Πριν πέντε χρόνια, σαν σήμερα, έχασε τη ζωή του ένας ξεχωριστός αστός πολιτικός, υπό συνθήκες που μέχρι και σήμερα δεν έχουν αποσαφηνιστεί πλήρως. Αναφερόμαστε στο ιστορικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, προσωπικό φίλο του Ανδρέας Παπανδρέου, από τα χρόνια της κοινής τους δράσης στο Πανελλήνιο Απελευθερωτικό Κίνημα (Π.Α.Κ.), την αντιδικτατορική οργάνωση που είχε συγκροτήσει ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ. Τον Σήφης Βαλυράκης.

Ο πρώην βουλευτής και υπουργός, σε ηλικία 77 ετών, βρέθηκε νεκρός στη θαλάσσια περιοχή της Ερέτριας, κοντά σε νησίδα. Είχε προηγουμένως δηλωθεί ως αγνοούμενος, όταν οι οικείοι του έχασαν κάθε επαφή μαζί του, ενώ επέβαινε στο φουσκωτό σκάφος του.

Η δικαστική διερεύνηση για το αν ο θάνατός του οφείλεται σε δολοφονία έχει καθυστερήσει υπερβολικά. Η διαδικασία συνεχίζεται και φέτος: βρισκόμαστε ακόμη στο στάδιο της εξέτασης μαρτύρων στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο — τέσσερα χρόνια μετά.

Ο Σήφης Βαλυράκης υπήρξε για χρόνια καταζητούμενος από το καθεστώς της δικτατορίας, για τη συμμετοχή του σε βομβιστικές ενέργειες ενάντια στην απριλιανή χούντα. Συνελήφθη το 1971 και βασανίστηκε σκληρά από τα καθάρματα του ΕΑΤ-ΕΣΑ, πληρώνοντας με το σώμα του τη συμμετοχή του στον αντιδικτατορικό αγώνα.

Αυτό που θέλουμε, όμως, να υπογραμμίσουμε δεν αφορά μόνο τη διαδρομή του στην Ιστορία. Αφορά το πολιτικό του ήθος.

Ο Σήφης Βαλυράκης υπήρξε ένας ακέραιος αστός ιδεολόγος πολιτικός. Από αυτούς που, χωρίς να αποκηρύσσουν την κοινωνική τους θέση και χωρίς να φορούν «αριστερά» προσωπεία, τολμούσαν να πουν πράγματα που σπάνια ακούγονται από χείλη αστικών πολιτικών.

Χαρακτηριστική ήταν η στάση του στα τέλη Γενάρη του 2011, όταν ως πρόεδρος της Εξεταστικής Επιτροπής της Βουλής για το σκάνδαλο Ζήμενς δήλωνε δημόσια: «Η υπόθεση Ζήμενς ξεκίνησε ως σκάνδαλο διαφθοράς και εξελίχθηκε ως σκάνδαλο συγκάλυψης».

Μια φράση που δεν ήταν απλώς διαπίστωση, αλλά πολιτική καταγγελία. Και που, ακόμα και σήμερα, παραμένει ενοχλητικά επίκαιρη.