Του Γιώργη Γιαννακέλλη

Όταν πέθανε ο Κώστας Σημίτης σε ηλικία 88 ετών, το αστικό κράτος κινητοποιήθηκε άμεσα και επιδεικτικά. Τετραήμερο εθνικό πένθος, κηδεία δημοσία δαπάνη, τιμές εν ενεργεία πρωθυπουργού, συλλυπητήρια τηλεγραφήματα από όλο το πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο.

Ολόκληρος ο αστικός πολιτικός κόσμος έσπευσε να αποστείλει συλλυπητήρια τηλεγραφήματα, να υμνήσει το «έργο» και την «παρακαταθήκη» του ανθρώπου που υπηρέτησε πιστά το κεφάλαιο, την ΕΕ και το ΝΑΤΟ.

Πριν από λίγες μέρες, στο Παράλιο Άστρος Κυνουρίας, ένας 53χρονος λιμενικός παρασύρθηκε από τα κύματα εν ώρα υπηρεσίας, εν μέσω θυελλωδών ανέμων. Η κηδεία του έγινε παρουσία του υπουργού Ναυτιλίας Βασίλη Κικίλια, του Αρχηγού του Λιμενικού Σώματος Αντιναυάρχου Τρύφωνα Κοντιζά και πλήθους κρατικών αξιωματούχων.

Εκφωνήθηκαν ηρωικοί επικήδειοι, ενώ η Βουλή των Ελλήνων αποφάσισε να «υιοθετήσει» το παιδί του νεκρού. Το κράτος έσπευσε να δείξει «ευαισθησία» προς έναν υπάλληλο του κρατικού μηχανισμού, ενός μηχανισμού που υπηρετεί την καπιταλιστική τάξη.

Σήμερα ήρθε η τραγωδία στα Τρίκαλα. Στο εργοστάσιο της Βιολάντα, μια φονική έκρηξη και πυρκαγιά στοίχισαν τη ζωή σε πέντε εργάτριες που δούλευαν νυχτερινή βάρδια.

Πέντε γυναίκες, μητέρες, κόρες, συντρόφισσες, θύματα ενός ακόμα εργοδοτικού εγκλήματος. Οι χώροι δουλειάς χωρίς μέτρα ασφαλείας, με εντατικοποίηση, νυχτερινές βάρδιες και αδιαφορία για την ανθρώπινη ζωή, παράγουν καθημερινά θύματα.

Πού είναι το εθνικό πένθος γι’ αυτές τις νεκρές εργάτριες;
Πού είναι η δημόσια κηδεία, οι τιμές, οι υπουργοί στην εξόδιο ακολουθία;
Πού είναι η «υιοθεσία» των παιδιών τους από τη Βουλή;

Η απάντηση είναι απλή και σκληρή: η εργατική τάξη δεν μετράει το ίδιο. Οι νεκροί της δεν είναι «ήρωες» του συστήματος, δεν υπηρετούν τα συμφέροντα του κεφαλαίου, δεν εντάσσονται στο αφήγημα της «εθνικής ενότητας».

Είναι «παράπλευρες απώλειες» της κερδοφορίας, αναλώσιμοι στην αλυσίδα της εκμετάλλευσης.

Εδώ δεν υπάρξουν υπουργοί, δεν εμφανιστούν επικήδειοι «ηρωισμού», δεν θα κηρυχθεί εθνικό πένθος. Δεν θα «υιοθετηθεί» κανένα παιδί. Μόνο σιωπή. Και ίσως κάποια τυπικά δελτία Τύπου, για να ξεπλυθεί η εργοδοτική ευθύνη και να συνεχιστεί απρόσκοπτα η παραγωγή.

Η εργατική τάξη της χώρας πληρώνει βαρύ φόρο αίματος κάθε μέρα: στα εργοστάσια, στα ναυπηγεία, στα οικοδομικά συνεργεία, στους δρόμους, στα λιμάνια. Και το αστικό κράτος συνεχίζει: πένθος και τιμές για τους δικούς του, σιωπή ή ψίχουλα για τους δικούς μας.

Αυτό είναι το ταξικό πρόσωπο του αστικού κράτους. Τιμά όσους το υπηρέτησαν και το υπηρετούν και αφήνει τους εργάτες να πεθαίνουν ανώνυμα, αθόρυβα, σαν «παράπλευρες απώλειες». Γιατί για το σύστημα δεν είναι άνθρωποι με ζωή, όνειρα και οικογένειες, είναι κόστος παραγωγής.

Η οργή δεν είναι συναίσθημα. Είναι πολιτικό καθήκον. Και η μνήμη των νεκρών της εργατικής τάξης δεν θα τιμηθεί με λόγια, αλλά με αγώνα. Μέχρι να πάψει το μεροκάματο να βάφεται με αίμα.