Του Γιώργου Κ. Καββαδία

«Όσο πιο ψηλά ανεβαίνει η μαϊμού, τόσο πιο πολύ       

φαίνεται ο κώλος της.» (Ελληνική παροιμία)

Αλλεπάλληλες ευχαριστήριες ανακοινώσεις στην υπουργό παιδείας Σοφία Ζαχαράκη «για τη «γενναία» παροχή ηλεκτρονικού εξοπλισμού» που «αναβαθμίζει τις υποδομές και διευκολύνει τον ψηφιακό μετασχηματισμό της εκπαίδευσης». Τον χορό των ανακοινώσεων άρχισε η Πανελλήνια Ένωση Διευθυντών Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης (Π.Ε.ΔΙ.Π.Δ.Ε) και συνέχισαν οι διάφοροι Περιφερειακοί Διευθυντές  Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας  Εκπαίδευσης (Πελοποννήσου, Ιονίων Νήσων). Ας μη νομίσει κανείς διαβάζοντας τις παραπάνω βαρύγδουπες εκφράσεις ότι πρόκειται για ουσιαστική ενίσχυση υποδομών που θα διευκολύνουν το παιδαγωγικό έργο των εκπαιδευτικών και θα συμβάλουν στη βελτίωση της εκπαιδευτικής διαδικασίας και επομένως στη μόρφωση των μαθητών. Πρόκειται για μερικές δεκάδες επιτραπέζιων και φορητών ηλεκτρονικών υπολογιστών, εκτυπωτών και σαρωτών και φωτοαντιγραφικών  μηχανημάτων.

Ωστόσο η Πανελλήνια Ένωση Διευθυντών Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης (Π.Ε.ΔΙ.Π.Δ.Ε) βρήκε την ευκαιρία να εκθειάσει την κυβερνητική πολιτική στην εκπαίδευση: Αναφέρεται χαρακτηριστικά στην ανακοίνωση μεταξύ άλλων: «Οι αποτελεσματικά εφαρμοζόμενες αλλαγές και καινοτομίες, στο πλαίσιο της χαρασσόμενης και ασκούμενης εκπαιδευτικής πολιτικής, ανταποκρίνονται στις ραγδαίες τεχνολογικές, επιστημονικές και κοινωνικές εξελίξεις, προς την κατεύθυνση βελτιστοποίησης του επιτελούμενου εκπαιδευτικού έργου, προς όφελος των παιδιών και των μαθητών μας.»

Και όλα αυτά σε μια περίοδο που η κυβέρνηση και το υπουργείο παιδείας εξαγγέλλουν το «Εθνικό Απολυτήριο» που συνεπάγεται πολλαπλασιασμό εξετάσεων και αξιολογικών φραγμών. Στην ουσία σε κάθε τάξη του Λυκείου οι εξετάσεις θα έχουν τον χαρακτήρα πανελλαδικών εξετάσεων με τους εφήβους να ζουν διαρκώς σε συνθήκες με το Λύκειο να μετατρέπεται σε εξεταστικό κάτεργο. Όσο αυξάνονται οι εξεταστικοί φραγμοί, τόσο οικογένειες με οικονομική δυνατότητα θα μπορούν να προσφέρουν στα παιδιά τους περισσότερη υποστήριξη, ενώ οι εργατικές και λαϊκές οικογένειες θα οδηγούνται σε νέα αδιέξοδα. Οικονομικές θυσίες, χρέη, εξάντληση, μόνο και μόνο για να μπορέσει ο έφηβος να σταθεί σε έναν άνισο αγώνα. Ταυτόχρονα το International Baccalaureate (IB), όπως το σχεδιάζει η κυβέρνηση  το πρόγραμμα του διεθνούς απολυτηρίου, μπαίνει στην ελληνική δημόσια εκπαίδευση με απόφαση του υπουργείου Παιδείας εντείνοντας την εμπορευματοποίηση της παιδείας και  την όξυνση των κοινωνικών και εκπαιδευτικών ανισοτήτων. Στόχος η συρρίκνωση της δημόσιας εκπαίδευσης και η ανάπτυξη της ιδιωτικής, κυρίως, τριτοβάθμιας εκπαίδευσης (ιδιωτικά πανεπιστήμια) κατά παράβαση του άρθρου 16 του Συντάγματος.

Αλλά αυτά δεν ενδιαφέρουν τον διοικητικό μηχανισμό και τα στελέχη της εκπαίδευσης, τους Διευθυντές (Πανελλήνια Ένωση Διευθυντών Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης (Π.Ε.ΔΙ.Π.Δ.Ε), όπως και τους Συμβούλους Εκπαίδευσης (Πανελλήνια Ένωση Συμβούλων Εκπαίδευσης) που συγκροτούν τις συγκεκριμένες «Ενώσεις» με σκοπό την εξυπηρέτηση των συντεχνιακών συμφερόντων τους που θεωρούν ότι διασφαλίζονται με την υλοποίηση της κυβερνητικής πολιτικής στην εκπαίδευσης. Για αυτό με συμπεριφορές πραιτωριανών και τα πιο αυταρχικά μέτρα επιχειρούν να εφαρμόσουν το θεσμικό πλαίσιο της «αξιολόγησης» ερχόμενοι σε ανοιχτή ρήξη με τους μαχόμενους εκπαιδευτικούς. Είναι αυτοί που στη συντριπτική τους πλειονότητα εκμεταλλευόμενοι τις προνομιακές σχέσεις με το κυβερνών κόμμα έχουν πάρει τη συγκεκριμένη θέση στον σάπιο ιεραρχικό μηχανισμό της εκπαίδευσης και έχουν μετατραπεί σε επιδειξίες της εξουσίας. Βασικό κριτήριο στην επιλογή στελεχών εκπαίδευσης είναι η υποταγή στους κυβερνητικούς σχεδιασμούς με την επιβολή της «αξιολόγησης» που χρησιμοποιείται για την ανέλιξη των «ημετέρων» που ακολουθούν υπάκουα με σκοπό τη χειραγώγηση και πειθάρχηση των υπολοίπων. Για αυτό οι παραπάνω αναφερόμενες ανακοινώσεις Διευθυντών και Περιφερειακών Διευθυντών συνιστούν ευχαριστήρια ντροπής και υποταγής προς την υπουργό παιδείας Σοφία Ζαζαράκη. Είναι το αντίτιμο που πληρώνουν για την ανέλιξή τους στον διοικητικό μηχανισμό της εκπαίδευσης.

«Στενάζοντες οι ατυχείς υπό την αγέρωχον και μικροπρεπή δεσποτείαν των πολυειδών κυρίων των, καταδυναστευόμενοι, τρομοκρατούμενοι, άνευ αξιοπρεπείας και φρονήματος, ταπεινούμενοι και προπηλακιζόμενοι, διαμορφούνται βαθμηδόν υπό ατμόσφαιραν δουλείας, υφ ην διαβιούσιν, εις ψοφοδεείς και κόλακας, εις αληθείς παρίας της υπαλληλικής ιεραρχίας». (Γεώργιος Ι. Βασιλειάδης, Επιθεωρητής δημοτικών σχολείων Πειραιώς, «Ιστορική ανασκόπησις του θεσμού της επιθεωρήσεως των σχολείων της στοιχειώδους εκπαιδεύσεως», στο Επετηρίς Δημοτικής Εκπαιδεύσεως, 1932)

Σε ένα αυταρχικό και ιεραρχικά οργανωμένο σύστημα διοίκησης και εκπαίδευσης τα στελέχη του στο πλαίσιο του γραφειοκρατικού – ελεγκτικού ρόλου τους υλοποιούν πιστά την κυβερνητική πολιτική. Μια πολιτική που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τα αιτήματα της εκπαιδευτικής κοινότητας αποδομώντας τη δημόσια εκπαίδευση και με αιχμή του δόρατος την αξιολόγηση και τις διώξεις διαμορφώνοντας ένα σχολείο φόβου και τιμωρίας, νεκροταφείο δικαιωμάτων. Κυβέρνηση – ΥΠΑΙΘΑ – Στελέχη του διοικητικού μηχανισμού  επιδιώκουν  να ποινικοποιήσουν την πολιτική και συνδικαλιστική δράση και να εξαφανίσουν κάθε φωνή διαφωνίας που τη βαφτίζουν «απειλή για το δημόσιο συμφέρον». Η συμμετοχή σε απεργία-αποχή από την αξιολόγηση —απολύτως νόμιμη μορφή κινητοποίησης— βαφτίζεται «διατάραξη της σχολικής ειρήνης».

Να θυμίσουμε ότι τόσο η Πανελλήνια Ένωση Διευθυντών Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης (Π.Ε.ΔΙ.Π.Δ.Ε), όσο και η Πανελλήνια Ένωση Συμβούλων Εκπαίδευσης έχουν τηρήσει σιγήν ιχθύος στη σφοδρή επίθεση που δέχεται το δημόσιο σχολείο και ο κλάδος των εκπαιδευτικών λειτουργώντας σαν το μακρύ χέρι του κράτους στα σχολεία στέλνοντας στο απόσπασμα των πειθαρχικών συμβουλίων αγωνιστές  εκπαιδευτικούς. Με ψέματα, σκευωρίες και πανάθλιες  μεθόδους  που θυμίζουν τα πιο σκοτεινά χρόνια στην Ελλάδα, απαξιώνουν  και τις συνταγματικά κατοχυρωμένες συνδικαλιστικές και πολιτικές ελευθερίες!

Είναι αυτοί που αναλαμβάνουν τον βρώμικο ρόλο με ψέματα και σκευωρίες να στήνουν κατηγορίες παραπέμποντας τους εκπαιδευτικούς που υψώνουν τη φωνή τους για μια δημόσια εκπαίδευση που να ικανοποιεί τις ανάγκες των μαθητών και του λαού στα πειθαρχικά συμβούλια.  Επιβεβαιώνουν με τη στάση τους ότι είναι το είδος του ανθρώπου που επιδιώκουν την εξουσία με κάθε μέσο για να ικανοποιήσουν προσωπικές φιλοδοξίες και συμφέροντα, χωρίς ίχνος παιδαγωγικού ήθους. Αυτούς «αξιολογεί» ως «άριστους» η εξουσία και το σύστημα. Άξιος ο μισθός τους!

Είναι αυτοί που ως πρόθυμοι ακόλουθοι και υποτακτικοί, σκευωροί και μανιώδεις διώκτες των μάχιμων εκπαιδευτικών  ευδοκιμούν στο έδαφος του κομματικού, ιεραρχικού, αυταρχικού μηχανισμού της εκπαίδευσης εκδηλώνουν απίστευτη εμπάθεια και μανία καταδίωξης της πλειονότητας των εκπαιδευτικών που κρατά «Θερμοπύλες» υπερασπιζόμενη αξίες και ιδανικά. Που ορθώνει ατίθασο πύργο αντίστασης απέναντι στον τρόμο και την αθλιότητα της κυβερνητικής πολιτικής και του διοικητικού μηχανισμού της εκπαίδευσης. Που αγωνίζεται κόντρα σε ατομικές λύσεις, στη λογική του βολέματος και της υποταγής.