«Από τον Β’ Π.Π, καμία γενοκτονία δεν έχει τεκμηριωθεί τόσο καλά, αλλά αγνοηθεί για τόσο καιρό από τη Δύση, όσο αυτή στην Παλαιστίνη». Αυτό αναφέρουν 35 ευρωβουλευτές σε ανοιχτή επιστολή τους, απαιτώντας τον τερματισμό των εμπορικών σχέσεων της ΕΕ με το Ισραήλ, γράφαμε σε περασμένη ανάρτησή μας. Αρα έχουμε δεδομένο ότι τι Ισραήλ πραγματοποιεί μια ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ με θύμα τον Παλαιστινιακό λαό.

“Η Γενοκτονία (εκ των ελληνικών λέξεων γένος + κτείνω (=φονεύω)) αποτελεί όρος διεθνούς δικαίου που καθιερώθηκε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αναφέρεται στη συστηματική δίωξη ενός έθνους ή φυλής με απώτερο σκοπό την εξαφάνισή τους“, αναφέρει η εγκυκλοπαίδεια.

Παίρνοντας υπ’ όψιν τα παραπάνω καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι η Γλυκερία πάει -λαμβάνοντας κάποιο τίμημα- να διασκεδάσει τους εγκληματίες του Ισραήλ, που κάνουν γενοκτονία. Το ότι συγκεκριμένη καλλιτέχνιδα είναι καταξιωμένη και θεωρείτε σημαντική τραγουδίστρια για μια μερίδα κόσμου, δεν σημαίνει απολύτως τίποτα. Τα να αναδειχθείς στον επιστημονικό ή καλλιτεχνικό τομέα σου, δεν είναι διαβατήριο για να περνάει χωρίς κριτική κάθε σου επιλογή.

Το ουσιαστικό είναι, οι γνώσεις και το ταλέντο σου τι υπηρετούν. Ο Τζούλιους Ρόμπερτ Οπενχάιμερ που έφτιαξε την πρώτη ατομική βόμβα και σκόρπισε τον θάνατο σε εκατομμύρια ανθρώπους θεωρούταν καταξιωμένος επιστήμονας. Το ίδιο και ο Γερμανός γιατρός του στρατοπέδου εξόντωσης Άουσβιτς Γιόζεφ Μένγκελε. Αν, δε, μιλήσουμε για καλλιτέχνες που υπηρέτησαν τον φασισμό ….

Ας γράψουμε μια ιστοριούλα και να την αφιερώσουμε στην Γλυκερία.

Οταν ήρθε ο φοβερός λιμός του 1941-1942 στην κατεχόμενη Ελλάδα και οι κατακτητές έκαναν κατάσχεση κατευθείαν από τους τόπους παραγωγής τα είδη πρώτης ανάγκης (κρέας, γάλα, λάδι κ.λπ.), ο κόσμος πέθαινε καθημερινά κατά χιλιάδες. Οχι όμως όλος ο κόσμος. Οι δωσίλογοι και οι μαυραγορίτες όχι απλώς πλούτιζαν αλλά ήταν και οι μόνοι που είχαν την δυνατότητα να διασκεδάζουν. Ο απλός κόσμος κατέληγε καθημερινά σε ομαδικούς τάφους, τα καθάρματα αυτά βρισκόταν κάθε βράδυ στα κέντρα διασκέδασης της εποχής.

Υπήρχε τότε ένας καλλιτέχνης ο οποίος έγραψε την δικιά του σελίδα στο ρεμπέτικο τραγούδι. Ο Β. Παπάζογλου. Αυτός είχε δικό του σύστημα αξιών που δεν το παραβίαζε για κανένα λόγο και με οποιοδήποτε τίμημα.

Αντιγράφουμε από την wikipedia: “Όταν στα 1941 μπήκανε οι Γερμανοί στην Αθήνα, παρόλο που υπήρχε προσφορά εργασίας, ο Βαγγέλης Παπάζογλου ήγειρε ηθικό θέμα και μη θέλοντας να παίζει και να χορεύουνε οι «φχαριστημένοι και οι μαυραγορίτες» όπως είπε χαρακτηριστικά, παράτησε την κιθάρα και το τραγούδι και για να μπορέσουν να ζήσουν, έριξε ένα τσουβάλι στον ώμο και έγινε παλιατζής. Τότε προσβλήθηκε από φυματίωση κι έκανε συχνές αιμοπτύσεις και κατόπιν, η Αγγέλα πούλησε σχεδόν τα πάντα από το σπίτι για να έχουν λίγο φαγητό. Ο Βαγγέλης Παπάζογλου απεβίωσε τελικά από την φυματίωση στις 27 Ιουνίου 1943″.

Το πιο σημαντικό απ’ όλο αυτό είναι το μάθημα αξιοπρέπειας που άφησε από την καλλιτεχνική του πορεία ο Β. Παπάζογλου.

_________________________________________________________

Εγραφε σχόλιο μας: Εκτός απ’ τις δυο Ελλάδες που υπάρχουν, των καπιταλιστών και των λαϊκών στρωμάτων δηλαδή, υπάρχουν και δυο άλλες Ελλάδες. Αυτών που έχουν στοιχειώδεις δημοκρατικές ευαισθησίες, ανθρώπινες στην ουσία, και των “κυρ Παντελήδων”, των “τομαριστών” δηλαδή.

Εκείνων των υποκειμένων που είναι ξένα από το μεγαλείο το να συμπαραστέκεσαι, να είσαι αλληλέγγυος σε δυστυχισμένους και κυνηγημένους ανθρώπους. Των “παρτάκηδων”.

Κι αυτό το έχουμε δει σε όλες τις στιγμές της πρόσφατης ιστορίας μας. Από την τουρκοκρατία μέχρι την δικτατορία του Μεταξά και από την Κατοχή μέχρι τον εμφύλιο και την Απριλιανή χούντα. Οπως λένε και κάποιοι στίχοι του Νιόνιου “Κι έρχεται η στιγμή για ν’ αποφασίσεις με ποιους θα πας και ποιους θ’ αφήσεις”.