Βρισκόμαστε στο όχι και τόσο μακρινό 2009. Οι ιδιοκτήτες της χώρας με το ένα χέρι ανοίγουν σαμπάνιες γιορτάζοντας τη νίκη του ΓΑΠ στις εκλογές, και με το άλλο δίνουν το δαχτυλίδι της
διαδοχής της ηγεσίας της ΝΔ σε κόρη ψηλή και στυγερή.

Κάπου εκεί όμως εμφανίζεται ο τρελαντώνης και πετάει τη βόμβα: εκλογή από τη βάση! Μια βόμβα μη διαχειρίσιμη ούτε από τους πλέον έμπειρους πυροτεχνουργούς του ΔΟΛ και του ομίλου Αλαφούζου στα γραφεία των οποίων έχει σημάνει συναγερμός. Δημοκράτες άνθρωποι και να πρέπει να υπερθεματίσουν κατά της εκλογής προέδρου από τα μέλη; Αδιέξοδο, και ο Σαμαράς κερδίζει τις εσωκομματικές της ΝΔ και η αγία οικογένεια ένα ακόμα ψυχικό τραύμα, μετά και την πτώση της κυβέρνησης Μητσοτάκη, προσφορά του ακροδεξιού μεσσήνιου.

Σε μια παρόμοια κατάσταση, τηρουμένων των αναλογιών, βρισκόμαστε και σήμερα. Ο Μητσοτάκης συνέτριψε τον Τσίπρα στις εκλογές του 2023, και η διαπλοκή αποφάσισε να δώσει το δαχτυλίδι στην Αχτσιόγλου που ετοιμαζόταν να παραλάβει το μαγαζάκι (πλέον) γωνία της Κουμουνδούρου δίνοντας ανέμελη συνεντεύξεις στους δανίκες.

Το πλάνο ήταν συγκεκριμένο. Τα ποσοστά του ΣΡΖ θα έπεφταν κι άλλο φλερτάροντας με το μονοψήφιο στις επικείμενες ευρωεκλογές, το ΠΑΣΟΚ δε θα επιδείκνυε κάποια ιδιαίτερη δυναμική, και τότε θα ήταν η στιγμή του Τσίπρα. Που αφού θα είχε κάτσει ένα χρόνο στην άκρη τάχα μου στοχαζόμενος και κάνοντας αυτοκριτική. Αφού θα είχε φιλοτεχνήσει το προφίλ του με επισκέψεις σε Ευρώπη και Αμερική. Και αφού φυσικά προηγουμένως θα είχε προσκυνήσει στο συνέδριο της Καθημερινής δικαιώνοντας τη διαπλοκή στις υποθέσεις τηλεοπτικών αδειών και Novartis, θα έκανε δυναμική επανεμφάνιση έτοιμος να φτιάξει το δικό του σοσιαλδημοκρατικό μαγαζί και να ενοποιήσει το χώρο προκειμένου να (ξανα)στηθεί ο απολύτως απαραίτητος για τα κοινοβουλευτικά συστήματα δεύτερος πόλος εξουσίας.

Το 2024 όμως έχει το δικό του τρελαντώνη που έρχεται να ανατρέψει τα σχέδια των νταβατζήδων της χώρας. Ο Σαμαράς βέβαια ήταν ένας αστός πολιτικός, με πολιτική οικογενειακή παράδοση και μακρά διαδρομή στο κόμμα, άρα εντελώς προβλέψιμος και αποδεκτός ακόμα και αν όχι απόλυτα ελεγχόμενος.

Η περίπτωση Κασσελάκη πάλι είναι κάτι το καινοφανές όχι μόνο για τα ελληνικά αλλά και για τα παγκόσμια πολιτικά πράγματα. Ένας τύπος που δεν έχει περάσει ούτε έξω από κομματικό ή δημοσιογραφικό γραφείο, δεν έχει καμία επαφή με την ελληνική πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα και πολιτεύεται ως ένα κράμα Beppe Grillo, τραμπικού τηλε-ευαγγελιστή, παρακμιακού ανθυπο-celebrity και TedEx motivational speaker. Που σαφώς δεν αποτελεί καμία απειλή για την αστική τάξη της χώρας, όπως άλλωστε κανένας πολιτικός, αλλά είναι ένας πονοκέφαλος για το σύστημα Σημίτη που έχει μάθει να ελέγχει απόλυτα κυβέρνηση και αντιπολίτευση και πορεύεται με μότο το αναρχικό σύνθημα: δεν διαπραγματευόμαστε τίποτα λιγότερο από τα πάντα.

Ο πονοκέφαλος μεγάλωσε από τη μη αναμενόμενα μεγάλη υποχώρηση των ποσοστών του Μητσοτάκη στις ευρωεκλογές. Οπότε και αναπροσαρμόστηκαν οι σχεδιασμοί, που μέχρι τότε γίνονταν με ορίζοντα 8ετίας, επισπεύδοντας την ανασύσταση του δεύτερου κυβερνητικού πόλου, άρα και της εναλλακτικής σε ενδεχόμενο στραβοπάτημα Μητσοτάκη στις βουλευτικές .

Όμως το 15% του Κασσελάκη (που είναι σαφώς αποτυχία) δεν είναι το 9%-11% που θα έφερνε η Αχτσιόγλου και το οποίο θα πυροδοτούσε τις εξελίξεις που είχαν σχεδιαστεί. Ο ελληνοαμερικανός enterpeneur είναι επίσης σκληρό καρύδι, και η αφέλεια, ο ναρκισσισμός και το πείσμα του δε θα του επέτρεπαν ποτέ (όπως η μιλημένη Έφη) να κάνει στην άκρη και να δεχθεί να μπει ως κομπάρσος σε σχήμα με άλλον αρχηγό.

Παρά όμως τα φαινομενικά αξεπέραστα εμπόδια η διαπλοκή έβαλε σε εφαρμογή το σχέδιο. Ο Τσίπρας βγήκε μπροστά, επανανομιμοποιώντας το χυδαίο παρέακι του 2% (σε χαλαρές ευρωεκλογές, άρα και βούτυρο στο ψωμί κάθε μικρού κόμματος) της νέας αριστεράς, έτοιμος να ηγηθεί του νέου φορέα, ενώ παράλληλα στο ΠΑΣΟΚ εξαπέλυσαν μια ακατανόητη επίθεση κατά του Ανδρουλάκη που μόνο άσχημα δεν πήγε στις ευρωεκλογές.

Και δώστου να σουλατσάρουν οι σπίρτζηδες στα κανάλια υπονομεύοντας τον Κασσελάκη. Δώστου να παίρνουν οι γεροβασίληδες τις δηλώσεις του για τα μαύρα χρήματα και να τις διαστρεβλώνουν σαν άλλοι Παύλοι Μαρινάκηδες. Δώστου να στηθοδέρνονται στα πάνελ οι πορτοσάλτηδες και οι οικονόμου, που μέχρι χθες έπιαναν την Αυγή να διαβάσουν το πρωτοσέλιδο και μετά έπλεναν τα χέρια τους με αγιασμό, για το κλείσιμο της ‘ιστορικής εφημερίδας της αριστεράς’.

Δώστου να κάνουν γεύματα οι Χατζηνικολάου με το Δούκα και τον Πρωτόπαπα (wtf?) στα πολυτελή εστιατόρια της Κηφισιάς. Όλα αυτά από απλό, αγνό, ανυστερόβουλο ενδιαφέρον για το μέλλον της αριστεράς. Ενδιαφέρονται για την αριστερά οι ΑΡΔ της διαπλοκής που άρχισαν καθημερινά να ερμηνεύουν την κοινωνία παπαγαλίζοντας το πόσο θέλει ο κόσμος (;;;) μια ενωμένη αριστερά.

Οι ψηφοφόροι του ΣΡΖ που σιχαίνονται το ΠΑΣΟΚ, και οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ που ακούν ΣΡΖ και στραβώνει το στόμα τους, θέλουν ένωση σε ποσοστό 70% σύμφωνα με τους δημοσκόπους…. Και κάπως έτσι, ο πάλαι ποτέ ‘ιδεοληπτικός καταληψίας’ έγινε ξαφνικά η ‘ισχυρή και σημαίνουσα προσωπικότητα στο χώρο της κεντροαριστεράς’.

Ποιός; Ένα τυμπανιαίο πολιτικό πτώμα που έχασε με double score από το ζαβό παιδί του Μητσοτάκη μετά από Τέμπη, λιγνάδηδες, υποκλοπές και μύρια άλλα. Ένα πολιτικό κουτσαβάκι που ξέρει μόνο να λέει ψέματα και να συνωμοτεί πάντα κρυπτόμενος την ώρα της μπόρας. Είτε το 2015 που καθάρισε όλους τους αντιφρονούντες στο κόμμα του μέσα σε μια νύχτα. Είτε τώρα που έθεσε θέμα ηγεσίας μισή ώρα πριν την ομιλία του πρόσφατα εκλεγμένου προέδρου του κόμματος με μια ανάρτηση στο Facebook μην έχοντας ούτε το ανάστημα μα ούτε και την παρρησία να το κάνει τουλάχιστον από το βήμα του συνεδρίου!

Έναν πολιτικό απατεώνα που αφού εξαπάτησε τον ελληνικό λαό με τα μνημόνια και τα δημοψηφίσματα, κράτησε το σημιτικό Στουρνάρα στο τιμόνι της ΤΤΕ μην τυχόν και χάσουν οι δανειστές κάποια υποδιαστολή στους υπολογισμούς. Που του επέβαλλαν το σημιτικό Σαγιά ως γενικό γραμματέα της κυβέρνησης, δηλ. μέσα στο πρωθυπουργικό του γραφείο, μην τυχόν και χάσει η διαπλοκή κάποιο φωνήεν στη μετάφραση. Αυτός θα αντιπαρατεθεί με τη σημιτική συμμορία που κυβερνά τον τόπο τα τελευταία 28 χρόνια.

Η συνέχεια προβλέπεται συναρπαστική και ταυτόχρονα προβλέψιμη. Μιας και, παραφράζοντας τη γνωστή φράση του Λίνεκερ, η πολιτική στην ελλάδα είναι μια διαδικασία που συμμετέχουν κόμματα και πολίτες και στο τέλος κερδίζουν οι σημιτο-μητσοτάκηδες. Το πραγματικά ενδιαφέρον οπότε έγκειται στο πως και το πότε, μιας και τα ύδατα για τη διαπλοκή είναι αχαρτογράφητα και ιστορικό προηγούμενο δεν υπάρχει.

Και είναι πραγματικά σπαρταριστό που ένα πανίσχυρο επικοινωνιακά σύστημα που ελέγχει όλες τις δημόσιες συχνότητες εθνικής εμβέλειας, το 90% του έντυπου, ηλεκτρονικού τύπου και των ραδιοσταθμών δεν μπορεί να ξεφορτωθεί μια φαιδρή περσόνα με λόγο και παρουσία πανελίστα σε μεσημεριανάδικο.

Η Φάρλι είναι δεδομένο πως δε δαγκώνει, μα άλλο τόσο δεδομένο πως δεν είναι από τα Ιμαλάια.

Π.