Του Γ. Γ.
“Τα παραδείγματα ανθρώπων που φυλακίστηκαν για λίγο ή πολύ και έπειτα αποδείχθηκε η αθωότητα τους είναι πολλά και πρόσφατα. Δυστυχώς δεν γίνεται να αποκλείσουμε πως κάποιες ποινές έμοιαζαν περισσότερο εκδικητικές παρά με βάση το γράμμα – και σίγουρα όχι το πνεύμα – του νόμου“. …
“…. Εκείνο το «δικοί μας» και «δικοί τους» που έχει απλωθεί για τα καλά πάνω από τη χώρα την τελευταία δεκαετία, έχει κόψει οριστικά δεσμούς με το δίκιο και έχει αναγάγει ως πρωτεύουσα αξία τη νίκη και την κατατρόπωση του αντιπάλου, όσο κι αν το δίκιο σχετικοποιείται ανάλογα με την εποχή και την ηθική της. Η εξόντωση μέσω της μεθόδου του παραδειγματισμού είναι δικαιοσύνη των σπηλαίων.
Μετά δεν αντέχουν οι συγγνώμες, κανείς δεν μπορεί να επιστρέφει αυτόν τον χρόνο πίσω, κανείς δεν μπορεί να μαλακώσει μια ζημιά που δεν έχουμε ιδέα πόσο βαθιά έχει φτάσει για τους άδικα κατηγορούμενους και άδικα φυλακισμένους”.
Τα παραπάνω αναφέρει σε ένα σχόλιο του, ο δημοσιογράφος του “Βήματος” Οδυσσέας Ιωάννου στο ρεπορτάζ της εφημερίδας, στο οποίο υπάρχουν συγκλονιστικές συνεντεύξεις ατόμων που φυλακίστηκαν άδικα και στην πορεία αποδείχτηκε η αθωότητά τους.
Για μας όμως το ερώτημα είναι το εξής: Ολοι αυτοί οι “λειτουργοί της Θέμιδας” που εγκληματούν σε βάρος αθώων ανθρώπων πρέπει να έχουν ασυλία καλυπτόμενοι πίσω από την επίκληση της “δικαστικής πλάνης;”. Ο λαός μας λέει: “Οι μαλακίες πληρώνονται” και εδώ δεν πρόκειται για απλές μαλακίες αλλά για εγκλήματα σε βαθμό κακουργήματος, με χαρακτηριστική της περίπτωση του αναρχοκομμουνιστή Τάσου Θεοφίλου που η “δικαστική πλάνη” του κόστισε έναν εφιάλτη που κράτησε σχεδόν πέντε χρόνια, μέσα στα “σωφρονιστικά ιδρύματα”.
Μέχρι πότε θα έχουμε μόνο θύματα σε ανάλογες περιπτώσεις και ποτέ θύτες;
❌Αποφασίζουν να κλείσουν τον Νίκο Ρωμανό στη φυλακή για άλλους έξι μήνες, χωρίς καν να έχει δικαστεί
— Chris Avramidis (@chris_avramidis) April 19, 2025
⚠️Το μεγαλύτερο μέρος της ενήλικης ζωής σου κλεισμένος σε φυλακή.
❓Πώς θα ένιωθες?
❕Δεν έχει σκοτώσει ποτέ κανέναν.
Δεν έχει τραυματίσει ούτε μυρμήγκι.
⛓️Και έχει περάσει… pic.twitter.com/9QGX7LiVXf
Υ.Γ: Ανάρτηση από το αρχείο μας με αφορμή το υπόμνημα που κατέθεσε στο Συμβούλιο Πλημμελειοδικών Αθηνών, ο Νίκος Ρωμανός.
Το ζήτημα των δήθεν… “λαθών” δηλαδή των πιο άθλιων σκοπιμοτήτων που συχνά κρύβονται πίσω από δικαστικές αποφάσεις και που βεβαίως αποδεικνύεται ποσο άθλιες ήταν αυτές μετά από την παρέλευση ενός χρονικού διαστήματος, αναδεικνύει την ανάγκη που υπάρχει στην κοινωνία για εκλογή και διαρκή έλεγχο των δικαστών απευθείας από το λαό, με τη δυνατότητα άμεσης ανάκλησης κι απομάκρυνσής τους από το αξίωμα, όταν αποκαλυφθεί ότι δεν έκαναν αυτό που πρέπει. Χωρίς δυνατότητα άμεσης ανάκλησης του άχρηστου ή του επίορκου, δεν έχει νόημα ούτε κάν η αιρετότητα. Πολύ δε περισσότερο όλη αυτή η ιστορία των δήθεν δικαστικών πλανών αναδεικνύει και την ανάγκη του ταχύτατου και αυστηρότατου ποινικού κολασμού όσων αποδείχθηκε ότι σκόπιμα έλαβαν τις άδικες αποφάσεις. Αυτό βέβαια μπορεί να γίνει πράξη μόνο σε συνθήκες ενός πραγματικά λαοκρατικού κοινωνικού συστήματος και πολιτεύματος, εντελώς αντιθέτου από τη σημερινή σαπίλα του κόσμου των εκμεταλλευτών που απλώς καπηλεύονται τις έννοιες “δημοκρατία” και “δικαιοσύνη”, τις οποίες άλλωστε κι έχουν καταστήσει προ πολλού …άδεια τσόφλια χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο. Αν θέλουμε να κάνουμε έναν ιστορικό παραλληλισμό του πώς θα έπρεπε να ελέγχονται από τον πραγματικά κυρίαρχο λαό οι δικαστές, όπως και όλοι οι αιρετοί λαϊκοί αντιπρόσωποι κάθε επιπέδου, ας θυμηθούμε τους λόγους του αρχαίου Αθηναίου πραγματικού δημοκράτη ρήτορα Δημοσθένη, ο οποίος στηλίτευε απροσχημάτιστα όλες τις αντίστοιχες δικαστικές και πολιτικές αδικίες, προτρέποντας την πραγματικά κυρίαρχη στις τότε συνθήκες Εκκλησία του Δήμου να μην αφήνει σε χλωρό κλαρί όσους παρασπονδούν. Ο ίδιος αυτός ρήτορας με τη βαθύτατη αίσθηση περί δικαίου που διέκρινε την αρχαία ελληνική αντίληψη περί της δημοκρατίας (της εξουσίας του λαού),- όσο κι αν ήταν βεβαίως περιορισμένη στις συνθήκες της δουλοκτησίας η κοινωνική βάση εκείνης της μορφής λαϊκής εξουσίας – φέρνει σαν παράδειγμα, για το πώς πρέπει να πατάσσονται αμέσως και αμείλικτα όλοι οι αδικητές- προδότες της εμπιστοσύνης του λαού που έχουν αξίωμα πολιτικό ή πολιτειακό και το καταχρώνται βλάπτοντας την κοινωνία, έναν νόμο των αρχαίων Λοκρών για την άμεση τιμωρία του πονηρού νομοθέτη. Γράφει λοιπόν ότι οι Αθηναίοι δημοκράτες έπρεπε να εφαρμόσουν κι αυτοί στην πρακτική τους κάτι αντίστοιχο με τους Λοκρούς, στους οποίους κάθε επίδοξος νομοθέτης βγαίνει και προτείνει το σχέδιο νόμου του στη λαϊκή συνέλευση έχοντας περάσει ήδη μια …θηλιά για κρέμασμα στο λαιμό του. Ευθύς λοιπόν που η συζήτηση στη συνέλευση των Λοκρών αποδείξει τη βρωμιά, τα συμφέροντα και την όλη αθλιότητα που κρύβεται πίσω από ένα τέτοιο σχέδιο νόμου, τότε αμέσως και χωρίς καμία καθυστέρηση ο παρόμοιος επίδοξος νομοθέτης κρεμιέται δημοσίως (…τέθνηκεν επισπασθέντος του βρόχου)!!! Μήπως μια ανάλογη εντός των σημερινών κοινωνικών δεδομένων κι αντιλήψεων ποινή δεν θα ταίριαζε άμεσα σε όλους τους επίορκους κι εχθρούς του κοινωνικού συνόλου, που αφού αποφασίσουν όλα τα αίσχη εναντίον του, έπειτα επικαλούνται “λάθος” ή “νομική πλάνη”; Όσο κι αν απεχθανόμαστε την κούφια αρχαιοπληξία των λόγων χωρίς αντίκρισμα, ωστόσο έχουμε πολλά να κερδίσουμε από μια δημιουργική αφομοίωση των προοδευτικών αξιών του αρχαίου παρελθόντος. Ο Δημιουργικός ιστορισμός, άλλωστε,όπως δίδαξε κι ο Δημήτρης Γληνός, αντλεί από το παρελθόν με το βλέμμα πάντοτε στο μέλλον.