Γράφει ο mitsos175

Στη νεότερη ευρωπαϊκή ιστορία με τον όρο Ιερή Συμμαχία, εννοείται η συνθήκη του 1815 μεταξύ των αυτοκρατόρων της Ρωσίας, Αυστρίας και του βασιλιά της Πρωσίας. Η Αγγλία προσχωρεί στη συμμαχία το ίδιο έτος, ενώ η Γαλλία το 1818.

Ο τσάρος Αλέξανδρος την ονομάζει «Ιερά» διακηρύσσοντας πως σκοπός είναι «η εν «χριστιανική αλληλεγγύη» συνένωση των ευρωπαϊκών Χωρών, των ορθοδόξων, καθολικών και προτεσταντών.
Σύντομα όμως η Συμμαχία μετατρέπεται όργανο επιβολής απολυταρχισμού και καταπολέμησης των λαϊκών ελευθεριών «σε θεσμό καταπίεσης των λαών και με σαφή λόγο επέμβασης των ισχυρών Βασιλέων στα εσωτερικά ζητήματα των ασθενέστερων Χωρών, όπου εκδηλώνονταν φιλελεύθερες τάσεις».

Γνωρίζουμε από το σχολείο πόσο μισούσαν τους Έλληνες Επαναστάτες, ιδιαίτερα ο Γερμανός καγκελάριος Μέττερνιχ, που πολέμησε την Επανάσταση όσο κανείς άλλος. Είχε δίκιο να φοβάται, αφού η Επανάσταση του 1821 ήταν αυτή που έφερε το ουσιαστικό τέλος της ανίερης «ιερής» συμμαχίας.
Το γατί επίσης το ξέρουμε: Η κοινή γνώμη συγκινήθηκε από τον αγώνα των Ελλήνων Επαναστατών, από τα δεινά που υπέφεραν στα χέρια των Οθωμανών καταπιεστών. Αφού ο κόσμος μεταστράφηκε υπέρ των Ελλήνων, οι Ευρωπαίοι πολιτικοί αναγκαστικά ακολούθησαν.

Σήμερα ο αγώνας που δίνει ο λαός της Παλαιστίνης έχει συγκινήσει την πλειοψηφία των ανθρώπων. Τα εγκλήματα που κάνει το Ισραήλ γυρνούν εναντίον του. Όχι μόνο στη Σύρο και την Ελλάδα, παντού στον κόσμο, οι άνθρωποι φωνάζουν «Λευτεριά στην Παλαιστίνη».
Ό,τι και να πουν οι εγκληματίες δεν γίνεται πιστευτό, αφού οι εικόνες της γενοκτονίας δημιουργούν την ίδια απέχθεια και φρίκη που δημιουργήθηκε για τους ναζί που έκαναν το Ολοκαύτωμα.

Ο Μακρόν λοιπόν σήμερα, άθελά του, κι αφού έχει στριμωχθεί πάρα πολύ από την οργή του κόσμου για το πλιάτσικο που κάνει στις συντάξεις, έγραψε πως θα αναγνωρίσει το Παλαιστινιακό κράτος το Σεπτέμβριο. Βέβαια μπορεί να είναι ένας ελιγμός, όμως ο περισσότερος κόσμος είναι με τους κατοίκους της Γάζας, όπως ήταν με τους Εβραίους κατά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Γιατί είμαστε άνθρωποι και πονάμε όταν οι αθώοι πεθαίνουν και βασανίζονται. Όταν μικρά παιδιά λιμοκτονούν και κομματιάζονται από τις βόμβες πάνοπλων καθαρμάτων. Δε μπορεί να είμαστε με δολοφόνους. Φυσικά υπάρχουν και οι ανθρωπόμορφοι, οι ραγιάδες, τα καθάρματα, αλλά μ’ αυτούς θα ασχολούμαστε τώρα;

Όταν οι Παλαιστίνιοι κερδίσουν, θα θυμούνται τον κόσμο που ήταν μαζί τους, όπως εμείς θυμόμαστε από τα βιβλία ιστορίας όλους εκείνους τους απλούς ανθρώπους, τους Φιλέλληνες, που γκρέμισαν μια ισχυρότατη Συμμαχία, που νίκησαν τους αδίστακτους, υποκριτές και κυνικούς ηγεμόνες…