Γράφει ο mitsos175

Μια φορά κι έναν καιρό σε ένα βόθρο βρομερό ήταν ένας ΑΡΔ. Βασικά ήταν πολλοί ΑΡΔ δηλαδή Αλήτες – Ρουφιάνοι – Διεφθαρμένοι, αλλά ένας βγήκε από το σωρό της κοπριάς κι άρχισε να κατηγορεί Κομμουνιστές. Ήθελε να χαθούν, όπως ήθελε να χαθεί ένας λαός που υπέφερε τα πάνδεινα και δολοφονούνταν από ένα άλλο λαό που ήταν πανίσχυρος.

Γιατί κάθε ΑΡΔ είναι με τους δυνατούς. Ο νόμος τους είναι ο νόμος της ζούγκλας όπου το σαρκοφάγο τρώει τα φυτοφάγα ή αλλά σαρκοφάγα πιο αδύναμα. Ο ΑΡΔ δεν είναι απλά σαρκοφάγο, είναι παμφάγο και κυρίως πτωματοφάγο. Τρώει από ευρώ μέχρι ανθρώπους.

Ο ΑΡΔ λοιπόν, όταν οι βασανισμένοι άνθρωποι αποφάσισαν να μην πεθάνουν χωρίς μάχη, ξεσπάθωσε εναντίον τους, σαν καλό όρνεο, που δε θέλει ο ετοιμοθάνατος να αντιδρά, για να πάρει κι αυτό το μερτικό του. Κατηγόρησε λοιπόν τους ήρωες που αντιστάθηκαν και προξένησαν τρομερή ζημιά στους εγκληματίες κατακτητές για ένα σωρό φρικτά εγκλήματα, που όμως δεν έγιναν ποτέ από αυτούς.
Γιατί γι’ αυτό πετσώνονται οι ΑΡΔ: Για να πουν ψέματα. Στη συγκεκριμένη περίπτωση να δικαιολογήσουν τη γενοκτονία και τα ειδεχθή εγκλήματα των πανίσχυρων φίλων των αφεντικών του. Γιατί ο ΑΡΔ δεν έχει φίλους, είναι απλά προϊόν εκκένωσης του πεπτικού συστήματος.

Ιδιαίτερα ενοχλούν τους ΑΡΔ οι Κομμουνιστές. Γιατί δεν σκύβουν το κεφάλι να προσκυνήσουν μαζί με άλλους αριστερούς του κώλου τα μεγάλα αφεντικά του πλανήτη και τους κάθε λογής τυράννους.
Αν ήταν ο ΑΡΔ το 1821, θα ξεσπάθωνε εναντίον άλλων ηρώων που επαναστάτησαν, γιατί κάτι Σουλτάνοι καταπίεζαν το λαό. Το τι θα έλεγε εναντίον τους δε λέγεται. Όπως και το 1940 θα ήταν με τη «σωστή πλευρά» των εγκληματιών, τους ναζί, όπως ήταν πολλοί από αυτούς που προσκυνάν σήμερα καθάρματα. Κάτι απόγονοι μαυραγοριτών, δωσίλογοι κλπ. Αυτοί τότε ήταν εναντίον των Εβραίων, γιατί οι Εβραίοι τότε δεν ήταν δυνατοί και κυρίως δεν ήταν εγκληματίες.

Όπου ο ΑΡΔ δει εγκληματία, παιδεραστή, βιαστή, φονιά, αναγαλλιάζει η σάπια του ψυχή. Άραγε θα ζητήσει συγνώμη που είπε ψέματα και συκοφάντησε όχι απλά ένα κόμμα, αλλά ολόκληρο λαό; Όχι βεβαία. Είδατε εσείς ποτέ σκατό να ζητά συγνώμη που ζέχνει και λερώνει;

Πως λέγεται; ΑΡΔ, αυτό είναι και το όνομα και το επίθετο. Γιατί δεν είναι ένας. Δε χέζουν τ’ αφεντικά μόνο μια φορά…