Ένα από τα πιο αντεργατικά νομοθετήματα που γνώρισε ποτέ ο τόπος, τον περιβόητο «Νόμο 330 περί εργατικών οργανώσεων και συνδικαλιστικών ελευθεριών» φέρνει για συζήτηση στη Βουλή η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Το ημερολόγιο γράφει 24 του Μάη 1976.
Όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης, σωματεία και ενώσεις εργαζομένων και άλλοι φορείς στρέφονται ενάντια στις αντεργατικές-αντιδημοκρατικές διατάξεις του νομοσχεδίου και ζητούν την απόσυρσή του, εκτός από την κυβερνητική πλειοψηφία της ΓΣΕΕ που θέτει στην κυβέρνηση «προτάσεις» και τροποποιήσεις που αφορούν ασήμαντες πτυχές του.
Ο αλήστου μνήμης υπουργός Εργασίας Κ. Λάσκαρης, υπερασπιζόμενος το νομοσχέδιο, χαρακτηρίζει «αυθάδη και ιταμή» την αξίωση για απόσυρσή του.
Ας δούμε τις κυριότερες διατάξεις του νόμου 330:
➤ Περιορίζει δραστικά το δικαίωμα της απεργίας,
➤ Kατοχυρώνει την ανταπεργία (λοκ άουτ),
➤ Kομιμοποιεί τη συγκρότηση απεργοσπαστικών μηχανισμών και, κυρίως,
➤ Aπαγορεύει την «πολιτική απεργία».
Όπως σημειώνεται απ’ όλες τις πτέρυγες της Βουλής, πλην της ΝΔ, όλες οι απεργίες των εργαζομένων θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν πολιτικές αφού μοιραία στρέφονται κατά της πολιτικής της κυβέρνησης. Έτσι, η κυβέρνηση επιχειρεί την ουσιαστική κατάργηση του απεργιακού δικαιώματος.
Ακόμη, ο νόμος απαγορεύει τις απεργίες αλληλεγγύης, αλλά και κάθε άλλη απεργιακή κινητοποίηση που δε στρέφεται κατά του συγκεκριμένου εργοδότη και δεν περιορίζεται σε καθαρά μισθολογικά αιτήματα.
Με διάταξή του υποχρεώνει τους εργαζόμενους στα Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου και στους Οργανισμούς Κοινής Ωφέλειας να γνωστοποιούν τα αιτήματά τους 15 μέρες πριν από την κήρυξη της απεργίας.
Ακόμη, χαρακτηρίζονται παράνομες όσες απεργίες δεν κηρύσσονται από τα επίσημα «επαγγελματικά σωματεία». ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ
Πάντως καμία από τις αστικές δημοκρατικές κυβερνήσεις της σοσιαλδημοκρατίας, των Παπανδρέου, Σημίτη και Τσίπρα, δεν κατάργησε ποτέ τη διαβόητη διάταξη του Καραμανλή και του Λάσκαρη, περί απαγόρευσης της “πολιτικής απεργίας”! Κι εδώ ακριβώς βασίζονται οι σημερινοί κυβερνώντες τύραννοι, οι αντιδραστικοί ως το μεδούλι υπουργοί του Μητσοτάκη,για να βγάζουν μέσω των δικαστηρίων και των (κατά πλειοψηφία) δικών τους ιδεολογικά δικαστών, πάντοτε όμως
βάσει του νόμου(!), “παράνομες και καταχρηστικές” όλες, μα όλες τις απεργίες που τσούζουν και πονάνε το καθεστώς. Θυμηθείτε τι έκαναν και τι κάνουν διαρκώς και τα δύο διαδοχικά μητσοτακικά υπουργικά γκισέμια του έτσι λεγόμενου “υπουργείου Παιδείας”, καθώς αυτός ο κλάδος επανειλημμένα επί τρία χρόνια κηρύσσει απεργίες ενάντια στην επιστροφή του επιθεωρητισμού του καθεστώτος στα σχολεία. Ενός επιθεωρητισμού που τον κατάργησε ο Παπανδρέου το 1982 κι ο οποίος έγινε έκτοτε σημαία και σήμα κατατεθέν των βρικολάκων της δεξιάς… Ενός επιθεωρητισμού που τώρα πια αποσκοπεί μέσω της άμεσης και έμμεσης τρομοκρατίας και φίμωσης της ελεύθερης παιδαγωγικής δουλειάς από τους αντιδραστικούς ως το κόκκαλο έτσι λεγόμενους”συμβούλους εκπαίδευσης”,στην πλήρη επιβολή της κυρίαρχης ιδεολογίας, στην κατηγοριοποίηση – εμπορευματοποίηση όλης της εναπομείνασας προς το παρόν δημόσιας εκπαίδευσης και μακροπρόθεσμα στη διάπλαση γενεών δούλων -εθελόδουλων από άλλους εξίσου δούλους που θα παριστάνουν τους δασκάλους. Όπως δείχνουν οι αποφάσεις της αστικής δικαιοσύνης με βάση τις συνεχείς δικαστικές αγωγές του τωρινού υπουργικού …”παιδοβούβαλου” (αυτουνού της πιο high tec ρομποτικής ανοησίας, των πιο φευγάτων ηλεκτρονικών πλατφορμών και των μπόλικων σοβάδων που πέφτουν βροχή στα κεφάλια των παιδιών στα σχολικά σαράβαλα…), αυτός ο πρώην σημιτικός και τώρα πια καθαρά πινοτσετικός … ιδεολόγος της “αγοράς” καταγγέλλει κάθε εβδομάδα στους αστούς δικαστές τις εκπαιδευτικές ομοσπονδίες,αλλα και την ΑΔΕΔΥ για κήρυξη … πολιτικής απεργίας ενάντια στη διαβόητη ‘αξιολόγηση”! Κι εκείνοι φυσικά οι κύριοι καδήδες του 21ου αιώνα άλλο που δεν θέλουν για να λάβουν τις δέουσες αποφάσεις, αυτές που ικανοποιούν τον κύριο “παιδοβούβαλο” και το αφεντικό του! Αυτή λένε είναι η νομιμότητα! Αυτό μας αποδείχνει ότι ισχύουν ακόμα διατάξεις του νόμου του βρικόλακα πια Λάσκαρη, περί πολιτικής απεργίας, ενισχυμένες φυσικά τώρα πια κι από τα τερατουργήματα του Χατζηδάκη, του Μπουμπούκου, του Φλώριδη κι όλης της σάρας-μάρας των τωρινών δυναστών μας… Αυτή είναι η πραγματικότητα. Συνεπώς ένα συνδικαλιστικό κι ένα αριστερό κίνημα αντάξιο του ονόματός του θα έπρεπε καθημερινά να θέτει με κάθε ευκαιρία, σε κάθε κινητοποίηση το ζήτημα της άμεσης κατάργησης κάθε νομικής διάταξης περί πολιτικής απεργίας. Αν και να είναι σίγουροι οι γορίλες του κεφαλαίου ότι, όταν αρχίσει πραγματικά να ανεβαίνει στην Ελλάδα το επίπεδο της πολιτικής και ταξικής συνείδησης του λαού και το επίπεδο της ταξικής πάλης της εργατικής τάξης, τότε κανένας απολύτως Λάσκαρης ή Χατζηδάκης, κανένας νόμος, κανένας μπασκίνας και κανένας καδής δεν θα μπορέσουν να εμποδίσουν την πραγματικά πολιτική απεργία!