του Άγγελου Προβολισιάνου πληροφορήθηκα ότι το κλίμα μετά την συνεδρίαση της Κ.Ο του ΣΥΡΙΖΑ που ξεκίνησε με ομιλία του Προέδρου του Στ. Κασσελάκη, δεν ήταν και το πιο ευχάριστο. “Όταν έσβησαν οι κάμερες και αποχώρησαν οι δημοσιογράφοι από την αίθουσα της Γερουσίας, καταγράφηκε για πρώτη φορά η διαχωριστική γραμμή στην Κοινοβουλευτική Ομάδα της αξιωματικής αντιπολίτευσης μέσω της ψηφοφορίας για την εκλογή του νέου προεδρείου”, αναφέρει η εισαγωγή, του δημοσιεύματος.

Η εκρηκτική κατάσταση που υπάρχει και στην Κ.Ο του κόμματος, αλλά και στην εκλογική του βάση, δεν γίνεται καμιά προσπάθεια να κρυφτεί. Πρόσφατα η βουλεύτρια Επικρατείας του Κόμματος Ελενα Ακρίτα, σε τηλεοπτική εκπομπή, αφού παραδέχτηκε ότι υπάρχουν “τεράστιες εσωκομματικές διαμάχες αυτή την στιγμή”, παρότρυνε όσους/ες διαφωνούν με την πολιτική που εφαρμόζει ο Κασσελάκης, να “κουνήσουν μαντίλι” από το κόμμα. “Αν δεν μπορούμε να έχουμε ενότητα η διάσπαση είναι ένα πολιτικό βήμα που πρέπει να γίνει”. Κατονόμασε μάλιστα το στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ Πάνο Σκουρλέτη και τον ευρωβουλευτή Κώστα Αρβανίτη παροτρύνοντας να απομακρυνθούν από το κόμμα με δικιά τους πρωτοβουλία.

Η απάντηση που εκδηλώνεται από την άλλη πλευρά δίνεται μέσα από την βδομαδιάτικη εφημερίδα “Εποχή”. Αφού οι αρθρογράφοι, στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, εκτιμούν ότι “ανοίγει μια επικίνδυνα κυματώδη περίοδο για τον ΣΥΡΙΖΑ με άδηλη προοπτική και, πάντως εξαιρετικά δύσκολη“, οι περισσότερες τοποθετήσεις τους κινούνται στην άποψη ότι “ο πολυάριθμος κόσμος που επιμένει αριστερά και ριζοσπαστικά, που επιμένει στο όραμα της κοινωνικής απελευθέρωσης και δεν έχει τη διάθεση να υποταχθεί στα κελεύσματα των καιρών”, πρέπει να δώσει άμεσα απάντηση, στην εποχή Κασελλάκη και η οποία “για να είναι ελπιδοφόρα δεν μπορεί παρά να δοθεί συλλογικά, ως αποτέλεσμα μιας ευρείας συζήτησης”.

Πιθανολογώ ότι η μεγάλη αλληλοσφαγή μεταξύ ΣΥΡΙΖΑίων θα γίνει κατά την πορεία ή στην διάρκεια του συνεδρίου τους, ο χρόνος της διεξαγωγής του δεν έχει καθοριστεί ακόμα.

Εχω επίσης την αίσθηση, ότι οι δημοσιογράφοι του Documento, φτάνουν στο σημείο να γελοιοποιούνται στην προσπάθεια τους να υπερασπιστούν την νέα ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Προφανώς ακολουθούν την γραμμή της εφημερίδας, η οποία δόθηκε με κύριο άρθρο του εκδότη της, Κώστα Βαξαβάνη. Αυτός εκτιμάει ότι ο Στ. Κασσελάκης “Σύντομα θα βρεθεί αντιμέτωπος µε προβλήματα από αυτά που δεν υπολογίζονται εκ των προτέρων στην καριέρα ενός πολιτικού. Είναι η κοµµατική γραφειοκρατία, η καταστροφική δύναμη της συνήθειας και της επανάληψης, η δύναμη των δειλών και αδύναµων που γίνεται ανάχωμα στην εξέλιξη”. Και συμπληρώνει: “Το στοίχημα που έχει να αντιμετωπίσει δεν είναι να περιγράψει τη σύγχρονη Αριστερά σε ένα διατυπωμένο πολιτικό πρόγραµµα, αλλά να αλλάξει όσα πρέπει να αλλάξουν για να είναι η σύγχρονη Αριστερά”. 

Μάστα. Δηλαδή το Documento μέχρι να δει το Κασσελακέικο φως υπερασπιζόταν ένα κόμμα που έχει στις τάξεις του, “γραφειοκράτες, δειλούς και ανίκανους”.

Τέσπα. Συριζαίικα λούκια είναι αυτά και δεν με απασχολούν ιδιαίτερα. Αλλο με ενόχλησε εμένα. Πριν καιρό σχολίαζα την απόφαση του Κασσελάκη να κάνει την προεκλογική του πρεμιέρα, διεκδικώντας την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, επισκεπτόμενος τον τάφο του Ελ. Βενιζέλου, ενός αστού πολιτικού, που ήταν το πρόσωπο που καθιέρωσε τον αντικομμουνισμό  σαν επίσημη πολιτική του ελληνικού κράτους  από το 1929.

Τώρα ακολουθώντας τις παραπομπές που υπάρχουν στην ιστοσελίδα του Documento πέφτω πάνω σε ένα άρθρο που το υπογράφει ο δημοσιογράφος Θανάσης Καραμπάτσος. Εδώ πραγματικά τα πήρα στην κράνα από τις ανιστόρητες βλακείες του γραφιά, στην προσπάθεια του να υπερασπιστεί την επιλογή Κασσελάκη.

Μας γράφει λοιπόν: “Τι είναι το φαινόµενο Κασσελάκης; … Στον εγγύτερο πολιτικό χρόνο εντοπίζουμε το φαινόμενο Τσίπρας και στον πιο µακρινό ιστορικό ορίζοντα µια πολύ χαρακτηριστική περίπτωση µε τεράστιο πολιτικό αντίκτυπο. Η εισβολή του Ελευθέριου Βενιζέλου σαν κομήτη στο πολιτικό σκηνικό αποσιωπάται εντέχνως… Ο Κασσελάκης δεν μπορεί σε καµία περίπτωση να συγκριθεί φυσικά µε τον Βενιζέλο, ωστόσο και οι δύο εμφάνισαν δηµοφιλία εκφράζοντας πολιτικές ανάγκες, κενά και ρεύματα. Προσδοκίες επένδυσαν σε αυτούς οι ψηφοφόροι και έκαναν στο τέλος ταμείο”.

Αυτός δηλαδή που γράφει σε μια προοδευτική υποτίθεται εφημερίδα παρουσιάζει πρότυπο αστού πολιτικού τον Ελευθέριο Βενιζέλο.

Εχει ποτέ ανοίξει ένα ιστορικό βιβλίο για να δει ποια ήταν τα “κατορθώματα” του Βενιζέλου στα 12 χρόνια της πρωθυπουργίας του;

Δεν έχει ακούσει ποτέ για την εγκληματική του απόφαση -δείγμα υποτέλειας που είχε αναπτύξει με Βρετανούς και Γάλλους ιμπεριαλιστές- να στείλει ελληνικά στρατεύματα, για να καταπνίξουν  τη Οχτωβριανή Επανάσταση και να επιστρέφουν στην χώρα μας φέρετρα με νεκρά στρατευμένα παιδιά μας;

Δεν του έχει μιλήσει κανείς πόσο μας κόστισε ο μεγαλοϊδεατισμό του –ονειρευόταν την Ελλάδα των δυο Ηπείρων και των πέντε θαλασσών-, κάτι που ο λαός μας το πλήρωσε πολύ ακριβά, με την επιθετική εγκληματική Μικρασιατική εκστρατεία που οργάνωσε;  

Δεν έχει ακούσει τίποτα για το ταξικό μίσος του στους κομμουνιστές και το εργατικό κίνημα που εκφράστηκε περίτρανα με το Ιδιώνυμο που γέμισε τα ξερονήσια αγωνιστές;

Και για να είμαστε δίκαιοι πρέπει να παραδεχτούμε ότι ο Ελευθέριος Βενιζέλος για την τάξη του και τους ξένους κηδεμόνες ήταν “μεγάλος ηγέτης”. Ηταν πιο διορατικός από την Καμαρίλα του Παλατιού. Κατόρθωσε να πείσει τους κεφαλαιοκράτες της εποχής του, ότι αν θέλουν οι καπιταλιστές να αποφύγουν το ενδεχόμενο μιας κοινωνικής επανάστασης, στην οποία θα έχαναν όλα τα υπάρχοντά τους, θα έπρεπε να αποδεχθούν ορισμένα φιλεργατικά μέτρα που πήρε, όπως την καθιέρωση δωρεάν υποχρεωτικής στοιχειώδους εκπαίδευσης, τη μερική απαγόρευση της παιδικής εργασίας, …

Σε κάθε περίπτωση ο Ε. Βενιζέλος υπήρξε ένας από τους βασικούς στυλοβάτες του αστικού πολιτικού συστήματος της Ελλάδας, ενώ το ταξικό μίσος του, για τα λαϊκά αγωνιζόμενα στρώματα το βλέπουμε από ένα απόσπασμα προεκλογικής ομιλία του, στην Θεσσαλονίκη τον Ιούλη του 1928:   

«Πάσα απόπειρα διαταράξεως ή βιαίας  ανατροπής  του αστικού καθεστώτος, του οποίου στερεά θεμέλια είνε η πατρίς, η οικογένεια, η ιδιοκτησία θα εύρη αντιμέτωπον την  πυγμήν  του Κράτους. Είμεθα αποφασισμένοι να εξοπλίσωμεν το κράτος και τας αρχάς του διά τας αναγκαίας νομοθεσίας, όπως καταστή δυνατή η αποτελεσματική  κοινωνική άμυνα κατά των απροκάλυπτων ανατρεπικών ενεργειών των εχθρών του κοινωνικού καθεστώτος». 

Τώρα θα πείτε ότι είναι ίσως υπερβολικό να περιμένουμε από τον γραφιά του Documento να γνωρίζει στοιχειωδώς ιστορία.

Για να τον τρολάρουμε λίγο, αφού το άρθρο του το τιτλοφορεί “Πολιτικοί κοµήτες” θα του μιλήσουμε για έναν άλλο “κομήτη” που είχε πολύ πιο “λαμπερά” αποτελέσματα απ’ ότι το ίνδαλμα του, ο Κασσελάκης. Κι αυτός ήταν ο Πατριάρχης Φώτιος Α΄ ο Μέγας. Μέσα σε μόλις πέντε μέρες από λαϊκός πέρασε απ’ όλους τους ιερατικούς βαθμούς και αναγορεύθηκε πατριάρχης στις 25 Δεκεμβρίου του 858. Αρα ο Κασσελάκης έφαγε την σκόνη του παππά. Τόμπολα. 🙂