Του Γιώργη Γιαννακέλλη

Σήμερα το Documento ξεγυμνώνει τη δυσωδία που επικρατεί στην Υπηρεσία Εσωτερικών Υποθέσεων της ΕΛ.ΑΣ. επί διοίκησης του νυν Α’ Υπαρχηγού Παναγιώτη Πούπουζα. Το ρεπορτάζ αποκαλύπτει ένα αποκρουστικό τοπίο όπου παράνομες ανακριτικές μεθοδεύσεις, «φυτεμένα» στοιχεία και στημένες δικογραφίες μετατράπηκαν σε πρώτη ύλη για να χτιστούν υποθέσεις που αργότερα εξαργυρώθηκαν σε γαλόνια, προαγωγές και εξουσία.

Ας μιλήσουμε όμως χωρίς περιστροφές.

Το αφήγημα της «αυτοκάθαρσης» του κράτους και της αστυνομίας είναι παλιό, δύσοσμο και πολυχρησιμοποιημένο. Κάθε φορά που η διαφθορά ξεχειλίζει, κάθε φορά που οι λαμογιές γίνονται τόσο κραυγαλέες ώστε η κοινωνική οργή να απειλεί να σπάσει τη βιτρίνα της κανονικότητας, το σύστημα επιστρατεύει τους «αδιάφθορους», τους «εσωτερικούς ελεγκτές» και τους επαγγελματίες πλασιέ της δήθεν διαφάνειας. Όχι για να καθαρίσει τη σαπίλα, αλλά για να προστατεύσει τον ίδιο του τον εαυτό.

Το είδαμε με τον Τζαβέλλα. Το βλέπουμε ξανά με τους μπάτσους.

Από το 2015 έως το 2017 η ΕΥΠ είχε σχηματίσει έναν ολόκληρο φάκελο-μαμούθ που αποκάλυπτε τη βαθιά διαπλοκή ανώτατων αξιωματικών της ΕΛ.ΑΣ. με το οργανωμένο έγκλημα. Υψηλόβαθμοι αστυνομικοί φέρονταν να προστατεύουν, έναντι αδρών ποσών, εκατοντάδες παράνομα καζίνο, λέσχες και νυχτερινά μαγαζιά· να τοποθετούν «δικούς τους» σε κομβικές θέσεις μέσω κρίσεων και μεταθέσεων και να αποκομίζουν μυθικά κέρδη. Η σήψη είχε απλωθεί παντού, ξεπερνώντας ακόμη και τα σύνορα της χώρας.

Και όπως είχε πει ο μακαρίτης Βασίλης Στεφανάκος:

Όταν η κατάσταση έφτασε στο απροχώρητο, ο Χρυσοχοΐδης ίδρυσε το 1999 την Υπηρεσία Εσωτερικών Υποθέσεων, παρουσιάζοντάς την ως το «μαχαίρι» απέναντι στη διαφθορά. Στην πράξη όμως δημιουργήθηκε μια προνομιακή υπηρεσία-φρούριο: ειδικές αποζημιώσεις, ξεχωριστό καθεστώς επιλογής, παχυλές παροχές, θεσμική θωράκιση και σχεδόν απόλυτη ασυλία. Μια ελίτ μέσα στην ίδια την ελίτ των μηχανισμών καταστολής.

Σήμερα όμως, σύμφωνα με το Documento, αυτή ακριβώς η υπηρεσία εμφανίζεται να έχει μετατραπεί από «διώκτη της διαφθοράς» σε μηχανισμό κατασκευής υποθέσεων, φυτέματος στοιχείων και βρώμικων δικονομικών παιχνιδιών, προκειμένου να εξυπηρετηθούν καριέρες, ισορροπίες και εξουσίες.

Και εδώ βρίσκεται η ουσία:

Το κράτος δεν αυτοκαθαρίζεται ποτέ πραγματικά. Όταν ένα σύστημα σαπίζει, δεν θεραπεύει τη διαφθορά· τη διαχειρίζεται. Δεν ξηλώνει το παρακράτος· το αναδιοργανώνει. Δεν τιμωρεί τους μηχανισμούς που το υπηρετούν· απλώς αλλάζει τους διαχειριστές τους.

Υ.Γ. Όταν τελικά οδηγήθηκαν στα δικαστήρια στελέχη αυτού του «παρακράτους» —όπως το είχε αποκαλέσει ο ίδιος ο Χρυσοχοΐδης— όλοι αθωώθηκαν με συνοπτικές διαδικασίες. Και ο εισαγγελέας είχε το θράσος να δηλώσει: «Δυστυχώς, παρά τη βαρύτητα της κατηγορίας, το αποδεικτικό υλικό είναι ανύπαρκτο».

Το ίδιο σύστημα που τους εξέθρεψε, ήταν εκεί και για να τους απαλλάξει.