Ο Νταβίντ Χόροβιτζ, αρχισυντάκτης του ισραηλινού ιστότοπου The Times of Israel, δεν είναι κάποιος φιλοπαλαιστίνιος ακτιβιστής. Δεν είναι «ριζοσπάστης», ούτε καν ιδιαίτερα επικριτικός απέναντι στην επίσημη ισραηλινή πολιτική. Κι όμως, σε άρθρο του με τίτλο «Πώς το Ισραήλ έγινε υπεύθυνο για τη Γάζα και για όλο τον θάνατο, την πείνα και την καταστροφή εκεί», δηλώνει χωρίς περιστροφές αυτό που προσπαθεί να αρνηθεί όλος ο δυτικός φιλοϊσραηλινός μηχανισμός προπαγάνδας: Το Ισραήλ είναι ο άμεσος υπεύθυνος για τη φρίκη που ζει ο παλαιστινιακός λαός στη Γάζα.

Αυτό που ξεκίνησε –υποτίθεται– ως αντίδραση στο μακελειό της 7ης Οκτωβρίου, έχει εξελιχθεί σε μια διαρκή γενοκτονική επιχείρηση. Η ισραηλινή κυβέρνηση του Νετανιάχου, πατώντας πάνω στο αίμα των θυμάτων, προχώρησε σε ολοκληρωτική στρατιωτική κατοχή ολόκληρης σχεδόν της Λωρίδας της Γάζας. Και μαζί με αυτή την κατοχή, πήρε πάνω της και την ευθύνη για ό,τι συμβαίνει εκεί: τα πτώματα, την πείνα, τους νεκρούς από λιμοκτονία, τα βομβαρδισμένα σχολεία, τα κατεστραμμένα νοσοκομεία, τα παιδιά που θάβονται κάτω από τα ερείπια.

Ο ίδιος ο Χόροβιτζ γράφει ότι το Ισραήλ έχει μετατραπεί στον απόλυτο κυρίαρχο και διαχειριστή της Γάζας. Δηλαδή: αποφασίζει ποιος ζει και ποιος πεθαίνει. Ποιος θα φάει, ποιος θα έχει πρόσβαση σε νερό, ποιος θα ζήσει σε σκηνή και ποιος θα συνθλιβεί από ισραηλινό τανκ ή drone.

Η γραμμή άμυνας των φιλοϊσραηλινών γελοιογραφιών είναι γνωστή: «φταίει η Χαμάς», «χρησιμοποιούν ανθρώπινες ασπίδες», «δεν μας αφήνουν να βοηθήσουμε». Όμως όλα αυτά τα παραμύθια καταρρέουν μπροστά στην πραγματικότητα της απόλυτης ισραηλινής στρατιωτικής κατοχής: Το Ισραήλ ελέγχει τη Γάζα από ξηρά, αέρα και θάλασσα. Δεν υπάρχει Χαμάς στις αποθήκες του ΟΗΕ, στα φορτηγά με το ρύζι και το γάλα που εμποδίζονται να περάσουν. Δεν υπάρχει Χαμάς στα νοσοκομεία που κόπηκε το ρεύμα και πέθαναν οι νεογέννητοι.

Ο ίδιος ο αρθρογράφος του Times of Israel –δηλαδή ενός «καθεστωτικού» ισραηλινού μέσου– παραδέχεται ότι η κυβέρνηση του Ισραήλ «φορτώθηκε την ευθύνη για όλα: και για τους νεκρούς και για τους πεινασμένους».

Κι αυτό δεν είναι μόνο ηθικό ή πολιτικό ζήτημα. Είναι έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Είναι συλλογική τιμωρία ενός ολόκληρου πληθυσμού. Και είναι πια ορατό σε όλο τον πλανήτη.

Όταν ακόμη και Ισραηλινοί αρθρογράφοι καταγγέλλουν τη φρίκη, πόσο πιο θλιβεροί και γελοίοι είναι οι Έλληνες πολιτικοί, τα κόμματα του ΝΑΤΟικού τόξου και τα φιλοπόλεμα μέσα ενημέρωσης, που ψελλίζουν για «δύσκολη κατάσταση», για «ανθρωπιστικές προκλήσεις», και για «δικαίωμα αυτοάμυνας του Ισραήλ»;

Η κατάσταση στη Γάζα δεν είναι «πολύπλοκη». Είναι καθαρό έγκλημα με συγκεκριμένο θύτη και εκατοντάδες χιλιάδες θύματα.

Και όσο αυτή η πολιτική συνεχίζεται, η λέξη “Γάζα” θα είναι η ντροπή του αιώνα. Και η σιωπή θα είναι η συνενοχή.