Του Γιώργη Γιαννακέλλη
Δεν είμαστε χαιρέκακοι — αλλά υπάρχει και ένα όριο στην υποκρισία. Και όταν αυτό ξεπερνιέται, η πολιτική ικανοποίηση δεν κρύβεται.
Ο Κωνσταντίνος Τζαβέλλας βρίσκεται πλέον σε μια πρωτοφανή κατάσταση: δεν τον αποδομούν μόνο οι «ενοχλητικοί» δικηγόροι, οι «αντιπολιτευόμενοι» νομικοί ή τα μέσα που δεν χαρίζονται στην εξουσία. Τον αποδομεί σχεδόν το σύνολο.
Οι παρεμβάσεις του Θανάση Καμπαγιάννη, που μιλά ευθέως για ενδεχόμενα πειθαρχικά και ποινικά αδικήματα, και του Γρηγόρη Καλφέλη, που θέτει θέμα πυρήνα δημοκρατίας και Συντάγματος, δεν αφήνουν πολλά περιθώρια παρερμηνειών. Δεν είναι πολιτική κριτική — είναι ευθεία αμφισβήτηση θεσμικής νομιμοποίησης.
Αλλά το πραγματικό «χαστούκι» έρχεται από αλλού.
Όταν ο Γιώργος Παπαχρήστος —ένας από τους πιο εμβληματικούς εκπροσώπους της συστημικής δημοσιογραφίας— γράφει με νόημα ότι ο διορισμένος από την κυβέρνηση εισαγγελέας «ανταποδίδει» λίγο πριν αποχωρήσει, τότε δεν μιλάμε απλώς για κριτική. Μιλάμε για κανονικό άδειασμα.
Και εδώ το πράγμα αποκτά άλλη διάσταση. Γιατί όταν σε «δίνουν» ακόμα και εκείνοι που μέχρι χθες αποτελούσαν το πιο ασφαλές επικοινωνιακό περιβάλλον, τότε το πρόβλημα δεν είναι πια επικοινωνιακό. Είναι πολιτικό. Είναι θεσμικό. Είναι υπαρξιακό.
Αλήθεια, πώς το διαχειρίζεται αυτό ο ίδιος;
Πώς διαβάζονται τέτοιες γραμμές από έναν ανώτατο δικαστικό λειτουργό που ετοιμάζεται να αποχωρήσει;
Με αμηχανία; Με ενόχληση; Ή με πλήρη αδιαφορία;
Γιατί υπάρχει και το χειρότερο σενάριο: να μην τον αγγίζει τίποτα.
Να θεωρεί ότι όλα αυτά είναι «θόρυβος». Ότι η υπόθεση έχει τελειώσει επειδή μπήκε στο αρχείο. Ότι η κοινωνία θα ξεχάσει.
Μόνο που εδώ δεν πρόκειται για μια τυπική δικογραφία. Πρόκειται για μια υπόθεση που ακουμπά τον ίδιο τον πυρήνα του κράτους δικαίου.
Και όταν: δικαστικές κρίσεις αγνοούνται, σοβαρές καταγγελίες θάβονται, και η έννοια της λογοδοσίας εξαφανίζεται, τότε δεν μιλάμε απλώς για «λάθος χειρισμούς». Μιλάμε για συνειδητή επιλογή.
Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν εκτέθηκε ο Τζαβέλλας. Το ερώτημα είναι τι αποκαλύπτει η έκθεσή του.
Και η απάντηση δεν είναι καθόλου καθησυχαστική.
Γιατί όταν φτάνουμε στο σημείο να τον «ξεμπροστιάζουν» μέχρι και οι πιο συστημικές φωνές, τότε μάλλον δεν έχουμε μπροστά μας ένα προσωπικό φιάσκο. Έχουμε μια θεσμική αποτυχία πρώτου μεγέθους.
0 Comments