Σε μια εποχή όπου ο ιμπεριαλισμός και ο σιωνισμός επιστρατεύουν κάθε μέσο για να διατηρήσουν την ηγεμονία τους στη Μέση Ανατολή, νέα αποκαλυπτικά δημοσιεύματα από τις ισραηλινές εφημερίδες Haaretz και The Marker φέρνουν στο φως μια καλοστημένη επιχείρηση ψηφιακής προπαγάνδας.

Το Ισραήλ, με την υποστήριξη ιδιωτικών εταιρειών και κρατικής χρηματοδότησης, έχει ενορχηστρώσει τους τελευταίους μήνες εκτεταμένες online καμπάνιες υπέρ της αποκατάστασης της δυναστείας Παχλαβί στο Ιράν.

Χρησιμοποιώντας ψεύτικους λογαριασμούς, AI-generated περιεχόμενο και deepfake βίντεο, το σιωνιστικό καθεστώς επιχειρεί να προωθήσει τον Ρεζά Παχλαβί – γιο του τελευταίου Σάχη – ως “εναλλακτική” λύση στο ιρανικό καθεστώς, σπέρνοντας ταυτόχρονα διχασμό και αποσταθεροποίηση.

Αυτή η επιχείρηση δεν είναι τυχαία. Ξεκινά από την επίσκεψη του Παχλαβί στο Ισραήλ το 2023, όπου συναντήθηκε με υψηλόβαθμους αξιωματούχους, συμπεριλαμβανομένης της τότε υπουργού Πληροφοριών Γκίλα Γκαμλιέλ. Από τότε, πλατφόρμες όπως το X (πρώην Twitter), το Instagram και το Telegram πλημμύρισαν με ψεύτικους “Ιρανούς” λογαριασμούς που προβάλλουν hashtags όπως #KingRezaPahlavi, μοιράζουν φωτογραφίες και ομιλίες του Παχλαβί, και καλούν σε “επιστροφή στη μοναρχία”.

Η έρευνα του Citizen Lab του Πανεπιστημίου του Τορόντο, σε συνεργασία με τα ισραηλινά ΜΜΕ, αποκάλυψε ότι αυτές οι καμπάνιες εντάθηκαν κατά τη διάρκεια του πολέμου στη Γάζα και των ισραηλινών αεροπορικών επιθέσεων στο Ιράν, όπως στη φυλακή Εβίν της Τεχεράνης. Στόχος; Να δημιουργηθεί η ψευδαίσθηση μαζικής υποστήριξης για τον Παχλαβί, εκμεταλλευόμενοι την κοινωνική δυσαρέσκεια στο Ιράν και στρέφοντας την ενάντια στο ίδιο το λαϊκό κίνημα.

Αλλά εδώ κρύβεται η ουσία της ιμπεριαλιστικής απάτης, όπως σωστά επισημαίνουν αναλυτές και ειδικοί που μίλησαν στην Haaretz: Παρά τις προσπάθειες να παρουσιαστεί ο Παχλαβί ως “σωτήρας”, η ιδέα της επιστροφής στη μοναρχία δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση το κυρίαρχο αίτημα στην ιρανική κοινωνία. Οι Ιρανοί, μετά από δεκαετίες αγώνων ενάντια στην καταστολή – τόσο υπό το θεοκρατικό καθεστώς όσο και υπό την προηγούμενη δικτατορία του Σάχη – δεν ονειρεύονται μια επιστροφή στο παρελθόν. Θυμούνται καλά το καθεστώς του Μοχάμεντ Ρεζά Παχλαβί: Μια μαριονέτα των ΗΠΑ και της Βρετανίας, εγκατεστημένη μετά το πραξικόπημα του 1953 ενάντια στον δημοκρατικά εκλεγμένο Μοσάντεκ, που κυβέρνησε με σιδηρά πυγμή. Η μυστική αστυνομία SAVAK, με τα βασανιστήρια, τις εξαφανίσεις και την καταπίεση κάθε αριστερής και προοδευτικής φωνής, η διαφθορά των ελίτ και η οικονομική εξάρτηση από τον δυτικό ιμπεριαλισμό, άφησαν βαθιά τραύματα στη συλλογική μνήμη.

Αντίθετα, όπως τονίζουν οι ίδιοι οι αναλυτές, ο ιρανικός λαός διεκδικεί μια “κανονική ζωή”: Λιγότερη καταστολή, οικονομική σταθερότητα, κοινωνικά δικαιώματα και ελευθερίες. Από τις εξεγέρσεις του 2019 και του 2022 (με αφορμή τον θάνατο της Μαχσά Αμινί), μέχρι τις πρόσφατες κινητοποιήσεις ενάντια στην ακρίβεια και την ανεργία, το μήνυμα είναι σαφές: Οι Ιρανοί αγωνίζονται για μια κοινωνία χωρίς θεοκρατίες και μοναρχίες, χωρίς ιμπεριαλιστικές παρεμβάσεις.

Δεν θέλουν “βασιλιάδες” που να εγκαθίστανται από ξένα κέντρα, όπως το Τελ Αβίβ ή η Ουάσιγκτον, αλλά αυτονομία, δικαιοσύνη και λαϊκή εξουσία. Αυτή η πραγματικότητα, όμως, δεν βολεύει τους σιωνιστές, που βλέπουν στο Ιράν έναν εχθρό της επεκτατικής τους πολιτικής – από την κατοχή της Παλαιστίνης μέχρι τις επιθέσεις στο Λίβανο και τη Συρία.Η ισραηλινή αυτή επιχείρηση εντάσσεται σε μια μακρά παράδοση ιμπεριαλιστικής προπαγάνδας: Από τις fake news για “όπλα μαζικής καταστροφής” στο Ιράκ, μέχρι τις σύγχρονες ψηφιακές καμπάνιες που στοχεύουν να διχάσουν λαούς και να επιβάλλουν φιλικά καθεστώτα.

Στο Ιράν, ο στόχος είναι διπλός: Να αποδυναμωθεί η αντίσταση ενάντια στον ισραηλινό επεκτατισμό και να εγκατασταθεί ένα φιλικό προς τη Δύση καθεστώς, που θα ανοίξει τις πόρτες σε πολυεθνικές και θα καταστείλει κάθε ριζοσπαστικό κίνημα. Αλλά η ιστορία διδάσκει: Οι λαοί δεν πέφτουν εύκολα σε τέτοιες παγίδες.

Η Ιρανική Επανάσταση του 1979, παρόλο που καπελώθηκε από θεοκρατικά στοιχεία, ήταν πρωτίστως ένας αγώνας ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τη δικτατορία – και οι σημερινοί αγώνες συνεχίζουν αυτή την παράδοση.

Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, χρειάζεται διεθνής αλληλεγγύη με τον ιρανικό λαό. Όχι με τους “πρίγκιπες” της διασποράς και τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, αλλά με τους εργάτες, τις γυναίκες, τους φοιτητές και τους αγρότες που παλεύουν καθημερινά για ελευθερία και ισότητα.

Η νίκη θα έρθει από τα κάτω, όχι από ψηφιακά avatars και ξένα κέντρα εξουσίας.

Β