Γράφει ο mitsos175
«Ρε Συμφορά, γιατί δε βγάλαμε από τη μέση το «καρφί»;
– Απεργούμε!
– Πλάκα κάνεις;
– Ε ναι! Αφού ρωτάς χαζά.
– Ρε συ, συνήθως αυτούς που μιλάνε, δεν τους στέλνουμε «να προσέχουν τον Παντέλο;»
– Βρε Ακατοίκητε, μας έδωσε τέτοια εντολή τ’ αφεντικό;
– Όχι αλλά, αυτό δεν καταλαβαίνω. Αντί να τον εξαφανίσει, απλά τον απέλυσε!
– Αισθάνονται σίγουροι. Άλλωστε είναι πιο εύκολο και πιο δραστικό…
– Πιο δραστικό; Δηλαδή;
– Δηλαδή εδώ που φτάσαμε, ανησυχεί περισσότερο ο άλλος μη χάσει τη δουλειά του, παρά μήπως τον φάνε. Γιατί τι θα φάει; Πως θα ζήσει χωρίς λεφτά κι ανασφάλιστος;
– Α, γι αυτό το αφεντικό δεν τον καθάρισε. Είπα κι εγώ, «μαλάκωσε;» Άσε που αυτές τις μέρες έχει τις μαύρες του. Γιατί την Πρωτομαγιά δεν τη γουστάρει καθόλου! Ούτε τις 30 του Απρίλη.
– Είναι γιατί 30 Απρίλη αυτοκτόνησε ο Χίτλερ. Ναζιάρης το αφεντικό, έχει πένθος. Όσο για την Πρωτομαγιά, ακούει «απεργία» και βγάζει καντήλες!
– Ξέρεις, δεν είναι σίγουρο πως πέθανε ο Χίτλερ. Οι Αμερικάνοι πράκτορες λένε…
– Λένε κουταμάρες για να περάσει η ώρα! Από το LSD δεν ξέρουν που βρίσκονται.
– Ο απολυμένος μάλλον τη γλύτωσε φθηνά και λέγε εσύ ό,τι θες.
– Μπορεί. Το σημαντικό είναι να δοθεί το μήνυμα.
– Ποιο μήνυμα;
– Μη μιλάς ρε!
– Καλά, μην τσαντίζεσαι. Απλά ρώτησα.
– Δεν κατάλαβες. «Μη μιλάτε», είναι το μήνυμα. Όχι μόνο γι’ αυτό το έγκλημα, για όλα όσα τυχόν βγουν στη φόρα. Αλλιώς… θα συμβούν πολλά και διάφορα άσχημα πράγματα. Άλλος θα πάθει τροχαίο, άλλος ισχαιμικό, άλλος θα μείνει άνεργος…
– Πάντως ο πολιτικός, ο φίλος του αρχηγού, είναι πολύ στριμωγμένος. Γιατί γελάς, ρε Συμφορά; Είπα κάτι αστείο;
– Βέβαια! Ξεχνάς σε ποια χώρα ζούμε; Στον Παράδεισο των μαφιόζων! Κυβερνάμε, εμείς είμαστε το κράτος!
– Το παρακράτος.
– Σωστά. Το παρακράτος. Όχι μόνο θα τη γλυτώσει, αλλά θα βγει κι από πάνω! Το έχουν κάνει με κείνη την πολυεθνική με τα φάρμακα, θα το κάνουν ξανά. Εκτός… Αν ο κόσμος κατέβει πάλι στο δρόμο και δώσουν τον «πύργο» για να γλυτώσει ο «βασιλιάς».
– «Τα κάστρα δεν πέφτουν» λέει τ’ αφεντικό.
– Εκτός, αν τα γκρεμίσει ο λαός. Αλλά πρέπει να ξυπνήσει πρώτα. Πάμε τώρα να πιάσουμε το Μάη.
– Που να τον πιάσουμε; Όλο τσιμέντο είναι.
– Έχω ένα χωραφάκι λίγο πιο έξω απ’ την πόλη.
– Αυτό με τα τρίφυλλα;
– Αυτό. Πάμε να κόψουμε δυο τρία φυλλαράκια…»
0 Comments