Πηγή: Λεωνίδας Βατικιώτης

Τεχνητή κρίση, κατ’ εντολή του Ισραήλ, είναι η μεταναστευτική κρίση που εξελίσσεται από την Πέμπτη στα σύνορα της Ισπανίας. Στόχος του ισραηλινού σχεδίου αποσταθεροποίησης είναι η υπονόμευση και η ανατροπή του πρωθυπουργού Πέδρο Σάντσεθ διότι ο σοσιαλδημοκράτης πολιτικός υποστηρίζει την Παλαιστίνη κι αρνείται να γίνει πειθήνιο όργανο του Ισραήλ όπως έχουν εξελιχθεί σχεδόν όλοι οι ευρωπαίοι πρωθυπουργοί.

Ο Σάντσεθ έχει μπει στο στόχαστρο του Σιωνισμού επειδή μαζί με τη Νότια Αφρική έφερε το Ισραήλ ενώπιον του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου με την κατηγορία της διάπραξης γενοκτονίας στην Γάζα. Το αποτέλεσμα ήταν να εκδοθεί ένταλμα σύλληψης για τον ισραηλινό πρωθυπουργό. Ο Σάντσεθ αναγνώρισε το κράτος της Παλαιστίνης, δέχτηκε στην Μαδρίτη τον πρόεδρο της Παλαιστινιακής Αρχής Μαχμούντ Αμπάς με τιμές αρχηγού κράτους, έδωσαν μαζί συνέντευξη Τύπου και αποκάλεσε την Παλαιστίνη «αδερφό κράτος». Ο Σάντσεθ το 2025 απαγόρευσε την πώληση όπλων και την εισαγωγή κάθε είδους εμπορεύματος από τους παράνομους εβραϊκούς εποικισμούς. Κατ’ επανάληψη επίσης έχει ζητήσει από την ΕΕ να εφαρμόσει κατά του Ισραήλ όποιες κυρώσεις εφάρμοσε κι εναντίον της Ρωσίας, με αφορμή τον πόλεμο στην Ουκρανία.

Σάντσεθ κόκκινο πανί για Ισραήλ, Τραμπ, άκρα Δεξιά

Ο Σάντσεθ …επιδείνωσε περαιτέρω την θέση του μπαίνοντας επιπλέον στο στόχαστρο του Τραμπ. Αφορμή ήταν η απροθυμία της Ισπανίας να αυξήσει τις πολεμικές της δαπάνες όπως απαίτησαν οι ΗΠΑ απ’ όλες τις χώρες του ΝΑΤΟ για να έχουν δουλειές οι αμερικανικές πολεμικές βιομηχανίες κι έσοδα όσοι πολιτικοί σιτίζονται απ’ αυτές. Η Ισπανία αφιερώνει το 2,13% του ΑΕΠ της για πολεμικές δαπάνες, όταν ο Τραμπ έχει ζητήσει να καταβάλουν το 5%, με αποτέλεσμα στην πρόσφατη σύνοδο του πολεμικού οργανισμού στην Άγκυρα ο Τραμπ να ξεπεράσει σε γραφικότητα ακόμη και τον εαυτό του δίνοντας ρεσιτάλ ύβρεων εναντίον της Ισπανίας: «Δεν θέλω να έχω καμία σχέση με την Ισπανία. Διακόψτε κάθε εμπόριο με την Ισπανία ακόμη και τα ταξίδια. Ούτε να τους μιλάτε. Είναι απελπισμένοι, κακοί άνθρωποι», δήλωσε κάνοντας κάθε σοβαρό άνθρωπο να εκτιμήσει εκ νέου την Ισπανία.

Ο Σάντσεθ έδωσε μαθήματα πολιτικής αρχών, αποτελώντας εξαίρεση στην ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία της υποταγής στον ιμπεριαλισμό και του καιροσκοπισμού, πριν απ’ οπουδήποτε άλλου στο εσωτερικό της χώρας του. Εξελέγη επικεφαλής του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος PSOE το 2014, αλλά το 2016 οι βαρόνοι του κόμματος τον ανάγκασαν σε παραίτηση επειδή αρνήθηκε να συγκυβερνήσει με τη Δεξιά. Το 2017 ξαναπήρε την ηγεσία με την βοήθεια των μελών του κόμματος του, στους οποίους απευθύνθηκε προτάσσοντας την ανάγκη για δημοκρατία. Το 2018 εξελέγη πρωθυπουργός στηριζόμενος σε μια οριακή και εύθραυστη πλειοψηφία. Το 2023 έδωσε αμνηστία σε όσους συμμετείχαν στο δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της Καταλονίας, κλείνοντας έτσι μια χαίνουσα πληγή που δίχαζε την Ισπανία, προκαλώντας φυσικά την οργή της Δεξιάς.

Ο Σάντσεθ κατάφερε να γίνει κόκκινο πανί και για την ευρωπαϊκή Δεξιά μετά την απόφαση του να νομιμοποιήσει 500.000 μετανάστες χωρίς χαρτιά (σε μια χώρα 50 εκατ. κατοίκων και από ένα σύνολο 1,2 εκατ. μεταναστών χωρίς χαρτιά). Σε αυτό το πλαίσιο η μεταναστευτική κρίση φάνηκε να δικαιώνει τις επιθέσεις της παγκόσμιας Δεξιάς εναντίον του που ξεκινούσαν από τον θαυμαστή του Κασιδιάρη νεοναζί Έλον Μασκ κι έφταναν στην ιταλίδα νεοφασίστρια πρωθυπουργό Τζόρτζια Μελόνι η οποία ζήτησε να ανασταλεί η συμμετοχή της Ισπανίας στην ζώνη Σένγκεν. Παρότι η αντίδραση της Μελόνι στρεφόταν στο εσωτερικό της χώρας κι επιχειρούσε να υπερακοντίσει σε αντιμεταναστευτική δημαγωγία τον ακροδεξιό πρώην στρατηγό Ρομπέρτο Βανάτσι που αργά και σταθερά διεμβολίζει το δικό της ακροατήριο, κατάφερε να μετατρέψει την ισπανική μεταναστευτική σε ευρωπαϊκή κρίση.

Την βρόμικη δουλειά απέναντι στον Σάντσεθ, κατά παραγγελία του Ισραήλ, του Τραμπ και της ευρωπαϊκής άκρας δεξιάς, ανέλαβε να την φέρει σε πέρας το Μαρόκο με ένα τρόπο που ξέρει καλά, χρησιμοποιώντας φτωχούς κι απελπισμένους μετανάστες.

Το ξανάκανε το 2021, όταν σε μία ημέρα έσπρωξε 6.000 μετανάστες στον θύλακα της Θέουτα, για να τιμωρήσει την Μαδρίτη επειδή επέλεξε μια χαλαρή στάση απέναντι στο αειθαλές, αυτονομιστικό Μέτωπο του Πολισάριο που, με την υποστήριξη της Αλγερίας, ζητάει την ανεξαρτησία της Δυτικής Σαχάρας. Η Ισπανία έχει έναν παραπάνω λόγο για την Δυτική Σαχάρα (που ορισμένα Αφρικανικά κράτη την έχουν αναγνωρίσει ως Αραβική Δημοκρατία της Σαχάρας) επειδή είχε την διοίκησή της μέχρι το 1975. Τελικά, το 2022 η Ισπανία υιοθέτησε την στάση του Μαρόκου, δηλαδή περιορισμένη αυτονομία της Δυτικής Σαχάρας υπό Μαροκινή κυριαρχία, με αποτέλεσμα η Αλγερία να ανακαλέσει τον πρέσβη της από την Μαδρίτη.

Αλγερία, η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι

Το ρήγμα Ισπανίας – Αλγερίας φάνηκε να κλείνει με αφορμή την επίσκεψή του Σάντσεθ στο Αλγέρι στις 20 Ιουλίου, κατά την επιστροφή του από τη Νέα Υόρκη όπου παρακολούθησε τον ποδοσφαιρικό αγώνα Ισπανίας – Αργεντινής, απολαμβάνοντας την νίκη της εθνικής του. Η συνάντηση του ισπανού πρωθυπουργού με την πολιτική ηγεσία της Αλγερίας εγκαινίασε μια νέα σχέση μεταξύ των δύο χωρών, όπως κατά λέξη είπε ο Σάντσεθ. Η σχέση αυτή εδράζεται πρωτίστως στην οικονομική συνεργασία, καθώς η Ισπανία εισάγει το 34% των εισαγωγών της σε φυσικό αέριο, σε υγροποιημένη μορφή. Τα στελέχη των τεσσάρων ισπανικών ενεργειακών εταιρειών (Repsol, Naturgy, Moeve, Enagas) που συνόδευαν τον Σάντσεθ χτύπησαν πολλαπλούς συναγερμούς στην Ουάσιγκτον που δεν διστάζει να κάνει ακόμη και πολέμους στην Ουκρανία και το Ιράν για να εξασφαλίσει συμβόλαια μεταφοράς υγροποιημένου φυσικού αερίου στις αμερικανικές ενεργειακές πολυεθνικές. Κι είναι αναγκασμένη να βλέπει την Ισπανία να αγοράζει αέριο από ανταγωνιστές της…

Με άλλα λόγια, πίσω από τους θεατρινισμούς του Τραμπ απέναντι στην Ισπανία κρύβεται η πίεση των ΗΠΑ στον Σάντσεθ να γίνει …Μητσοτάκης και να μετατρέψει τη χώρα του σε τερματικό σταθμό των αμερικανικών αγωγών φυσικού αερίου. Οι ΗΠΑ, τόσο για να υπονομεύσουν την κυβέρνηση του Σάντσεθ, όσο και για να χαϊδέψουν τον βασιλιά του Μαρόκου, αμφισβήτησαν επίσημα την ισπανική κυριαρχία στους δύο θύλακες Θέουτα και Μελίλια που βρίσκονται στην βόρεια Αφρική εντός των συνόρων του Μαρόκου και κατακλύστηκαν τις προηγούμενες μέρες από Μαροκινούς μετανάστες. Μόλις τον Μάιο του 2026, Επιτροπή της αμερικανικής Βουλής των Αντιπροσώπων χαρακτήρισε για πρώτη φορά τους δύο, υπό ισπανική διοίκηση, θύλακες ως «Μαροκινή εδαφική επικράτεια που αποτελεί χρόνια Μαροκινή αξίωση». Ήταν η πρώτη φορά που οι ΗΠΑ παρενέβησαν σε αυτό το θέμα, υποδαυλίζοντας ένα θερμό μέτωπο μεταξύ δύο χωρών, προς όφελος φυσικά του Μαρόκου. Περιττό να ειπωθεί ότι αν πράγματι οι ΗΠΑ ενδιαφέρονταν για τα κυριαρχικά δικαιώματα και την εδαφική ακεραιότητα των τρίτων χωρών έπρεπε να ξεκινούσαν από την αποχώρηση τους από το Γκουαντάναμο… Τα κίνητρα τους επομένως δεν εκκινούσαν από θέσεις αρχών κι ήταν εντελώς ιδιοτελή.

Την εκδίωξη της Ισπανίας από τους δύο θύλακες είχε υποκινήσει ακόμη και ο γιος του Νετανιάχου, που ζει στο Μαϊάμι. Με ανάρτησή του είχε παραπέμψει τους Άραβες και τους Μουσουλμάνους να ξαναπάρουν υπό τον έλεγχό τους σημερινές ισπανικές κτήσεις! Με αυτό τον τρόπο έριχνε γέφυρες στους Άραβες και Μουσουλμάνους ενώ έδειχνε και το μίσος του για την Ισπανία του Σάντσεθ. Πάνω απ’ όλα έδειχνε τον αποσταθεροποιητικό ρόλο που διαδραματίζει το Ισραήλ.

Και στην περίπτωση της Θέουτα και της Μελίλια δεν κρίνεται καν η τύχη των 170.000 κυρίως Ισπανών κατοίκων της που διαμένουν στους θύλακες περιτριγυρισμένοι από πανύψηλους φράχτες. Κρίνεται επίσης η τύχη του Στενού του Γιβραλτάρ μήκους 14 χιλιομέτρων απ’ όπου διέρχονται 100.000 πλοία το χρόνο. Τα σημεία ελέγχου του είναι τρία, εκ των οποίων ένα βρετανικό, γνήσιο υπόλειμμα της αποικιοκρατίας (Γιβραλτάρ, από το 1713) και δύο ισπανικά (το ένα σημείο στην αφρικανική ακτή της Θέουτα και το άλλο στην ευρωπαϊκή ακτή της Ταρίφα). Η εγκατάλειψη της Θέουτα από την Ισπανία και η παράδοσή της (στο υποτελές στο Ισραήλ και τις ΗΠΑ) Μαρόκο όσο εύλογη κι αν φαίνεται ακόμη κι ολοκλήρωση της εδαφικής κυριαρχίας του Μαρόκου, στην πράξη ισοδυναμεί με επέκταση του αμερικανικού ιμπεριαλισμού και του σιωνισμού  που πλέον θα ελέγχουν την είσοδο στην Μεσόγειο από τον Ατλαντικό. Μόνο τυχαίο δεν είναι που ο σιωνιστής πρέσβης στον ΟΗΕ επέκρινε την Ισπανία με ανάρτησή του ζητώντας της να απολογηθεί γιατί διατηρεί αποικιακούς θύλακες στην Αφρική. Το Ισραήλ, υβρίδιο αποικιοκρατίας και ιμπεριαλισμού, που δημιουργήθηκε με την εθνοκάθαρση των Παλαιστινίων ενοχλείται από την αποικιοκρατία…

Το Μαρόκο καίτοι μόλις τον Δεκέμβριο του 2020 σύναψε επίσημα σχέσεις με το κράτος – απαρτχάιντ στο πλαίσιο των Τραμπικής έμπνευσης και σχεδιασμού Συμφωνιών του Αβραάμ, αποτελώντας το έκτο κράτος της Αραβικής Ένωσης που προδίδει την Αραβική Πρωτοβουλία Ειρήνης του 2002 (η οποία προέβλεπε κανονικοποίηση διπλωματικών σχέσεων έναντι αποχώρησης του Ισραήλ από τα κατεχόμενα κι αναγνώρισης του Παλαιστινιακού κράτους) διατηρούσε ανέκαθεν διαύλους επικοινωνίας με το εβραϊκό κράτος. Οι σχέσεις των δύο χωρών αναβαθμίστηκαν και εντατικοποιήθηκαν τον Ιανουάριο του 2026 με την υπογραφή συμφωνίας στρατιωτικής συνεργασίας, που προβλέπει πωλήσεις πολεμικού υλικού στο Μαρόκο και αυτό που ξέρει να κάνει το Ισραήλ καλύτερα από κάθε άλλο κράτος, δημιουργία εντάσεων προς δικό του όφελος με την χρησιμοποίηση τρίτων κρατών. Αν στην θέση του Μαρόκου τοποθετήσουμε την Ελλάδα και στην θέση της Ισπανίας την Τουρκία, διακρίνουμε ένα πρότυπο εξωτερικής πολιτικής που ακολουθεί σταθερά το Ισραήλ επιζητώντας τις στρατηγικές συνεργασίες όχι για χάρη της ειρήνης και της σταθερότητας, αλλά μόνο και μόνο για να επεκτείνει τις εντάσεις και τις συγκρούσεις μέσω χρήσιμων ηλίθιων (Μαρόκο και Ελλάδα εν προκειμένω) εναντίον όσων κρατών για τους πιο διαφορετικούς λόγους στέκονται εμπόδιο στα σχέδια του (Ισπανία και Τουρκία εν προκειμένω) μετατρέποντας σιγά – σιγά όλη την μεσόγειο σε Μέση Ανατολή. Αυτό είναι το σχέδιο του Ισραήλ!

Το Μαρόκο, ακόμη και με την βοήθεια της αστυνομίας του, οδηγούσε απελπισμένους μετανάστες να κατακλύσουν τους δύο ισπανικούς θύλακες ωθώντας την Μαδρίτη να ξανασκεφτεί την διατήρησή τους και άμεσα να τιμωρήσει την Ισπανία για την στάση αρχών που κρατάει απέναντι στην γενοκτονία των Παλαιστινίων. Καθόλου τυχαία την ίδια ημέρα σύσσωμη η ισραηλινή ηγεσία έδινε συγχαρητήρια στον διεφθαρμένο και μισητό βασιλιά του Μαρόκου με αφορμή την συμπλήρωση 27 χρόνων από την ενθρόνισή του.

Το σχέδιο του Ισραήλ πέτυχε μια ακόμη εχθρική χώρα δοκιμάζεται…