Του Γιώργη Γιαννακέλλη

Υπάρχουν δημοσιογράφοι που ερευνούν, διασταυρώνουν και αποκαλύπτουν. Και υπάρχουν και εκείνοι που μετατρέπουν το πολιτικό κουτσομπολιό σε «είδηση», τις φήμες σε «πληροφορίες» και τις προσωπικές τους φαντασιώσεις σε δήθεν δημοσιογραφικό ρεπορτάζ. Στη δεύτερη κατηγορία ανήκει, κατά τη γνώμη μου, ο Γιώργος Παπαχρήστος.

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο γνωστός αρθρογράφος του συγκροτήματος Μαρινάκη επιλέγει να εμφανίσει ως πραγματικά γεγονότα ιστορίες χωρίς τεκμηρίωση, επικαλούμενος αόριστες «πηγές», «διαδρόμους» και «όσα ακούγονται στα πολιτικοδημοσιογραφικά γραφεία». Μια πρακτική που απέχει παρασάγγας από τη δημοσιογραφία και θυμίζει περισσότερο μηχανισμό παραγωγής πολιτικών εντυπώσεων.

Ούτε βέβαια έχουν ξεχαστεί οι χαρακτηρισμοί που του είχε απευθύνει ο Παύλος Πολάκης σε παλαιότερη δημόσια αντιπαράθεσή τους, όταν τον είχε αποκαλέσει «οχιά», «αισχρό λασπολόγο», «λιβανιστήρι της σαπίλας» και «πληρωμένη γραφίδα της διαπλοκής». Χαρακτηρισμοί που αποτυπώνουν το κλίμα της σύγκρουσης, ανεξάρτητα από το αν συμφωνεί κανείς μαζί τους.

Παράλληλα, δεν έχει διαγραφεί από τη δημόσια μνήμη ότι το όνομα του Γιώργου Παπαχρήστου είχε συμπεριληφθεί στη λεγόμενη «λίστα Νικολούδη», σχετικά με εμβάσματα στο εξωτερικό. Μια υπόθεση που συζητήθηκε έντονα την εποχή εκείνη, αλλά στη συνέχεια εξαφανίστηκε από την επικαιρότητα χωρίς να υπάρξει αντίστοιχη δημοσιογραφική επιμονή από τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης.

Η νέα «αποκάλυψη»

Αφορμή για τη σημερινή ανάρτηση αποτελεί το πρόσφατο άρθρο του, το οποίο στοχοποιεί τον νέο πολιτικό φορέα του Αλέξη Τσίπρα. Ένα κείμενο που ήδη αναπαράγεται μαζικά από δεξιούς λογαριασμούς και τρολ στα κοινωνικά δίκτυα ως δήθεν απόδειξη ότι το νέο κόμμα στρατολογεί στελέχη προσφέροντας υψηλούς μισθούς, αυτοκίνητα και κάθε είδους προνόμια.

Το αξιοσημείωτο δεν είναι το περιεχόμενο των ισχυρισμών. Είναι ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζονται.

Ο ίδιος ο Παπαχρήστος ομολογεί ότι μεταφέρει μια ιστορία που «κυκλοφορεί στα πολιτικοδημοσιογραφικά γραφεία», την οποία «άκουσε στο Κολωνάκι», χωρίς ονόματα, χωρίς έγγραφα, χωρίς μαρτυρίες, χωρίς οποιοδήποτε στοιχείο που να επιτρέπει στοιχειώδη διασταύρωση.

Με άλλα λόγια, δεν παρουσιάζει είδηση. Αναπαράγει φήμες, μια τακτική που βασικά, μόνο σε περιθωριακούς ιστότοπους μπορείς να συναντήσεις

Κι όμως, αυτές οι φήμες πλασάρονται ως πολιτικό ρεπορτάζ, αποκτούν πρωτοσέλιδα, αναπαράγονται στα κοινωνικά δίκτυα και χρησιμοποιούνται ως πολεμικό υλικό απέναντι σε έναν πολιτικό αντίπαλο.

Υπάρχει και προηγούμενο

Δεν πρόκειται, όμως, για πρωτόγνωρη πρακτική.

Υπενθυμίζουμε ότι υπάρχει αμετάκλητη δικαστική κρίση σύμφωνα με την οποία δημοσιεύματα του Γιώργου Παπαχρήστου στα «Νέα» τον Δεκέμβριο του 2020, καθώς και οι σχετικές τηλεοπτικές παρεμβάσεις του στο Mega για τη δήθεν «βίλα Τσίπρα στο Σούνιο», κρίθηκαν ψευδή και συκοφαντικά.

Η δικαστική απόφαση αναφέρει ότι οι σχετικοί ισχυρισμοί «βασίστηκαν σε ψευδή και παραπλανητικά γεγονότα, των οποίων την αναλήθεια γνώριζε», ενώ έκρινε ότι παρουσίαζαν ψευδώς τον Αλέξη Τσίπρα ως διαπλεκόμενο πολιτικό που απολάμβανε πολυτελή διαβίωση χάρη στις σχέσεις του με επιχειρηματικά συμφέροντα.

Η αποζημίωση που επιδικάστηκε ήταν μόλις 20.000 ευρώ, παρά το γεγονός ότι η αγωγή ανερχόταν σε δύο εκατομμύρια. Ένα ποσό που για έναν ισχυρό εκδοτικό όμιλο δύσκολα μπορεί να θεωρηθεί αποτρεπτικό κόστος όταν έχει ήδη επιτευχθεί ο βασικός στόχος: η δημιουργία πολιτικών εντυπώσεων.

Η γνωστή συνταγή

Δεν γνωρίζουμε αν ο Αλέξης Τσίπρας θα επιλέξει και αυτή τη φορά τον δρόμο της αστικής  Δικαιοσύνης. Αν το πράξει, θα φανεί αν οι ισχυρισμοί του τελευταίου δημοσιεύματος διαθέτουν πραγματική τεκμηρίωση ή αν πρόκειται για ακόμη μία ιστορία που στηρίζεται αποκλειστικά σε «κάποιος είπε σε κάποιον».

Η ουσία, πάντως, παραμένει ίδια.

Όταν η δημοσιογραφία εγκαταλείπει την τεκμηρίωση και αντικαθίσταται από ανώνυμες αφηγήσεις, πολιτικά κουτσομπολιά και ιστορίες χωρίς αποδείξεις, παύει να υπηρετεί την ενημέρωση. Μετατρέπεται σε εργαλείο πολιτικής προπαγάνδας.

Και όταν αυτό συμβαίνει κατ’ επανάληψη, δεν πρόκειται πλέον για ατυχές δημοσιογραφικό λάθος. Πρόκειται για μια μέθοδο παραγωγής «ειδήσεων», όπου η διάψευση και ακόμη και μια μελλοντική δικαστική καταδίκη έχουν μικρότερη σημασία από τον θόρυβο που έχει ήδη δημιουργηθεί.

Υ.Γ: Και για να μην δημιουργηθεί καμιά παρανόηση να θυμίσουμε ότι την άποψη μας για τον πολιτικό σχηματισμό ΕΛ.Α.Σ την έχουμε εκφράσει ξεκάθαρα.