Υπάρχουν ειδήσεις που δεν χρειάζονται ανάλυση. Αρκεί να τις διαβάσεις για να νιώσεις το βάρος τους. Ένας τηλεοπτικός παρουσιαστής, δημόσιο πρόσωπο με εκατομμύρια θεατές, προτείνει «να σκοτώσουμε τους άστεγους με θανατηφόρα ένεση». Ο λόγος του, εκτοξευμένος ανερυθρίαστα στον αέρα, δεν είναι απλώς μια «ατυχής φράση». Είναι απόσταγμα ιδεολογίας.
Αν το καπιταλιστικό ιδεώδες ορίζει ότι ο άνθρωπος μετριέται από την παραγωγικότητά του, τότε ο «περιττός» γίνεται βάρος. Αν οι πόλεις, οι πλατείες και τα πεζοδρόμια θεωρούνται βιτρίνες, τότε οι φτωχοί πρέπει να εξαφανιστούν για να μη χαλούν το κάδρο. Έτσι, από το «ας τους κρύψουμε» περνάμε αβίαστα στο «ας τους εξοντώσουμε». Και η γλώσσα αποκαλύπτει την αποκτήνωση: «Just kill them».
Είναι τρομακτικό όχι μόνο ότι ειπώθηκε, αλλά ότι ειπώθηκε χωρίς ντροπή. Ότι μπορεί να γίνει αντικείμενο συζήτησης σε ένα κανάλι, σαν να μιλάμε για μια πιθανή «λύση». Κι εκεί αντιλαμβάνεται κανείς ότι το χάσμα δεν είναι πολιτικό ή ιδεολογικό· είναι βαθύτατα ανθρωπολογικό.
Εδώ χωρίζονται οι κόσμοι: Από τη μια, όσοι πιστεύουν ότι κάθε ύπαρξη έχει αξία, ότι ακόμη και ο πιο αδύναμος, ο πιο πληγωμένος άνθρωπος δικαιούται ζωή, φροντίδα, αγάπη και από την άλλη, εκείνοι που θεωρούν ότι ότι στους καταφρονημένους, στα θύματα του καπιταλισμού το μόνο που αξίζει έναι μια θανατηφόρα ένεση! το πρόβλημα λύνεται με ένεση.
Σε αυτούς τους δεύτερους δεν έχουμε τίποτα να πούμε. Μονάχα να παραφράσουμε ένα στίχο του Ν. Καρούζου: Την Καληνύχτα μας στα ιδανικά σας.
Καληνύχτα, λοιπόν, σε μια κοινωνία που αποθεώνει το χρήμα και περιφρονεί την ανθρώπινη ζωή. Καληνύχτα σε όσους κοιτούν τον αδύναμο και βλέπουν εμπόδιο, σκουπίδι, βάρος. Εμείς θα εξακολουθούμε να παλεύουμε για μια κοινωνία όπου θα βασιλεύει το εμείς και όχι το εγώ, για μια κοινωνία όπου “θα γυρίσει ο τροχός” και θα έχει την θέση που του αρμόζει και αυτός που σήμερα είναι απόκληρος και εγκαταλελειμμένος.
0 Comments