Πηγή: Παντελής Μπουκάλας – “Καθημερινή”

Ακόμα κι όταν οι κομματικοί αρχηγοί ορκίζονταν ότι τάσσονται υπέρ της ακη­δεμόνευτης Τοπικής Αυτοδιοίκησης, «η καρδούλα τους το ήξερε» πόσο αγωνιού­σαν – και το ξέραμε κι εμείς όλοι. Οσο κι αν πιέσει κανείς τη μνήμη του πάντως, δεν θα θυμηθεί άλλον πρωθυπουργό της μακράς μεταπολιτευτικής περιόδου που να ανέλαβε προσωπικά, και με τέτοιο πά­θος, την προώθηση των υποψηφίων του κόμματός του.

Επί έναν μήνα ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης επέλεξε να φέρεται πρωτίστως ως πρό­εδρος της ΝΔ (αντιπρόεδρος της οποί­ος. για όσους το λησμονούν ή το παρα­βλέπουν, είναι ο κ. Αδωνις Γεωργιάδης, διδάχος της ηπιότητας και των έλλογον επιχειρημάτων) και δευτερευόντως ως πρωθυπουργός. Σε καιρό σοβαρότατων προβλημάτων, εθνικών και διεθνών, επέ­λεξε να δαπανήσει πολιτικό χρόνο και κε­φάλαιο δρώντας ως κομματάρχης που διχάζει, αν δεν προκαλεί, και όχι ως ηγέτης που οφείλει να ενώνει, όπως υπαγορεύει το υψηλό αξίωμά του.

Μήπως δεν έλεγε μόλις προ τετράμηνου ότι θα πολιτευτεί ως «πρωθυπουργός όλων των Ελλήνων», επαναλαμβάνοντας ένα κλισέ που το νό­ημά του μάταια αναζητείται,- Ενας από τους λόγους λοιπόν που εξηγούν την καταφανή ήττα του κυβερνώ­ντας κόμματος στον δεύτερο γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών είναι η προπα­γανδιστική υπερβολή και αμετροέπεια που υποβίβασε έναν πρωθυπουργό σε ψηφοθήρα περιοδευτή ανά την Ελλάδα. Σε προπαγανδιστή υποψήφιων περιφερειαρχών και δημάρχων. Ωστε να επιτευ­χθεί το ποθητό δεκατριάρι (να βαφτούν γαλάζιες και οι 13 περιφέρειες) και το επίσης ποθητό διπλό, όσον αφορά τους δύο μείζονες δήμους, της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης Δεύτερος λόγος η αλαζονική σπουδή με την οποία η Ν.Δ. μετέ­φρασε το αποτέλεσμα της πρώτης Κυρια­κής σε απαλλακτικό για τις πρώτες εκατό μέρες της και τη δραματικά αποτυχημένη αντιμετώπιση φαινομένων φυσικών (οι «θεομηνίες») και αφύσικων (η καλπάζουσα ακρίβεια).

Τρίτος λόγος, η λεκτική βία που ασκήθηκε κατά των ψηφοφόρων, όχι μόνο στη Θεσσαλία και το Χαλάνδρι. Υπουργοί και κομματικά στελέχη έκαναν λιανά τον πρωθυπουργικό αφορισμό «οι περιφερειάρχες πρέπει να συμμερίζονται το ίδιο αναπτυξιακό όραμα με την κυβέρνηση», «αναπτύσσοντας» τον με τον τρόπο των απειλών και των εκβιασμών. Το κόστος για τον «ανίκητο» κ. Μητσοτάκη -κομματικό, οικογενειακό, προσωπικό- δεν εί­ναι αμελητέο. Το κόστος για τη δημοκρα­τία είναι σοβαρότερο: η τεράστια αποχή. Που προέκυψε και λόγω της πρωθυπουργικής σύγχυσης ρόλων και των εκβιαστικών «διλημμάτων».