Οι απειλές των ΗΠΑ απέναντι στην Κούβα δεν μπορούν να ιδωθούν αποκομμένες από τη συνολική στρατηγική του ιμπεριαλισμού, όπως αυτή περιγράφεται ήδη από τον Λένιν: επιβολή, εκβιασμός και τιμωρία κάθε κοινωνίας που επιχειρεί να κινηθεί έξω από τα όρια της καπιταλιστικής κυριαρχίας. Ο αποκλεισμός και η διαρκής πίεση δεν στοχεύουν απλώς την κυβέρνηση της Αβάνας, αλλά τον ίδιο τον λαό, ως μέσο παραδειγματισμού.
Ταυτόχρονα, όμως, η αλληλεγγύη προς την Κούβα δεν προϋποθέτει εξιδανίκευση της πραγματικότητας. Η κουβανική κοινωνία βιώνει σοβαρές υλικές ελλείψεις, κοινωνικές ανισότητες που έχουν οξυνθεί τα τελευταία χρόνια και πολιτικά αδιέξοδα που δεν μπορούν να αποδοθούν αποκλειστικά στον ιμπεριαλιστικό αποκλεισμό. Η επανάσταση, ως ιστορική διαδικασία, δεν είναι υπεράνω κριτικής — αντίθετα, η κριτική είναι αναγκαία προϋπόθεση για τη διατήρηση του χειραφετητικού της περιεχομένου.
Η εικόνα της απάντησης της Κούβας δεν εκφράζει έναν «παράδεισο», αλλά μια στάση: την άρνηση υποταγής. Υπενθυμίζει ότι άλλο πράγμα είναι η υπεράσπιση της εθνικής και κοινωνικής κυριαρχίας ενός λαού και άλλο η άκριτη αποδοχή κάθε επιλογής της ηγεσίας του. Η αλληλεγγύη των λαών οφείλει να είναι διεθνιστική και κριτική, όχι ιδεολογικό άλλοθι.
Σε έναν κόσμο όπου ο καπιταλισμός εμφανίζεται ως φυσικός νόμος, η Κούβα —με όλες τις αντιφάσεις της— εξακολουθεί να αποτελεί υπενθύμιση ότι η ιστορία γράφεται μέσα από συγκρούσεις, όχι από διακηρύξεις «τέλους της ιστορίας».
0 Comments