Σε μια Αμερική που ξαναγυρίζει στο μαύρο κεφάλαιο του Τραμπ, μαύροι αγωνιστές παίρνουν ξανά τα όπλα για να προστατεύσουν τις κοινότητές τους από τον ρατσιστικό κρατικό μηχανισμό απελάσεων και βίας.

Φιλαδέλφεια, Γενάρης 2026. Μέσα σε κλίμα κλιμακούμενης κρατικής τρομοκρατίας κατά μεταναστών και μαύρων κοινοτήτων, μέλη της Black Panther Party for Self-Defense (Philadelphia chapter) εμφανίστηκαν οπλισμένοι σε αντι-ICE διαδηλώσεις και σε σημεία όπου υπάρχει ένταση.

Δεν πρόκειται για φαντασιώσεις ή fake news: φωτογραφίες, βίντεο και ρεπορτάζ από τοπικά και διεθνή ΜΜΕ (TheGrio, Black Enterprise, Philadelphia Inquirer, ακόμα και καναδικά μέσα) δείχνουν μαύρους αγωνιστές με στρατιωτικού τύπου τυφέκια (συμπεριλαμβανομένων αναφορών σε AK-style) να στέκονται δίπλα σε διαδηλωτές, δηλώνοντας ξεκάθαρα: «Θα υπερασπιστούμε τις γειτονιές μας. Δεν θα πυροβολήσουμε πρώτοι, αλλά αν δεχθούμε επίθεση, θα απαντήσουμε».

Η δράση αυτή δεν είναι τυχαία. Έρχεται ως άμεση απάντηση στην κλιμάκωση των επιχειρήσεων ICE (Immigration and Customs Enforcement) υπό την κυβέρνηση Τραμπ: μαζικές επιδρομές χωρίς εντάλματα, «απαγωγές» από δρόμους και σπίτια, βιαιοπραγίες, ακόμα και θάνατοι σε κέντρα κράτησης.

Το 2025, ήταν η χρονιά με τα περισσότερα θύματα εδώ και 20 χρόνια. Συνολικά 32 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους μέσα στα κέντρα μεταγωγών και κράτησης της ICE, κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες. Το 2026 ξεκίνησε με περιστατικά όπως η δολοφονία της Renee Nicole Good και του 37χρονου νοσηλευτή Άλεξ Τζέφρι Πρέτι, πυροδότησαν την οργή.

Οι σύγχρονοι Μαύροι Πάνθηρες –όχι ακριβώς το ιστορικό κόμμα του 1966–1982, αλλά μια αναβίωση/συνέχεια με έμφαση στην community self-defense– επαναφέρουν τη λογική των πρωτότυπων Panthers: όταν το κράτος και η αστυνομία δεν προστατεύουν (ή χειρότερα, επιτίθενται) στις καταπιεσμένες κοινότητες, ο λαός οργανώνεται και οπλίζεται για αυτοπροστασία. Όπως τότε ενάντια στην αστυνομική βία, τώρα ενάντια στον παραστρατιωτικό ρατσισμό του ICE.

Δεν μιλάμε για «ένοπλες περιπολίες» σε όλη την πόλη 24/7 (όπως υπερτονίζουν ορισμένα ΜΜΕ), αλλά για συμβολική και πρακτική ένοπλη παρουσία σε διαδηλώσεις, σε γειτονιές με υψηλή δραστηριότητα ICE, και σε κοινότητες που νιώθουν απειλή.

Πολλοί από αυτούς τους αγωνιστές προέρχονται από σκληρές συνθήκες –πρώην μέλη συμμοριών, άνθρωποι που πλήρωσαν ακριβά τα λάθη τους– και σήμερα στέκονται ανοιχτά, χωρίς μάσκες, λέγοντας: «Είμαστε εδώ για να προστατεύσουμε τους δικούς μας».

Η αντίδραση του καθεστώτος; Φόβος, συζητήσεις για «νομιμότητα» της ομάδας, προσπάθειες απονομιμοποίησης. Αλλά η πραγματικότητα είναι απλή: όταν το κράτος χρησιμοποιεί στρατιωτική βία για να διαλύει διαδηλώσεις, να απελαύνει μαζικά και να σκοτώνει, η ένοπλη αυτοάμυνα δεν είναι «τρομοκρατία» – είναι δικαίωμα επιβίωσης.

Το μήνυμα είναι ξεκάθαρο: ο λαϊκός αυτοαμυντικός αγώνας δεν τελείωσε το ’70. Όταν το κράτος γίνεται ο μεγαλύτερος εγκληματίας, η οργάνωση από τα κάτω –και η ετοιμότητα να υπερασπιστείς τη ζωή σου– γίνεται αναγκαιότητα.