Προφανώς και δεν μας αιφνιδιάζει που ο Μουμτζής ένας εκφραστής του νεοφασισμού και του ιστορικού αναθεωρητισμού, ανέλαβε τώρα να ξεπλύνει την λαομίσητη “βασίλισσα’ Φρειδερίκη. Μιλάμε για απίστευτη πρόκληση όταν φτάνει στο σημείο να γράφει ότι στις παιδοπόλεις, τις Φρίκης “τα δύο χρόνια του εμφυλίου τα παιδιά ζούσαν σε ένα ειδυλλιακό περιβάλλον. Υπήρχε φαγητό, ικανοποιητικές συνθήκες υγιεινής, με ιατρική παρακολούθηση, αξιοπρεπής ένδυση και υπόδηση και πάνω από όλα στην αντιμετώπισή τους δεν υπήρχαν διακρίσεις”.
Το μόνο που δεν μας ανέφερε ο Μουμτζης είναι ότι στις 3 Αυγούστου του 1964, η ελληνική βουλή ψήφισε νόμο με τον οποίο χορηγήθηκε σύνταξη 3.000.000 δραχμών (250.000 δρχ. τον μήνα) και μάλιστα αναδρομικά από τον θάνατο του βασιλιά Παύλου, στην Φρειδερίκη, και για το έγκλημα που έκανε και είχε θύματα παιδάκια ανταρτών!
Σ’ αυτό το θέμα θα κάνουμε αναφορά με την βοήθεια δυο βιβλίων. Του Βασίλη Ραφαηλίδη «Ιστορία (κωμικοτραγική) του νεοελληνικού κράτους» και του Δημήτρη Σέρβου «Το παιδομάζωμα και ποιοι φοβούνται την αλήθεια».
Ξεκινάμε με τα γραφόμενα του Β. Ραφαηλίδη:
Το “παιδομάζωμα”
Ένα τεράστιο πρόβλημα είχε δημιουργηθεί στις περιοχές που κατείχαν οι αντάρτες και που ήταν είτε πεδία μαχών είτε πιθανά πεδία μαχών. Τι θα γίνει με τα παιδιά των χωρικών που κατοικούσαν σ’ αυτές τις περιοχές, και κυρίως με τα παιδιά των ανταρτών; Για λόγους στοιχειώδους ανθρωπισμού και πάντα με τη συγκατάθεση των γονιών, η κυβέρνηση του βουνού αποφάσισε να μαζέψει αυτά τα παιδιά και για ασφάλεια να τα στείλει στις σοσιαλιστικές χώρες, που πρόθυμα δέχτηκαν να τα φιλοξενήσουν μέχρι να σταματήσει ο πόλεμος.
Ήταν στ’ αλήθεια ένα παιδομάζωμα. Αλλά η λέξη αυτή είναι ιστορικά βεβαρυμένη στην Ελλάδα. Έτσι λεγόταν στη διάρκεια της τουρκοκρατίας η «στρατολόγηση» νηπίων για τα τάγματα των γενιτσάρων. Ο συνειρμός για τους δημαγωγούς δεν ήταν καθόλου δύσκολος. Αφού οι αντάρτες ήταν εχθροί τη; Ελλάδας, δεν μπορούσαν παρά να μιμούνται του; Τούρκους. Ήθελαν να φκιάξουν τάγματα γενιτσάρων. Για να τα χρησιμοποιήσουν πότε; Μα, ύστερα από πενήντα, από εκατό χρόνια, δεν έχει σημασία, αφού ούτως ή άλλως οι κομουνιστές θα παρέμεναν για πάντα εχθροί της Ελλάδας. Οι «εθνικόφρονες» θα προτιμούσαν να μείνουν τα παιδάκια στα πεδία των μαχών και να πεθάνουν κι αυτά σαν Έλληνες (!) παρά να σωθούν απ’ τους ανθέλληνες. Ο ταρτουφισμός και η υποκρισία του κράτους των δοσιλόγων σ’ όλο του το φρικτό μεγαλείο. ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ
0 Comments