Του Γ.Γ.
Μόλις ξεμπλέξω από κάποια λούκια που περνάω, αυτό που σκοπεύω είναι να διαβάσω κάποια βιβλία. Και ένα απ’ αυτά είναι “Οι Δωσίλογοι” του Μενέλαου Χαραλαμπίδη. Ολες οι σχετικές κριτικές που έχω διαβάσει αποθεώνουν αυτό το πόνημα, ενώ το παρακάτω απόσπασμα, από το βιβλίο, που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο, με οδηγεί να πιστεύω ότι πρόκειται για μια αξιόλογη μελέτη:
Από τις πρώτες μέρες της θητείας της και όλο πιο συστηματικά στη συνέχεια η κυβέρνηση Τσολάκογλου άρχισε να αναδεικνύει τον κίνδυνο του εσωτερικού εχθρού και να οργανώνει την πολιτική, νομική και επιχειρησιακή αντιμετώπισή του. Κεντρικό ρόλο σε αυτή την διαδικασία διαδραμάτισαν τα ελληνικά Σώματα Ασφαλείας και συγκεκριμένα η Χωροφυλακή. Από πολύ νωρίς έγινε προσπάθεια να νομιμοποιηθεί η συνεργασία με τον κατακτητή, πάνω στην ανάγκη διασφάλισης της τάξης και του κοινωνικού καθεστώτος. Τον Ιούνιο του 1941 εκδόθηκε διάταγμα το οποίο καθόριζε τις περιπτώσεις όπου επιτρεπόταν η χρήση όπλων από τα όργανα της Χωροφυλακής. Οι χωροφύλακες μπορούσαν να κάνουν χρήση των όπλων τους “άνευ ουδεμίας ευθύνης διά τας συνεπείας” στις περιπτώσεις “οχλοκρατικών” και παράνομων συναθροίσεων που απειλούσαν την δημόσια τάξη. Το μέτρο αυτό στόχευε στην ένοπλη καταστολή κάθε δυνατής αντίδρασης του ελληνικού λαού ενάντια στην κυβέρνηση συνεργατών και τις Αρχές Κατοχής.
Ο ρόλος των Σωμάτων Ασφαλείας στην επιχείρηση διασφάλισης του κοινωνικού καθεστώτος έγινε σαφέστερος περίπου ένα χρόνο μετά. Τον Απρίλιο του 1942 έφτασε σε όλες τις υπηρεσίες της Χωροφυλακής εγκύκλιος για τα καθήκοντα του σώματος, που εξέδωσε ο Τσολάκογλου με την παράλληλη ιδιότητα του υπουργού Εσωτερικών. Η εγκύκλιος ξεκινούσε ανακοινώνοντας στους άνδρες της Χωροφυλακής ένα εξαιρετικά ευχάριστο νέο: την επίλυση του επισιτιστικού τους προβλήματος χάρη στις Ιταλικές Αρχές Κατοχής, οι οποίες με μια “ευγενική χειρονομία” αποφάσισαν την χορήγηση τροφίμων σε όλες τις υπηρεσίες της Χωροφυλακής. Την περίοδο που ο λιμός προκαλούσε τον θάνατο χιλιάδων πολιτών και η πείνα τρομοκρατούσε σχεδόν το σύνολο του ελληνικού πληθυσμού, ο Τσολάκογλου, χρησιμοποίησε τα τρόφιμα που πρόσφεραν οι κατακτητές, ως μέσον εξαγοράς συνειδήσεων. Η “ευγενής αυτή χειρονομία των Ιταλικών Αρχών” αποδέσμευε τους άνδρες της Χωροφυλακής από την καθημερινή έγνοια της αναζήτησης τροφίμων.
0 Comments