Μετά από 39 δικασίμους στο Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών, ο πρόεδρος της έδρας Νίκος Ασκιανάκης ανακοίνωσε την απόφαση: ενοχή και για τους τέσσερις κατηγορούμενους στη δίκη για τις υποκλοπές.

Η ποινή που επιβλήθηκε σε καθέναν είναι συνολικά 126 έτη και 8 μήνες φυλάκιση, εκ των οποίων εκτιτέα τα οκτώ, με ανασταλτικό χαρακτήρα μέχρι τον δεύτερο βαθμό.

Μια απόφαση που παρουσιάστηκε ως «ιστορική στιγμή».

Ιστορική — πράγματι. Αλλά για ποιον λόγο;

Γιατί, αν κάτι υποτιμά τη νοημοσύνη μας, είναι η αφήγηση που τη συνοδεύει. Μας ζητείται να πιστέψουμε ότι τέσσερις ιδιώτες, ως άλλοι μοναχικοί τεχνο-αυτοσχεδιαστές, συναντήθηκαν κάπου, συμφώνησαν μεταξύ τους και αποφάσισαν να παγιδεύσουν τηλέφωνα:

➤ μελών του υπουργικού συμβουλίου,

➤ κορυφαίων επιχειρηματιών,

➤ του αρχηγού του στρατού,

➤ της αξιωματικής αντιπολίτευσης,

και -τι σύμπτωση!- των ίδιων προσώπων που παρακολουθούσε και η ΕΥΠ.

Σύμπτωση πάνω στη σύμπτωση. Παράλληλες παρακολουθήσεις. Δύο «κόσμοι» που δρούσαν τάχα ανεξάρτητα, αλλά είχαν κοινή λίστα στόχων. Και την ίδια στιγμή, κανείς κυβερνητικός παράγοντας δεν γνώριζε απολύτως τίποτα.

Αν αυτό δεν είναι σενάριο πολιτικής επιστημονικής φαντασίας, τότε τι είναι;

Και εδώ έρχεται το απλό, λαϊκό, αμείλικτο ερώτημα:

Αν δεν υπήρχε πολιτική ευθύνη, γιατί οδηγήθηκαν σε παραίτηση ο Δημητριάδης και ο Κοντολέων;

Οι παραιτήσεις δεν πέφτουν από τον ουρανό. Δεν είναι μετεωρολογικό φαινόμενο. Είναι πολιτικό γεγονός. Και οι πολιτικές πράξεις έχουν αιτίες.

Η δικαστική απόφαση μπορεί να έκλεισε έναν κύκλο ποινικής διαδικασίας. Δεν έκλεισε, όμως, τον κύκλο των πολιτικών ερωτημάτων. Δεν απάντησε στο «ποιος ήξερε», δεν φώτισε το «ποιος ενέκρινε», δεν εξήγησε το «ποιος ωφελήθηκε».

Τέσσερις ένοχοι, λοιπόν.

Αλλά το σύστημα;

Αυτό συνεχίζει να εμφανίζεται όχι απλώς ως θεατής αλλά να μας καλλιεργεί και την ψευδαίσθηση ότι έχει μηχανισμούς αυτοκάθαρσης! Μιλάμε δηλαδή για απίστευτη υποκρισία.