Του Γ.Γ
Αυτό το βιβλίο που μας συστήνει, μέσα από τον λογαριασμό του στο f/b, να αγοράσουμε την επανέκδοσή του ο Θανάσης Καμπαγιάννης είναι πραγματικά καταπληκτικό. Το είχα διαβάσει πριν δεκαετίες και τώρα θα το ξαναπρομηθευτώ για να φρεσκάρω τις γνώσεις μου. Θυμάμαι ότι μου είχε αφήσει την αίσθηση ενός μεγαλοφυούς έργου, και έτσι είναι αφού εξακολουθεί να παραμένει απ’ τα ποιο επιδραστικά έργα στον χώρο του μ/λ κινήματος.
Η παρουσία της επανέκδοσης που κάνει ο σ. Θανάσης σου στερεί κάθε περιθώριο να μην προμηθευτείς το βιβλίο:
1. Γιατί δεν μπορεί κάποιος να κατανοήσει την πολιτική χωρίς να γνωρίζει έστω και ακροθιγώς τις μεγάλες επαναστατικές και εξεγερσιακές στιγμές των τελευταίων 250 χρόνων: 1789, 1848, 1917, 1936, 1968. Οι επαναστάσεις είναι οι εξαιρέσεις στην “κανονικότητα” του νόμου και της τάξης, κι όμως αυτές οι εξαιρέσεις προσφέρουν τον καμβά της σύγχρονης πολιτικής ιστορίας.
2. Γιατί δεν μπορεί κάποιος να κατανοήσει την πολιτική χωρίς το κλειδί του ιστορικού υλισμού, που είναι η σύγκρουση των κοινωνικών τάξεων. Πίσω από τα πολιτικά κόμματα, τις ιδιαίτερες ταυτότητες, τις κάθε είδους φατρίες, βρίσκονται υλικά, ταξικά συμφέροντα που “κινούν” την ιστορία.
3. Γιατί, έχοντας ξεκαθαρίσει τα παραπάνω, η πολιτική δεν είναι απλά αναγωγή οικονομικών συμφερόντων, αλλά αυτοτελές πεδίο σύγκρουσης με τους δικούς του νόμους. Γιατί δεν ισχύουν ντετερμινιστικές εξισώσεις ανάμεσα σε τάξεις και κόμματα, αλλά οι πολιτικές συσσωματώσεις μπορούν να εκφράζουν τμήματα τάξεων, ενδιάμεσα στρώματα, ιδιοτελή συμφέροντα, ή ακόμα και να αποσπώνται από τα συμφέροντα που τις γέννησαν. Γιατί ο μαρξισμός δεν είναι οικονομισμός και γιατί ο ιστορικός υλισμός δεν είναι ένα “φτηνό αλάθητο”.
4. Γιατί ο Μαρξ λέει την ιστορία των ταξικών αγώνων στη Γαλλία από την επανάσταση του 1848 μέχρι το πραξικόπημα του Λουδοβίκου Βοναπάρτη το 1851, θέτοντας σε δοκιμασία την ιστορικο-υλιστική του μέθοδο, δοκιμασία την οποία φέρει σε πέρας υποδειγματικά. Συνδυάζει, έτσι, την ταξική ανάλυση με την επιμονή στον ρόλο του ατόμου στην ιστορία, ακόμα και του γελοιωδέστερου, όπως ο Λουδοβίκος Βοναπάρτης, που στο πρόσωπό του η ιστορία του Ναπολέοντα “επαναλαμβάνεται σαν φάρσα”, όπως παραφράζει ο Μαρξ τον Χέγκελ.
5. Γιατί το κείμενο του Μαρξ είναι, εκτός από πολιτικό, ένα μεγαλειώδες λογοτεχνικό κείμενο, με την κάθε του λέξη να αναδεικνύει το πολιτικό και ιδεολογικό του επιχείρημα.
Η έκδοση των Αντιπόδων φέρνει το μαρξικό κείμενο σε μια νέα γενιά αναγνωστριών και αναγνωστών, με μια φρέσκια και προσεγμένη μετάφραση του Γιάννη Καλιφατίδη, ένα βοηθητικό επίμετρο του Δημήτρη Τσαραπατσάνη και ένα ενδιαφέρον παράρτημα του Χέιντεν Γουάιτ στο οποίο συναντιούνται και αντιπαραβάλλονται οι γραφές του Μαρξ και του Φλωμπέρ. Το γλωσσάρι θα βοηθήσει τον αναγνώστη, που πρέπει να υπερβεί τη δυστροπία ενός κειμένου με πολλά άγνωστα ονόματα και γεγονότα, για να κατακτήσει στο τέλος το έπαθλο της μαρξικής μεθόδου.
Προτείνεται ανεπιφύλακτα!
0 Comments