Δεν είναι η πρώτη φορά. Συμβαίνει κάθε φορά που υπάρχει μια πολεμική σύρραξη, εκτός από τις σφαίρες, τις βόμβες και τους πυραύλους που πέφτουν στους αντιμαχόμενους σκορπώντας το θάνατο, κάποιες άλλες «σφαίρες», «βόμβες» και «πύραυλοι ψεύδους» εκτοξεύονται από την κάθε πλευρά σκοτώνοντας την αλήθεια.

Αυτά την αλήθεια που ο Αισχύλος χαρακτήρισε ως «το πρώτο θύμα του πολέμου». Του πολέμου της προπαγάνδας ο οποίος διεξάγεται παράλληλα με τον πραγματικό πόλεμο και του οποίου τα αποτελέσματα είναι πολλές φορές χειρότερα των επιχειρήσεων.

Ενός «πολέμου» που έχει στόχο τη διαμόρφωση της κοινής γνώμης, αλλά και την ενίσχυση (ή την καταρράκωση) του ηθικού στρατευμένων και πληθυσμού. Και για τον οποίον ο Τζορτζ Οργουελ είχε πει:

«Ένα από τα τρομακτικότερα χαρακτηριστικά του πολέμου είναι η πολεμική προπαγάνδα. Όλα αυτά τα ουρλιαχτά, τα ψέματα και το μίσος έρχονται πάντοτε από αυτούς που δεν πολεμούν»….

Από rov Α’ Παγκόσμιο πόλεμο η ελεύθερη ενημέρωση είχε απαγορευτεί και επιπλέον ασκείτο λογοκρισία σε σημείο ώστε ο Τύπος και το ραδιόφωνο (αυτά υπήρχαν τότε) να μεταδίδουν μόνο επίσημες και προπαγανδιστικές ανακοινώσεις, Στο δε Β’ Παγκόσμιο η προσωπική προπαγάνδα του Χίτλερ με τη φωτογραφία να χαϊδεύει τη μικρή Χέλγκα Γκαίμπελς, κόρη του διαβόητου Γκαίμπελς, ως το αγαπημένο παιδί του «θείου Αδόλφου», διαδόθηκε για να συγκινήσει. Κατά τα άλλα ο Αδόλφος εξόντωνε μικρούς μεγάλους στα κρεματόρια και στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Η έλευση της τηλεόρασης άλλαξε και το βάρος της προπαγάνδας καθώς τα κράτη με την εξουσία τους χρησιμοποιούσαν την εικόνα τους για να κάνουν θαύματα ή καλύτερα για να διαδίδουν τα δικά τους Θαύματα και τα κακουργήματα των αντιπάλων τους. Το σημείο καμπής ήταν ο Πόλεμος του Κόλπου το 1991, που διεξάγαγε ο πατήρ Μπους και ο οποίος πόλεμος μπήκε χάρη στο CNN στα σαλόνια των πολιτών όλου του κόσμου και μαζί μπήκε στα σαλόνια και η προπαγάνδα του πολέμου. Ούτε μπορεί να ξεχάσει κανείς από όσους είδαν τότε την εικόνα του κορμοράνου λουσμένου στο μαζούτ ως πρώτου Θύματος, όπως είπαν, τou βομβαρδισμού που προκάλεσαν οι Ιρακινοί αρκετούς μήνες πριν σε ένα ναυάγιο πετρελαιοφόρου σε μάχη, που η πολεμική προπαγάνδα το ανέσυρε για να δημιουργήσει εντυπώσεις και το πέτυχε, ανεξάρτητα από την αποκάλυψη της αλήθειας αργότερα.

Η δουλειά είχε γίνει. Ποιος δεν θυμάται αργότερα τον όρο «ενσωματωμένοι» που αφορούσε δημοσιογράφους που βρίσκονταν μαζί με τους επιτελείς στο Πεδίο της μάχης: Μία αμερικανική εφεύρεση για την κάλυψη και δημοσιοποίηση γεγονότων που επιλέγει το αφεντικό σε περιόδους πολεμικών συγκρούσεων που η στρατιωτική και Πολιτική εξουσία γιγαντώνονται, την Ελεύθερη πρόσβαση δημοσιογράφων στο θέατρο των επιχειρήσεων δηλαδή, γεγονός που θα μπορούσε να βοηθήσει στην όσο το δυνατόν αντικειμενική ενημέρωση του κοινού κι ας ενδιαφέρονταν μόνο για τη διάδοση των δικών τους επιτυχιών.

Δεν χρειάζεται να μπούμε σε λεπτομέρειες περιστατικών αλλά εμείς οι ανήκοντες εις την Δύσιν έχουμε δεχθεί βροχή ΝΑΤΟϊκών fake news to ίδιο.

Μανόλης Καψής: δημοσιοκαφρικό σούργελο, με IQ βρεγμένης σανίδας

Του Γ. Γ.

Ενας δημοσιοκάφρος με IQ βρεγμένης σανίδας, ο οποίος αφού βρέθηκε στα  αζήτητα  της  πολιτικοδημοσιογραφικής ζωής, -απ’ ότι ξέρουμε μόνο σε μια ιστοσελίδα αρθρογραφεί -έχει πιάσει  στασίδι  στο  διαδίκτυο σαν φερέφωνο της κυβέρνησης.  

Απ’ την βρόμικη διατεταγμένη δουλειά που έκανε στο παρελθόν, -βασικά στον τηλεοπτικό σταθμό Mega- σίγουρα έχει  καβατζάρει  αρκετά  μπακίρια. Και δεν του αρκεί που παρουσιάζεται Μητσοτακικότερος του Μητσοτάκη έχει σχηματίσει και την αίσθηση ότι μπορεί να δουλεύει το «πόπολο», το οποίο απευθύνεται. Αναφερόμαστε στον Μανόλη Καψή.

Πιθανόν οι παλιοί αναγνώστες μας να θυμούνται ότι υπήρξε το  δημοσιογραφικό ντόμπερμαν περασμένων μνημονικών κυβερνήσεων,  προβοκάροντας και συκοφαντώντας κάθε λαϊκό αγώνα. Επί εποχής ΠΑΣΟΚικής διακυβέρνησης είχε χαρακτηριστεί «γραφείο Τύπου του Πεταλωτή», ενώ τώρα προσαρμοζόμενος στις νέες συνθήκες και πιθανόν αναζητώντας μια αργομισθία στην κρατική τηλεόραση κάνει καθημερινά την αγιογραφία της δεξιάς κυβέρνησης.

Ανατρέχοντας στο αρχείο μας τον συναντάμε σαν μαρκουτσοφόρος τότε της τηλεόρασης του Mega, να προπαγανδίζει υπέρ των πιο βάρβαρων αντιλαϊκών πολιτικών, φτάνοντας στο σημείο να μας λέει ότι “τώρα που «τέλειωσαν τα δανεικά», οι εργαζόμενοι πρέπει να ζουν με μισθούς με 300 ευρώ το μήνα”!.
Το δημοσιοκαφρικό σούργελο  λοιπόν, αυτό, έχοντας “μεταγραφεί” από το ΠΑΣΟΚ στην Ν.Δ., σαλιαρίζει συνέχεια το twitter -προφανώς σε μια προσπάθεια να αποκτήσει αργομισθία σε κάποιο υπουργείο ή στην κρατική τηλεόραση- δίνοντας τα εύσημα του στον Χατζηδάκη που έβαλε πλώρη να ξεπουλήσει την ΔΕΗ, δικαιολογώντας παράλληλα κάθε κυβερνητικό αυταρχισμό όπως την καρατόμηση της Θάνου.

Στην εποχή μας οι  σφουγκοκωλάριοι περισσεύουν και ένα χαρακτηριστικό δείγμα είναι ο Μανόλης Καψής.

Υ.Γ. Μιλάμε ότι έχει τέτοιες ικανότητες, ο συγκεκριμένος τύπος, που βαλσαμωμένο πουλί να του δώσεις θα του φύγει απ’ τα χέρια. Ας όψεται που είναι προϊόν οικογενειοκρατίας και την όποια ανάδειξη του ίδιου, καθώς και του αδελφού του Παντελή Καψή στα καθεστωτικά ΜΜΕ, την οφείλει στον πατέρα του Γιάννη Καψή ο οποίος ξεκίνησε ως φέρελπις δημοσιογράφος του Συγκροτήματος Λαμπράκη και κατέληξε υπουργός Εξωτερικών του ΠΑΣΟΚ.