Του Γιώργη Γιαννακέλλη

Διαβάζοντας σήμερα την στήλη του “Βηματοδότη” μου δημιουργήθηκε η επιθυμία να γνωρίσω τον συντάκτη της. (Μέχρι τώρα μόνο φήμες υπάρχουν για το ποιος μπορεί να είναι. Πάντως εμπνευστής και δημιουργός της στήλης ήταν ο Σταύρος Ψυχάρης, αλλά σήμερα ελάχιστοι γνωρίζουν ποιος γράφει την στήλη που πιθανόν να μην είναι πάντα το ίδιο πρόσωπο).
Εκανα αυτή την σκέψη γιατί το κείμενο του, που αναφέρεται στην αντιμετώπιση που είχε το τεράστιο σκάνδαλο των υποκλοπών, από την αφρόκρεμα των δικαστικών λειτουργών, τους Αρεοπαγίτες δηλαδή μέχρι την τελευταία δικαστική ετυμηγορία επιβεβαιώνουν με τον τρόπο τους την μ/λ τοποθέτηση για την αστική δικαιοσύνη.

Εμείς γνωρίζουμε ότι σε ένα κόσμο άδικο, δεν μπορεί να υπάρχει δικαιοσύνη για όλους. Αυτό που αναφέρεται σαν «Δικαιοσύνη» δεν είναι παρά ένας δομημένος μηχανισμός, πυλώνας του καπιταλιστικού συστήματος, σκληρά ταξικά και πολιτικά προσανατολισμένος.

Δεν υφίσταται καμία «διάκριση των τριών εξουσιών» του Μοντεσκιέ. Είναι παραμύθι για τους αφελείς. Οι ηγεσίες των ανωτάτων δικαστηρίων διορίζονται από την κυβέρνηση, άρα η «ανεξάρτητη δικαιοσύνη» είναι πάντα εκτελεστικό παράρτημα της άρχουσας τάξης.

Η αστική «δικαιοσύνη» λειτουργεί πάντα εκφράζοντας τη βούληση του υπηρετικού πολιτικού προσωπικού του κεφαλαίου.

Το κράτος είναι όργανο βίας στα χέρια της αστικής τάξης. Και η «δικαιοσύνη» είναι ένα από τα βασικότερα όπλα της. Τα συνταγματικά διατάγματα είναι κομμένα και ραμμένα για να δίνουν λεφτά στους πλούσιους και γροθιές στους εργαζόμενους.

Στον καπιταλισμό δεν υπάρχει πραγματική δημοκρατία, ελευθερία ή δικαιοσύνη για την εργατική τάξη.

Και η κάστα των δικαστών έχει διαπρέψει στα στρατοδικεία του εμφυλίου, στη χούντα, και ήταν το μόνο κομμάτι του κράτους που δεν «αποχουντοποιήθηκε» ποτέ.

Όποιος ακόμα πιστεύει ότι μέσα στον καπιταλισμό θα βρεθούν «σωστοί δικαστές» που θα εξαλείψουν τη διαφθορά, ζει σε παραμύθι.

Και τώρα; Ακόμα και ο «Βηματοδότης» το ομολογεί!

Στις 26 Φεβρουαρίου 2026, μας γράφει, το Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών έστειλε στον κάλαθο των αχρήστων το περίφημο «πόρισμα Ζήση» και την πανηγυρική ανακοίνωση της τότε Εισαγγελέως Αρείου Πάγου Γεωργίας Αδειλίνη (30.7.2024) που μιλούσε για «αναντίλεκτα» συμπεράσματα.

Το ίδιο δικαστήριο έστειλε στα αζήτητα και το πόρισμα της εξεταστικής επιτροπής της Βουλής για τις υποκλοπές.

Ο βουλευτής της ΝΔ Δημήτρης Μαρκόπουλος (αυτός που είχε χαρακτηρίσει «γουρλίδικη» την εξεταστική για τα Τέμπη) πανηγύριζε: «Ως χάρτινος πύργος κατέρρευσαν οι καταγγελίες… ξεκαθαρίστηκε η υπόθεση».

Σήμερα ο ίδιος «Βηματοδότης» γράφει: «Πόση αξία μπορεί να έχει ένα πόρισμα, όταν προκύπτει ότι μπορεί να χρησιμοποιήθηκαν ψευδομάρτυρες, να υπήρχαν στημένες ερωτήσεις και συνεννόηση εξεταστών και εξεταζόμενων; […] Η διαβίβαση της δικογραφίας […] για περαιτέρω έρευνα […] δημιουργεί υποψίες ότι διαπράχθηκαν και άλλα αδικήματα κατά τη διαδικασία».

Ο Σταμάτης Τρίμπαλης κατέθεσε ότι ήταν «αχυράνθρωπος» του Λαβράνου, ότι είπε ψέματα στην επιτροπή και ότι του είχαν δοθεί εκ των προτέρων οι ερωτήσεις (και μία από αυτές την έκανε ο… Μαρκόπουλος!).

Οι βασικοί κατηγορούμενοι Λαβράνος, Μπίτζιος, Ντίλιαν δεν κλήθηκαν καν, ενώ η Χάμου «κατέθεσε» με e-mail! Την ίδια στιγμή που η ΝΔ ανακάλυπτε τη «βίαιη προσαγωγή» σε άλλη εξεταστική (ΟΠΕΚΕΠΕ), εδώ προτιμούσε τα «ραβασάκια».

Και την ίδια ακριβώς μέρα που το δικαστήριο ξεσκέπαζε τη σαθρότητα των πορισμάτων για τις υποκλοπές, η ΝΔ πανηγύριζε για το απαλλακτικό πόρισμα της εξεταστικής για τον ΟΠΕΚΕΠΕ: «Άσπιλοι και αμόλυντοι» ο Βορίδης και ο Αυγενάκης!

Ο «Βηματοδότης» καταλήγει: «Μέσα σ’ αυτό το κλίμα χλεύης […] διάλεξε η Νέα Δημοκρατία να πανηγυρίσει […] Καμιά φορά στραβώνει η δουλειά και η αλήθεια εμφανίζεται από κει που δεν την περιμένεις. Ειδικά σε μια υπόθεση που εμπλέκονται ήδη Εισαγγελείς και για τα αδικήματα κάποιων υπουργών δεν έχει συμπληρωθεί η αποσβεστική προθεσμία».

Η «ανεξάρτητη δικαιοσύνη» και οι «αντικειμενικές» εξεταστικές είναι κόλπα συγκάλυψης. Όταν η πολιτική συγκυρία το απαιτεί, στέλνουν πορίσματα στον κάλαθο. Όταν η πίεση μεγαλώνει, θυσιάζουν κάποιους ιδιώτες (Λαβράνος κ.λπ.) για να σώσουν την κορυφή της εξουσίας. Οι τρεις εξουσίες δεν είναι διακριτές – είναι ενιαίο μέτωπο υπεράσπισης του κεφαλαίου.

Δεν υπάρχει «σωστή» αστική δικαιοσύνη. Υπάρχει μόνο ταξική δικαιοσύνη. Και ταξική δικαιοσύνη θα εφαρμόσουμε κι εμείς όταν η εργατική τάξη πάρει την εξουσία και σπάσει τα δεσμά του καπιταλιστικού κράτους.