Σαν σήμερα, 24 Δεκέμβρη 1913, στο Calumet του Μίτσιγκαν, η εργοδοσία και τα τσιράκια της έγραψαν μία από τις πιο μαύρες σελίδες στην ιστορία του αμερικανικού εργατικού κινήματος.
Σε ένα χριστουγεννιάτικο πάρτι για τις οικογένειες απεργών ανθρακωρύχων, 73 άνθρωποι –στην πλειοψηφία παιδιά ηλικίας 2 έως 17 ετών– ποδοπατήθηκαν και πέθαναν από ασφυξία στις σκάλες της Italian Hall.
Δεν υπήρχε φωτιά. Κάποιος –πιθανότατα πράκτορας της εταιρείας Calumet and Hecla Mining Company ή μέλος της αντι-απεργιακής “Citizens’ Alliance”– φώναξε ψευδώς “Fire!” (φωτιά!), προκαλώντας πανικό σε μια αίθουσα γεμάτη μετανάστες εργάτες και τα παιδιά τους.
Η κηδεία των θυμάτων – μια πομπή θλίψης που αποτυπώνει το μέγεθος της τραγωδίας. Τα μικρά φέρετρα των παιδιών, στοιβαγμένα – 59 παιδιά νεκρά από την απληστία των αφεντικών.
Το πλαίσιο ήταν η μεγάλη απεργία των ανθρακωρύχων του Copper Country (1913-1914), ένας ηρωικός αγώνας 9 μηνών ενάντια στις απάνθρωπες συνθήκες εργασίας: 12ωρα, επικίνδυνες στοές, μισθοί πείνας και η εισαγωγή μηχανών που “έτρωγαν” θέσεις εργασίας.
Οι απεργοί, κυρίως Φινλανδοί, Ιταλοί, Κροάτες και Σλοβένοι μετανάστες, οργανωμένοι από το Western Federation of Miners, ζητούσαν 8ωρο, καλύτερους μισθούς και αναγνώριση του σωματείου τους.
Η εταιρεία, με την υποστήριξη της πολιτείας και παραστρατιωτικών ομάδων, απαντούσε με βία: Απεργοσπάστες, ξυλοδαρμοί, ακόμα και δολοφονίες συνδικαλιστών.
Εκείνη την παραμονή Χριστουγέννων, η Ladies Auxiliary του σωματείου είχε οργανώσει ένα πάρτι στην Italian Hall για να δώσει χαρά στα παιδιά των απεργών – δώρα, γλυκά, τραγούδια. Περίπου 600 άτομα, κυρίως γυναίκες και παιδιά, είχαν μαζευτεί στον δεύτερο όροφο. Ξαφνικά, η ψευδής κραυγή “φωτιά!” σκόρπισε τον τρόμο. Οι πόρτες στις σκάλες άνοιγαν προς τα μέσα (παραβιάζοντας ακόμα και τότε τους κανονισμούς ασφαλείας), δημιουργώντας ένα θανατηφόρο μπουκάλι.
Μέσα σε λίγα λεπτά, 73 νεκροί – 59 παιδιά. Οι μαρτυρίες μιλούσαν για έναν άνδρα με κονκάρδα της Citizens’ Alliance να φωνάζει, αλλά η επίσημη έρευνα “καθάρισε” την εργοδοσία, χωρίς ποτέ να βρεθεί ο ένοχος.
Η σφαγή αυτή δεν ήταν “ατύχημα”. Ήταν η κορύφωση της ταξικής βίας ενάντια σε εργάτες που τολμούσαν να απεργήσουν.
Η απεργία έσπασε λίγους μήνες μετά, αλλά το γεγονός ενέπνευσε αγώνες και τέχνη: Ο Woody Guthrie έγραψε το “1913 Massacre”, ένα τραγούδι που καταγγέλλει τους “χάλκινους βασιλιάδες” και τιμά τα θύματα.Σαν σήμερα, θυμόμαστε: Τα παιδιά των ανθρακωρύχων δεν πέθαναν από “πανικό”, αλλά από την απληστία των αφεντικών. Αυτή η ιστορία μας υπενθυμίζει ότι ο αγώνας για δικαιοσύνη δεν σταματά – από τα ορυχεία του 1913 μέχρι τα εργοστάσια και τα μπλόκα του σήμερα. Αλληλεγγύη στους εργάτες παντού!
0 Comments