Γράφει ο mitsos175

«Για μας, -νομίζουμε και για τον Ρουβίκωνα-, όπως είπαμε παραπάνω ο εγκληματίας ένα χαρακτηριστικό έχει: είναι εγκληματικό στοιχείο. Και αυτό δεν έχει καμιά σχέση αν είναι μετανάστης ή ημεδαπός. Τόσο δύσκολο είναι να το καταλάβουν ορισμένοι;» (δες εδώ)

Φυσικά ενδιαφερόμαστε και πολύ μάλιστα για το θάνατο του αστέγου σε εστιατόριο. Αν θέλουν οι δεξιοί να το πάνε έτσι τους λέμε πως το αφεντικό του εστιατορίου μπορούσε να είναι Έλληνας και δεξιός. Έχει σημασία; Για μας καμία.

Έχει όμως σημασία πως είναι αφεντικό – λούμπεν εργαζόμενοι και φτωχός άστεγος. Γιατί, αν ήταν κάποιος πλούσιος πελάτης, θα ήταν πολύ διαφορετική η αντίδραση κι αυτό το λέω με σιγουριά.
Δεν ξέρω ακόμα τι έγινε, αν υπάρχει εγκληματική ενέργεια ή φόνος από αμέλεια, γι’ αυτό θα μιλήσω γενικά. Το βλέπουμε στον τουρισμό. Αν έρθει κάποιος πρόσφυγας μεγάλη μερίδα των ντόπιων φέρεται εχθρικά.
Οι ίδιοι στο πλούσιο τουρίστα κάνουν τεμενάδες. Ας είναι ο πιο φανατικός αλλόθρησκος. Άμα αφήνει φράγκα είναι «καλός», άμα δεν έχει, είναι «εχθρός» ακόμα και για τους λούμπεν εργαζόμενους.
Για όσους δεν ξέρουν, λούμπεν είναι αυτός που δεν έχει ταξική συνείδηση, που δεν μπορεί να καταλάβει πως είναι πιο εύκολο να βρεθεί στη θέση του πρόσφυγα και του άστεγου, από το να γίνει πλούσιος.

Βλέπετε ο καπιταλισμός θαμπώνει, είναι σαν τον τζόγο που νομίζεις πως θα πιάσεις την καλή και τελικά πιάνεις συνέχεια το τρίτο το μακρύτερο (με το συμπάθιο). Οι υπάλληλοι ακούνε τ’ αφεντικό ό,τι ανοησία κι αν πει. «Αυτός πληρώνει, αυτός αποφασίζει».

Έτσι είναι οι ραγιάδες σε κάθε εποχή. Γιατί οι Τούρκοι κάθισαν 400 χρόνια; Γιατί δεν είχαν ωριμάσει οι συνθήκες; Οι συνθήκες όμως το 1821 ήταν ίδιες με αυτές των προηγούμενων χρόνων. Έχουμε γράψει πως σε κάποιες καθαρά κοινωνικές επαναστάσεις, όπως αυτή του 1611, οι Έλληνες που ήταν μαζί τους Τούρκους νίκησαν τους εξεγερμένους ομοεθνείς τους.

Το βλέπουμε με τους Αλβανούς. Τη δεκαετία του 90 γίνονταν διώξεις, επαναπροωθήσεις, ξυλοδαρμοί, ακόμα και φόνοι Αλβανών. Σήμερα κάποιοι ξέχασαν τι πέρασαν οι πατεράδες τους, όπως ακριβώς ξέχασαν οι απόγονοι των προσφύγων της Μικράς Ασίας, που κι εκείνοι γνώρισαν τις ύβρεις, τις απειλές και την άγρια εκμετάλλευση των Ελλήνων κυρίως των πλουσίων εκμεταλλευτών.

Εκείνο λοιπόν που παρατηρούμε είναι πως μόλις νομίσει κάποιος μικροαστός πως βολεύτηκε αρχίσει να φοβάται το φτωχό. Ξεχνάει το παρελθόν και αλλοτριώνεται. Έτσι κάποιες φορές γίνεται ή φασίστας ή δειλό υπάκουο ανθρωπάκι. Όπως είπαμε όμως είναι πολύ εύκολο να καταλήξει ένας εργαζόμενος στη θέση του άστεγου.

Εδώ μπορεί να μη γίνει κουκούλωμα όπως σε άλλες περιπτώσεις καθαρμάτων, δολοφόνων που αποκαλούνται νοικοκυραίοι, όπως πχ στη δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου. Έχει μαλλιάσει η γλώσσα μας όμως να λέμε πως εκείνος που χτυπά, τη γυναίκα του, τα παιδιά του, ή κάποιον αδύναμο, είναι φασίστας, άσχετα τι λέει ο ίδιος πως είναι και τι λένε τα δεξιά τρολ.