Για λόγους δεοντολογία παραθέτουμε την τοποθέτηση που έκανε η κοσμήτορας της Σχολής Πολιτικών Επιστημών του Παντείου Πανεπιστημίου, Δέσποινα Παπαδοπούλου, η οποία δέχτηκε παρέμβαση από μέλη του Ρουβίκωνα γιατί σύμφωνα με την αντιεξουσιαστική συλογικότητα, με τις ενέργειες της “έρχεται να μας υπενθυμίσει με τον πιο κυνικό τρόπο ότι η εξουσία δεν έχει χώρο για ανθρώπινες ανάγκες”.

Η τήρηση ενός κανονισμού σπουδών δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να λοιδορείται, αλλά μόνο να επιβραβεύεται

Με αφορμή την ευρεία κυκλοφορία ενός κομμένου και ραμμενου στα μέτρα τους βίντεο που με λοιδορεί προσωπικά, τραβηγμένο κατά τη διάρκεια παρέμβασης σε μάθημά μου από το Ρουβίκωνα, θα ήθελα να διαφωτίσω κάποια σημεία που δίνουν όλες τις διαστάσεις του θέματος και δεν μένουν στις εντυπώσεις ενός βίντεο, όπου δεν μου επιτράπηκε να αρθρώσω λέξη.

1ον. Οι μεταπτυχιακές σπουδές δεν είναι μαζικές σπουδές. Είναι σπουδές εξειδίκευσης που στην πλειοψηφία τους πληρώνονται αδρά, πολύ κακώς, τις τελευταίες δεκαετίες. Διαφέρουν δε ως προς τις προπτυχιακές αφενός γιατί οι νόμοι που αφορούν τη φοίτηση στο προπτυχιακό επίπεδο είναι τελείως διαφορετικοί από τη νομοθεσία για τα ΠΜΣ και αφετέρου γιατί οι αχρείαστες διαγραφές που επέβαλλε η κυβέρνηση δεν αφορούν τις μεταπτυχιακές σπουδές. Το Πάντειο Πανεπιστήμιο είναι το ΜΟΝΑΔΙΚΟ Πανεπιστήμιο αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα που παρέχει ακόμα δωρεάν μεταπτυχιακές σπουδές.

2ον. Οι μεταπτυχιακές σπουδές εξειδίκευσης ρυθμίζονται από τους εκάστοτε κανονισμούς που γράφονται, ψηφίζονται από τα Τμήματα, αφορούν το συγκεκριμένο μεταπτυχιακό του χ ή ψ Τμήματος, δημοσιεύονται στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης για να έχουν ισχύ. Ο κανονισμός ΔΕΝ υπάρχει για τους καθηγητές, αλλά για τους μεταπτυχιακούς φοιτητές για να κατοχυρώσει τη διαφάνεια, την ισότητα και τους όρους σπουδών που γίνονται γνωστοί και συζητούνται εκτενώς με τους μεταπτυχιακούς στην αρχή του εκάστοτε ακαδημαϊκού έτους. Δεν αποτελούν κενό γράμμα νόμου, δεν είναι διακοσμητικοί, είναι κείμενα όπου όλοι οι εμπλεκόμενοι (καθηγητές, γραμματειακή υποστήριξη και φοιτητές) συμφωνούν και δεσμεύονται πάνω σε αυτούς.

3ον. Σε ότι αφορά τις διαγραφές: Κατ’ αρχάς δεν διαγράφει ο/η Κοσμήτορας κανέναν φοιτητή και καμία φοιτήτρια γιατί δεν έχει το δικαίωμα, δεν είναι στην αρμοδιότητά του. Οι διαγραφές όπως και οι εγγραφές γίνονται με αποφάσεις της συνέλευσης του εκάστοτε Τμήματος από το σύνολο των μελών ΔΕΠ, μετά από μελέτη των πραγματικών περιστατικών, ευρεία συζήτηση και ψηφοφορία.

4ον. Η συγκεκριμένη αναφερόμενη περίπτωση διαγραφής εγκυμονούσας φοιτήτριας υπακούει στην επιεικέστερη δυνατή εφαρμογή του κανονισμού του Τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας, της Σχολής Πολιτικών Επιστημών του Παντείου Πανεπιστημίου. Η συγκεκριμένη διαγραφή, μεταξύ άλλων τριών που δεν ασχολήθηκε κανένας μαζί τους, εξάντλησε για δεύτερη φορά, όλες τις δυνατές λύσεις ολοκλήρωσης του ΠΜΣ. Εφόσον, μετά από την εξάντληση της παράτασης, δεν κατέθεσε διπλωματική εργασία, το Τμήμα ήταν υποχρεωμένο να τη διαγράψει, αφού δεν υπήρχαν συνθήκες επείγουσας κατάστασης ή ανωτέρας βίας για περαιτέρω παράταση. Η περίπτωση της εγκυμοσύνης που έρχεται και επανέρχεται σαν «κοινωνικό αίτημα» από κάποιες φοιτητικές παρατάξεις δεν αποτελεί μία «κατάσταση ανωτέρας βίας», παρά μόνο αν υπάρξουν επιπλοκές ή σοβαρά προβλήματα στην εγκυμοσύνη. Υπάρχουν καταστάσεις σοβαρής ασθένειας ή ατυχήματος ή αιφνίδιου θανάτου συγγενούς ή, ή, οι οποίες θα μπορούσαν να αντιμετωπιστούν με επιπλέον παρατάσεις γιατί αποτελούν «αιφνίδια» κατάσταση. Η ευνοϊκώς κείμενη συνολικά μεταχείριση του Τμήματος απέναντι στη συγκεκριμένη φοιτήτρια αποδεικνύεται από το γεγονός ότι ενώ έρχεται για δεύτερη φορά να κάνει αυτό το μεταπτυχιακό από το οποίο διεγράφη πάλι πριν από λίγα χρόνια, το Τμήμα της αναγνωρίζει, παρόλο που δεν ήταν υποχρεωμένο, μαθήματα και της δίνει την παράταση που δικαιούται. Το δικαίωμα στη φοίτηση που επικαλούνται μέλη του Ρουβίκωνα αφενός κατοχυρώνεται απόλυτα σε μαζικό επίπεδο στις προπτυχιακές σπουδές αφετέρου κατοχυρώνεται για όλους μέσα από τη διαφάνεια και την τήρηση των κανόνων δικαίου, οι οποίοι όπως είπαμε είναι γνωστοί και αποδεκτοί από όλους από την αρχή στο μεταπτυχιακό επίπεδο. Να προσθέσω μάλιστα ότι σύσσωμο το Πάντειο Πανεπιστήμιο υπήρξε αντίθετο στις διαγραφές και το πάλεψε μέχρι τελευταίας στιγμής.

5ον. Εν κατακλείδι, αντί να μας επιβραβεύουν για την τήρηση των κανονισμών, όπως αρμόζει σ’ έναν σοβαρό ακαδημαϊκό δάσκαλο, στην πλέον «φιλοφοιτητική» εκδοχή που θα μπορούσε κάποιος να φανταστεί, αντί να μας αφήσουν να κάνουμε έντιμα τη δουλειά μας με εμπιστοσύνη, προστατεύοντας τους πολλούς, χωρίς επιμέρους χάρες και ρουσφέτια, μας λοιδορούν, μας επιτίθονται για μία μεμονωμένη περίπτωση όπου υπερπροβάλλεται το θέμα της εγκυμοσύνης. Να ενημερώσω ότι έχω συναντήσει στη ζωή μου ανθρώπους φοιτητές μεγάλης ηλικίας με πολύ σοβαρά προβλήματα υγείας που εμείς τους προτείναμε να πάρουν παράταση και αυτοί αθόρυβα απλά δεν ήθελαν να κάνουν χρήση και ολοκλήρωσαν τα καθήκοντά τους σαν μεταπτυχιακοί φοιτητές. Ανθρώπους με καρκίνο, ανθρώπους που εργάζονταν και ταυτόχρονα φρόντιζαν δύο ασθενείς, με οικογένεια, παιδιά κλπ., ανθρώπους που ένιωθαν την ευθύνη των επιλογών τους και παρόλα αυτά ολοκλήρωναν κανονικά τις εξειδικευμένες σπουδές τους.

Και κάτι τελευταίο. Όταν έχουμε ένα αίτημα επιδιώκουμε το διάλογο μέσα από μία δημοκρατική συνάντηση. Δεν διακόπτουμε το μάθημα για να βιντεοσκοπήσουμε τους εαυτούς μας να λένε αυτά που θέλουμε. Αυτό είναι για εμπορική χρήση και αφαιρεί από την προσπάθειά μας, κατά συνέπεια και από το όποιο δίκιο διεκδικούμε. Αυτές οι πρακτικές δίνουν πάτημα στην κυβέρνηση να προωθούν σενάρια αστυνομοκρατίας στα Πανεπιστήμια.