Γράφει ο mitsos175
Στο έργο του Ραγκαβή «ο γάμος του Κουτρούλη» διακωμωδείται η πολιτική κατάσταση της Ελλάδας το 1845. Δυστυχώς όμως για μας το έργο αποδεικνύεται διαχρονικό. Σήμερα είναι πιο επίκαιρο από ποτέ.
Το ρουσφέτι, η εξαπάτηση, η υποτέλεια, οι συναλλαγές κάτω από το τραπέζι, οι ΑΡΔ, η τραγελαφική κατάσταση γενικά, όχι μόνο δεν άλλαξε στα 180 χρόνια, αλλά έγινε ακόμα χειρότερη, πιο τραγική και πιο γελοία.
Ένας εκδότης ζητά από το γιαλαντζί υπουργό αδιανόητες χάρες για να τα κονομήσει και υπόσχεται υποστήριξη και επαίνους. Αν δε δεχτεί την άθλια συναλλαγή, ο ίδιος ο ΑΡΔ θα είναι γίνει ο πιο επικίνδυνος εχθρός.
Από το 1821 ο κόσμος προσπαθεί να βγει από το βόθρο. Την Επανάσταση την καπέλωσαν οι κοτζαμπάσηδες και οι παπάδες, αυτοί που τα είχαν καλά με τους Τούρκους, ενώ οι αγωνιστές δολοφονούνταν ή φυλακίζονταν! Έτσι οι ραγιάδες άλλαζαν απλά αφέντες. Από τον Τούρκο Αγά στον Έλληνα πολιτικό κηφήνα.
Κάθε φορά που προσπαθούσαμε να ανασάνουμε, να ξεβρομίσουμε, βρίσκονταν κάποιοι και μας έβαζαν πάλι το κεφάλι στο βόθρο. Την περίοδο που το ΕΑΜ και ο ΕΛΑΣ ελευθέρωναν την Ελλάδα γεννιόταν ακόμα μια φορά η ελπίδα. Τα καθάρματα όμως νίκησαν με μπόλικη ξένη βοήθεια και η χώρα παρέμεινε υποδουλωμένη Μπανανία.
Το 1981 ο κόσμος πίστεψε πως ο Ανδρέας θα φέρει την Αλλαγή, που τόσο επιθυμούσε. Όμως γρήγορα οι κλέφτες του ΠΑΣΟΚ διέψευσαν κάθε ελπίδα. Το ίδιο έκαναν και οι ρεφορμιστές του ΣΥΡΙΖΑ το 2015 κάνοντας το υπερήφανο και ανεξάρτητο ΟΧΙ, υποτακτικό και δουλόπρεπες ναι. Από τότε η πλειοψηφία απογοητεύτηκε και πήραμε την κάτω βόλτα.
Σήμερα τα καθάρματα της εγκληματικής οργάνωσης της ΝΔ έχουν αποθρασυνθεί. Η ακρίβεια θυμίζει Κατοχή, η χώρα ζέχνει από τη διαφθορά και τη σαπίλα. Οι ναζί ξεσαλώνουν, ενώ επιστρέφουμε σε ένα εργασιακό Μεσαίωνα.
Τα σκουλήκια, οι πλιατσικολόγοι, οι άρπαγες, οι κλέφτες, οι βιαστές και οι φονιάδες, προσπαθούν να μας απογοητεύσουν μαζί με τους πετσωμένους απατεώνες ΑΡΔ. Δε θα τα καταφέρουν όμως. Ο κόσμος θα βρει ξανά το δρόμο του και θα προσπαθήσει να καθαρίσει την κόπρο, όσες φορές κι αν χρειαστεί.
Βλέπετε, οι άνθρωποι δεν αντέχουμε τη μυρωδιά των περιττωμάτων, δεν είμαστε ανθρωπόμορφες μύγες σαν τους νεοδημοκράτες, να ζούμε από την αποσύνθεση. Δε χάνουμε το θάρρος μας, αγωνιζόμαστε για καλύτερη ζωή, μια ζωή που αξίζουμε.
0 Comments