Αν κάποιος αναρωτιέται γιατί ο σκοταδισμός εξακολουθεί να βρίσκει χώρο στον 21ο αιώνα, αρκεί να ρίξει μια ματιά σε ορισμένες ειδήσεις που παρουσιάζονται περίπου ως δείγματα εθνικής και πνευματικής υπερηφάνειας.
Στη μία, διαβάζουμε για την «εκκλησιαστική μεγαλοπρέπεια» με την οποία υποδέχτηκαν τη δεξιά χείρα του Αγίου Σπυρίδωνος από την Κέρκυρα, η οποία μεταφέρθηκε σε ναό της Κηφισιάς για να τεθεί σε προσκύνημα. Ιεράρχες, ιερείς, τελετές, παρακλήσεις και πιστοί που θα προσέρχονται επί ημέρες για να προσκυνήσουν ένα ανθρώπινο λείψανο, αντιμετωπιζόμενο ως φορέα θαυματουργών ιδιοτήτων.
Στην άλλη, οι εικόνες από την Κεφαλονιά, όπου πλήθος πιστών συγκεντρώθηκε για το πέρασμα του σκηνώματος του Αγίου Γερασίμου. Άνθρωποι να ουρλιάζουν, άλλοι να σωριάζονται στο έδαφος, σκηνές που τα δημοσιεύματα περιγράφουν με λέξεις όπως «δέος» και «κατάνυξη», λες και η υποταγή στον θρησκευτικό μυστικισμό αποτελεί απόδειξη πνευματικής ανωτερότητας.
Κι όλα αυτά σε μια κοινωνία που υποτίθεται ότι ζει στην εποχή της επιστήμης, της τεχνολογίας, της τεχνητής νοημοσύνης και της εκρηκτικής ανάπτυξης της ανθρώπινης γνώσης.
Και δεν πρόκειται για μεμονωμένα περιστατικά. Χτες, είχαμε γονείς να καλούν ιερέα για να τους κάνει διάλεξη με αντικείμενο το αν κινδυνεύουν τα παιδιά τους από τα μάγια! Σήμερα, παρουσιάζονται ως αξιοθαύμαστες εκδηλώσεις πίστης οι τελετουργίες γύρω από λείψανα νεκρών, η λατρεία των οστών και η προσδοκία του θαύματος.
Κι ύστερα αναρωτιόμαστε γιατί ο ανορθολογισμός, η δεισιδαιμονία και η συνωμοσιολογία βρίσκουν πρόσφορο έδαφος.
Ας μην παριστάνουμε, βέβαια, τους έκπληκτους. Όταν η θρησκευτική εξουσία εξακολουθεί να απολαμβάνει προνόμια, όταν η Εκκλησία διατηρεί θεσμικό ρόλο στην εκπαίδευση και στη δημόσια ζωή, όταν η πολιτεία αντιμετωπίζει τις θρησκευτικές παραδόσεις ως κάτι περίπου υπεράνω κριτικής, δεν είναι παράξενο που ο Μεσαίωνας εξακολουθεί να διεκδικεί θέση στη σύγχρονη κοινωνία.
Και γεννιέται το εύλογο ερώτημα: Πόσο δρόμο έχουμε διανύσει από τις εποχές που η άγνοια γεννούσε δαίμονες, μάγια και θαυματουργά λείψανα; Και πόσο δρόμο έχουμε ακόμη μπροστά μας;
Ο Μεσαίωνας δεν επιστρέφει πάντα με πυρές και ιεροεξεταστές. Μερικές φορές επιστρέφει με λιβάνια, λιτανείες, τηλεοπτικά ρεπορτάζ και δημοσιογράφους που περιγράφουν τον σκοταδισμό ως «δέος» και «μεγαλοπρέπεια».
Και το χειρότερο; Δεν μας ζητούν απλώς να σεβαστούμε το δικαίωμα κάποιων να πιστεύουν. Μας καλούν να θαυμάσουμε κιόλας.
0 Comments