Πηγή: Δημήτρης Τσίρκας – f/b
Ο αποστάτης είναι μια μεθοριακή φιγούρα. Χάνει το παλαιό του «ανήκειν», χωρίς όμως να ενσωματώνεται πλήρως στο νέο, ευρισκόμενος σε μια μετέωρη ταυτότητα – ούτε εδώ, ούτε εκεί.
Βιώνει την απόρριψη από τον προηγούμενο χώρο, αλλά και υποψία ή κυνισμό από τον καινούργιο. Το παλιό στρατόπεδο τον μισεί, το νέο τον χρησιμοποιεί εργαλειακά, χωρίς να τον αναγνωρίζει ως ισότιμο.
Ο αποστάτης νιώθει προδομένος και προδότης. Αυτό του γεννά την ανάγκη για διαρκή επιβεβαίωση που εκδηλώνεται με υπερβολικές εκδηλώσεις νομιμοφροσύνης προς τη νέα του ομάδα και ζηλωτική επιθετικότητα προς την παλιά.
Έτσι, ο Φλωρίδης κατάφερε το ακατόρθωτο: να εμφανίζεται πιο αντιαριστερός και από τον Βορίδη, πιο ακροδεξιός και από τον Πλεύρη, πιο φαιδρός και από τον Άδωνι.
Ο Φλωρίδης μεταπήδησε από το ΠΑΣΟΚ στη ΝΔ, σε ένα πόστο (υπουργός Δικαιοσύνης) στο οποίο η γραμμή της κυβέρνησης είναι σκληρή δεξιά.
Πρέπει, από τη μία, να πουλήσει νόμο και τάξη στους δεξιούς ψηφοφόρους και ταυτόχρονα, να υπερασπιστεί τα στελέχη της κυβέρνησης που εμπλέκονται στο ένα σκάνδαλο μετά το άλλο.
Πρέπει να εμφανίζεται σκληρός απέναντι στο έγκλημα των άλλων, την ώρα που το καλύπτει στους (όψιμους) δικούς του.
Πρέπει, με δυο λόγια, να πουλήσει δικαιοσύνη και την ίδια στιγμή, να δικαιολογήσει την ακύρωση και τον ευτελισμό της δικαιοσύνης από την κυβέρνηση.
Ένα, ομολογουμένως, ανέφικτο καθήκον που μόνο ένας αδίστακτος και πολιτικά ανήθικος άνθρωπος μπορεί να το αναλάβει.
Δηλαδή, ο Φλωρίδης.
Πέραν του ότι συμφωνώ με το κείμενο , θα ήθελα σύσσωμη η κοινωνία με τους πολιτικούς της σχηματισμούς και τους εναπομείναντες δημοσιογράφους που υπηρετούν το δίκαιο να χρησιμοποιεί τις λέξεις ΑΠΟΣΤΑΤΕΑ -ΠΡΟΔΟΤΕΣ για όλους αυτούς τούς αλήτες που έχουν καταστρέψει τον τόπο Το Savoir Vivre πού τεχνηέντως προωθεί το κόμμα των ΑΠΟΣΤΑΤΩΝ με τα πουλημένα ΜΜΕ εξυπηρετεί όλον αυτόν τον οχετός και όχι τον απλό πολίτη…