Πηγή: Ελενη Μαρκακη – f/b

Με λένε Στάλιν …

… ”Ήταν η εποχή, σαν παραμύθι μας φαίνεται τώρα που οι μεγάλοι δούκες στη Ρουσία, όταν μεθούσαν, έστηναν γραμμή στα πάρκα τους μουζίκους και μάθαιναν πάνω τους σκοποβολή. Μα οι εργάτες είχαν αρχίσει να οργανώνουνται, κι η τσαρική αστυνομία κάθε τόσο έπιανε τους αρχηγούς της εργατιάς, τους φυλάκιζε, τους ξόριζε στη Σιβηρία, τους σκότωνε.

Μια μέρα οι εργάτες που ξεφόρτωναν τα βαγόνια στην Τιφλίδα κήρυξαν απεργία. Ρίχτηκε η αστυνομία απάνω τους, έπιασε μια πενηνταριά, τους αράδιασε σ’ ένα χωράφι, παρατάχτηκαν κι οι στρατιώτες του τσάρου, και καθένας κρατούσε κι ένα κνούτο, γαρνιρισμένο με καρφιά.
Ένας ένας εργάτης γύμνωνε το απανωκόρμι του, περνούσε μπροστά από τον παραταγμένο στρατό, κι ο κάθε στρατιώτης του κατάφερνε με όλη του τη δύναμη το κνούτο. Το αίμα τινάζουνταν, αβάσταχτος ο πόνος, πολλοί δεν μπόρεσαν να περάσουν όλη την παράταξη, λιποθυμούσαν, μερικοί έπεφταν κάτω νεκροί.

‘Ηρθε η σειρά του αρχηγού της αργατιάς. Πέταξε την μπλούζα του, γύμνωσε τον κορμό του και, πριν ν’ αρχίσει το μαρτύριο, έσκυψε στη γης, έκοψε ένα τρυφερό χορταράκι και το πέρασε ανάμεσα στα δόντια του. Κι ύστερα πήρε να διαβαίνει αργά, αλύγιστος, μπροστά από τον κάθε στρατιώτη. Έπεφτε απάνω του λυσσασμένο το κνούτο, πηδούσε το αίμα από τις πληγές, μα κρατούσε αυτός το στόμα του κλειστό, δεν έβγαζε άχνα.

Πεισμάτωσαν οι στρατιώτες, βάλθηκαν να τον ξεκάμουν, τον χτυπούσαν δυο και τρεις φορές ο καθένας, αυτός άχνα. Πέρασε όλη την παράταξη, αλύγιστος, αγόγγυστος, κι όταν έφτασε στον τελευταίο στρατιώτη έβγαλε ανάμεσα από τα δόντια του το χορταράκι και του το ‘δωκε.
“Πάρε αυτό, τού ‘πε, να με θυμάσαι. Κοίτα το, ούτε που το δάγκασα. Με λένε Στάλιν”…

Νίκος Καζαντζάκης – “Αναφορά στο Γκρέκο”, σελίδα 482

* Ο Καζαντζάκης δεν υπήρξε απλός περαστικός ταξιδιώτης στη Σοβιετική Ρωσία (έμεινε περίπου 2 χρόνια)… Οσμίστηκε τον ιδρώτα και το αίμα των ανθρώπων της, μοιράστηκε την αγωνία τους αλλά και την ανάτασή τους, αφουγκράστηκε την καρδιά τους, άφησε τη δική του να συντονιστεί μαζί της, υποκλίθηκε στον αγώνα τους για ένα πανανθρώπινα καλύτερο αύριο..

_____________________________

Β.Κ: Στις 24/2/1945, σχεδόν όλες οι εφημερίδες της εποχής αναδημοσιεύουν ανταπόκριση του Ρόιτερ -στην φωτογραφία φώτο από την εφ. “ΕΜΠΡΟΣ”- στην οποία ο Τσόρτσιλ “υποκλίνεται” στον “μεγάλο αρχηγό του μεγάλου ερυθρού στρατού”, Ι.Β.Στάλιν για τους θριάμβους των σοβιετικών στρατευμάτων εναντίον της ναζιστικής πολεμικής μηχανής.

O Βρετανός πρωθυπουργός μιλάει για τους θριάμβους του κόκκινου στρατού “οίτινες εκίνησαν τον θαυμασμό των συμμάχων προσθέτοντας ότι: “Αι μέλλουσαι γενεαί θ’ αναγνωρίσουν τί οφείλουν εις τον ερυθρόστρατόν. ως πράττομεν ανεπιφυλάκτως ημείς οίτινες παρέστημεν μάρτυρες των υπερηφάνων τούτων κατορθωμάτων”.   

Να κερνάμε και λίγο πίκρα στους δεξιούς 🙂

***

Καπάκι κι αυτό. (Πηγή)