Γράφει ο Βελισσάριος Κοσσυβάκης

«Η ΘΥΣΙΑ» η διαθήκη του Αντρέι Ταρκόφσκι σε 4Κ DIGITAL RESTORATION από 1 ΑΥΓΟΎΣΤΟΥ στους κινηματογράφους σε διανομή NEW STAR.

Η διαθήκη του Αντρέι Ταρκόφσκι. Η τελευταία ταινία του μεγάλου δημιουργού.

Μέγα Ειδικό Βραβείο Κριτικών – Φεστιβάλ Καννών 1986

Βραβείο FIPRESCI

Το κύκνειο άσμα του Αντρέι Ταρκόφσκι, ένας φόρος τιμής στον Ίνγκμαρ Μπέργκμαν και ίσως η πιο συνταρακτική ταινία που γυρίστηκε ποτέ για το τέλος του κόσμου.- Μανώλης Κρανάκης

«Ένα επικό όραμα… Πνευματική δεξιοτεχνία… Το έργο μιας ιδιοφυϊας» – David Robinson – The Times (UK)

«Περιμένετε μέχρι το τέλος και θα βρεθείτε πιο συγκινημένοι από ποτέ» – Andrew Sarris – The Village Voice

«Ο Ταρκόφσκι προφανώς έχει ξεφύγει από κάθε σκέψη να διασκεδάσει το κοινό και έχει αποφασίσει, στην τελευταία του διαθήκη, να πει ακριβώς αυτό που θέλει, με το ύφος που θέλει». – Roger Ebert

«Mια απεικόνιση της δύναμης της πίστης και της αυτοθυσίας. Μια μελέτη της τρέλας και της αυταπάτης της ανθρωπότητας» – Peter Bradshaw – The Guardian

«O Ταρκόφσκι για μένα είναι o μεγαλύτερος από όλους μας, αυτός που επινόησε μια νέα γλώσσα, πιστή στη φύση του κινηματογράφου, καθώς συλλαμβάνει τη ζωή ως αντανάκλαση, τη ζωή ως ένα όνειρο» – Ιngmar Bergman

“Ο άκαμπτος φορμαλισμός και η ασυμβίβαστη αποστασιοποίηση μπορεί να επιβαρύνουν, αλλά ο Ταρκόφσκι πίστευε ακράδαντα ότι η ταινία δεν χρειαζόταν να είναι ευχάριστη για να είναι πολύτιμη.” – David  Parkinson – Empire

Η πνευματική κληρονομιά του Αντρέι Ταρκόφσκι στην ανθρωπότητα, όχι μόνο στην παγκόσμια κοινότητα του κινηματογράφου.

«Ο Tarkovsky να αποκαταστήσει –πάλι κινηματογραφικά- την χαμένη ενότητα μεταξύ των ανθρώπων.

 Προσπαθεί να τους επανεντάξει σε ένα αρμονικό σύνολο.» – Γιώργος Παυλίδης

Η ΘΥΣΙΑ

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Αντρέι Ταρκόφσκι 

ΣΕΝΑΡΙΟ: Αντρέι Ταρκόφσκι

ΜΟΥΣΙΚΗ: Johann Sebastian Bach 

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Σβεν Νίκβιστ (Sven Nykvist)

ΜΟΝΤΑΖ: Michal Leszczylowski, Andrei Tarkovsky

ΣΚΗΝΙΚΑ: Anna Asp

ΚΟΥΣΤΟΥΜΙΑ: Inger Pehrsson

ΠΑΙΖΟΥΝ: Erland Josephson, Susan Fleetwood, Valerie Mairesse, Allan Edwall, Gudrun Gisladottir, Sven Wollter, Filippa Franzen, Tommy Kjellqvist κ.α.
ΧΩΡΑ: Γαλλία, Σουηδία, 1986

ΗΧΟΣ: 5.1, Dolby Digital

ΓΛΩΣΣΑ: Σουηδικά

ΥΠΟΤΙΤΛΟΙ: Ελληνικοί

ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 145΄έγχρωμη

Worldwide theatrical rights: Swedish Film Institute

Διανομή για Ελλάδα: New Star

ΣΥΝΟΨΗ

Τα γενέθλια του Αλεξάντερ διακόπτονται από την είδηση πως ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος έχει μόλις ξεκινήσει και η ανθρωπότητα βρίσκεται λίγο πριν τον ολοκληρωτικό αφανισμό της. Aν και άθεος, ο Αλεξάντερ θα προσφέρει στο Θεό την οικογένεια του, το σπίτι του ακόμη και τον μικρό του γιο προκειμένου να σωθεί ο κόσμος.

Τα γενέθλια του Αλεξάντερ, ενός δημοσιογράφου, συγγραφέα και κριτικού θεάτρου και λογοτεχνίας που ζει με την οικογένειά του σ’ ένα σπίτι στη μέση του πουθενά σημαδεύονται από την είδηση πως επίκειται πυρηνικός πόλεμος. Εκείνος κυριευμένος από τον φόβο προσεύχεται για πρώτη φορά στη ζωή του και υπόσχεται στον Θεό ότι θα θυσιάσει ό,τι είναι πολύτιμο γι’ αυτόν προκειμένου να σωθεί η ανθρωπότητα από την ολοκληρωτική αυτή καταστροφή. Όταν ξυπνάει την επόμενη μέρα, συνειδητοποιεί ότι όλα είναι όπως πριν. Ο Θεός έχει δεχτεί την προσφορά του και εκείνος τηρώντας την υπόσχεσή του πραγματοποιεί τη θυσία του. Καίει το σπίτι του, εγκαταλείπει την οικογένειά του, στερείται το παιδί του και βυθίζεται στη σιωπή και την τρέλα.

«Λέξεις, λέξεις, λέξεις… Μόνο αν μπορούσαμε να σωπάσουμε και να κάνουμε κάτι…».

Σημείωμα του σκηνοθέτη

«Η ιδέα της ταινίας μου “Η Θυσία” γεννήθηκε την εποχή πριν από τη “Νοσταλγία”. Oι πρώτες σημειώσεις και τα πρώτα σχεδιάσματα έγιναν τότε που ζούσα ακόμα στη Σοβιετική Ένωση. Κεντρική ιδέα ήταν η μοίρα ενός άντρα, άρρωστου από καρκίνο, του Αλεξάντερ. Ο άνθρωπος αυτός λυτρώνεται από τα πάθη του προσφέροντας μια θυσία. (…) Φυσικά έχω συνείδηση του γεγονότος ότι σήμερα η ιδέα της θυσίας δεν έχει και τόσο φανατικούς οπαδούς – κανένας σχεδόν δε σκέφτεται να θυσιάσει για κάτι ή για κάποιον άλλον. Πάντως τα επακόλουθα αυτής της απόφασης εξακολουθούν να αποδεικνύονται κρίσιμα και αποφασιστικά: εννοώ την απώλεια της ατομικότητας προς όφελος ενός ακόμα πιο έντονου εγωκεντρισμού που χαρακτηρίζει αναρίθμητες ανθρώπινες σχέσεις, και επίσης τις σχέσεις μεταξύ γειτόνων χωρών, προπάντων όμως την απώλεια και της τελευταίας δυνατότητας πνευματικής και όχι υλιστικής “προόδου”. Ο άνθρωπος χάνει κάθε ελπίδα για αξιοπρεπή ζωή.»

ΠΗΓΗ: https://www.e-prologos.gr

«Είναι φανερό ότι η υλική πρόοδος του ανθρώπου δεν συμβάδισε με την πνευματική του εξέλιξη. Φτάσαμε σ’ ένα σημείο όπου δεν μπορούμε πια να τιθασεύσουμε τα υλικά μας επιτεύγματα και να τα χρησιμοποιήσουμε για το καλό μας. Δημιουργήσαμε έναν πολιτισμό που απειλεί να εξολοθρεύσει την ανθρωπότητα. Απέναντι σε καταστροφή τέτοια κλίμακας το μόνο που πρέπει να τεθεί, κατά τη γνώμη του, είναι η προσωπική ευθύνη του ατόμου και η προθυμία του για θυσία, χωρίς την οποία παύει να λογίζεται ως πνευματικό ον.

Εννοώ το πνεύμα θυσίας που πρέπει να αποτελεί ουσιαστικό και φυσικό τρόπο ζωής σχεδόν κάθε ανθρώπινου όντος κι όχι κάτι που θεωρείται ατυχία ή τιμωρία, την οποία επιβάλλουν εξωτερικοί παράγοντες. Εννοώ το πνεύμα θυσίας που εκφράζεται με την εκούσια υπηρεσία του άλλου, κάτι που επωμίζεται κανείς φυσικά, θεωρώντας ότι είναι η μόνη εφικτή μορφή ύπαρξης. […] Ο σύνδεσμος ανάμεσα στη συμπεριφορά του ανθρώπου και στη μοίρα του έχει διαλυθεί. Επειδή έχει εθιστεί πιστεύει ότι τίποτα δεν εξαρτάται απ’ αυτόν και ότι η προσωπική του εμπειρία δεν επηρεάζει το μέλλον, κι έτσι κατέληξε στο κίβδηλο και θανάσιμο συμπέρασμα ότι δεν παίζει κανένα ρόλο στη διαμόρφωση της μοίρας του». – Αντρέι Ταρκόφσκι – «Σμιλεύοντας το χρόνο» (εκδόσεις Νεφέλη,1987)