Η πολιτική φθορά της κυβέρνησης Μητσοτάκη δεν αποτελεί πλέον απλώς αντικείμενο πολιτικής συζήτησης. Καταγράφεται δημοσκοπικά και, όσο πλησιάζει η ώρα της εκλογικής αναμέτρησης, φαίνεται να προκαλεί ολοένα μεγαλύτερη ανησυχία στο κυβερνητικό επιτελείο.

Και δεν είναι μόνο η γενικότερη δυσαρέσκεια που βαραίνει πάνω από το Μέγαρο Μαξίμου. Είναι και ο φόβος για τις απώλειες που μπορεί να προκύψουν από τα δεξιά της Νέας Δημοκρατίας.

Η δημιουργία πολιτικού σχηματισμού από τον Αντώνη Σαμαρά εκτιμάται ότι μπορεί να προκαλέσει σοβαρές αναταράξεις στη γαλάζια εκλογική βάση, ιδιαίτερα στη Βόρεια Ελλάδα. Την ίδια στιγμή, η πιθανή επανεμφάνιση του Ηλία Κασιδιάρη στην πολιτική σκηνή, μέσα από έναν νέο ακροδεξιό/νεοναζιστικό σχηματισμό, αποτελεί έναν ακόμη παράγοντα που το κυβερνητικό επιτελείο ασφαλώς δεν μπορεί να αγνοεί.

Για ένα κόμμα που έχει οικοδομήσει μεγάλο μέρος της πολιτικής του στρατηγικής πάνω στην εικόνα της «κυριαρχίας», κάθε ρωγμή στη δεξιά του πλευρά αποκτά ιδιαίτερη σημασία.

Συναγερμός στη Νέα Δημοκρατία

Δεν είναι, λοιπόν, τυχαίο ότι η Νέα Δημοκρατία ετοιμάζει ένα μπαράζ παρουσίας και περιοδειών στη Βόρεια Ελλάδα. Από τις 31 Αυγούστου έως τις 4 Σεπτεμβρίου, κυβερνητικά και κομματικά στελέχη αναμένεται να πραγματοποιήσουν επισκέψεις στις 17 εκλογικές περιφέρειες της περιοχής. Ανάμεσα στα ονόματα που έχουν προγραμματιστεί να δώσουν το «παρών» βρίσκονται ο Άδωνις Γεωργιάδης, ο Βασίλης Κικίλιας και ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης.

Το μήνυμα είναι σαφές: η Βόρεια Ελλάδα δεν πρέπει να χαθεί από το γαλάζιο κάδρο. Γιατί όταν ένα κόμμα αντιλαμβάνεται ότι η εκλογική του βάση αρχίζει να παρουσιάζει ρωγμές, τότε οι περιοδείες, οι εξαγγελίες και οι επικοινωνιακές επιχειρήσεις πολλαπλασιάζονται.

Και κάπου εδώ εμφανίζεται ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης.

Στην Κοζάνη με… αυτοκινητοπομπή πλανητάρχη

Χτες ο πρωθυπουργός και πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας βρέθηκε στην Κοζάνη. Αυτό όμως που έκλεψε τις εντυπώσεις δεν ήταν κάποια κυβερνητική εξαγγελία. Ήταν η εικόνα της πρωθυπουργικής αυτοκινητοπομπής.

Σχεδόν 30 αυτοκίνητα φέρεται να ακολουθούν τον πρωθυπουργό, δημιουργώντας μια εικόνα που δύσκολα συμβιβάζεται με το προφίλ του «καθημερινού ανθρώπου» που τόσο συχνά επιχειρεί να φιλοτεχνήσει η κυβερνητική επικοινωνία.

Το σχετικό βίντεο κυκλοφόρησε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και προκάλεσε ποικίλα σχόλια. Ένας χρήστης, σχολιάζοντας σκωπτικά την εικόνα, έγραψε: «Τύφλα να ’χει ο Ερντογάν. Ο Μητσοτάκης θέλει να κυκλοφορεί σαν πλανητάρχης. Ζει τον μύθο του κι εμείς την πληρώνουμε.»

Και μπορεί κανείς να διαφωνήσει με την υπερβολή ή την οξύτητα του σχολίου. Υπάρχει όμως ένα πολιτικό ερώτημα που αξίζει να τεθεί: Πόσο μακριά βρίσκεται τελικά η εικόνα της εξουσίας από την πραγματικότητα που βιώνει η κοινωνική πλειοψηφία;

Την ώρα που τα νοικοκυριά μετρούν ευρώ προς ευρώ το εισόδημά τους, που η ακρίβεια εξακολουθεί να πιέζει την καθημερινότητα, που οι μισθοί και οι συντάξεις δυσκολεύονται να ανταποκριθούν στο κόστος ζωής και που η κοινωνική δυσαρέσκεια αποτυπώνεται ολοένα πιο καθαρά, η εικόνα μιας τεράστιας αυτοκινητοπομπής γύρω από τον πρωθυπουργό είναι από μόνη της ένα πολιτικό μήνυμα.

Το ζήτημα, τελικά, δεν είναι αν ο πρωθυπουργός δικαιούται να διαθέτει ασφάλεια ή συνοδεία. Προφανώς και δικαιούται τα μέτρα ασφαλείας που κρίνονται αναγκαία. Το ζήτημα είναι η πολιτική και συμβολική εικόνα που εκπέμπει η εξουσία.

Η κυβέρνηση μπορεί να προσπαθεί να παρουσιάσει την πολιτική της κυριαρχία ως δεδομένη. Οι δημοσκοπήσεις, όμως, δείχνουν ότι το πολιτικό τοπίο δεν είναι τόσο ανέφελο. Η δεξιά πολυκατοικία τρίζει, η εκλογική βάση εμφανίζει ρωγμές και το Μαξίμου επιχειρεί να προλάβει τις εξελίξεις.

Και μέσα σε αυτή την εικόνα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης συνεχίζει να κινείται με μια αυτοκινητοπομπή που θυμίζει περισσότερο αρχηγό κράτους σε επίσκεψη υψηλού κινδύνου παρά πρωθυπουργό μιας κοινωνίας που ασφυκτιά από την ακρίβεια και την ανασφάλεια. Ίσως τελικά η μεγαλύτερη απόσταση που έχει διανύσει η κυβέρνηση Μητσοτάκη να μην είναι αυτή που καταγράφεται στο οδόμετρο των σχεδόν 30 αυτοκινήτων της συνοδείας της. Είναι η απόσταση ανάμεσα στην εξουσία και την κοινωνία.

Και αυτή, όσο κι αν προσπαθούν να την καλύψουν με επικοινωνιακές φιέστες και ατελείωτες αυτοκινητοπομπές, δεν κρύβεται εύκολα.