Γράφει ο Συνεργάτης

Η καταδίκη τεσσάρων κατηγορούμενων από το Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών δεν κλείνει την υπόθεση των υποκλοπών. Την ανοίγει διάπλατα. Και πίσω από το άνοιγμα αυτό δεν φαίνεται απλώς ένα παρακρατικό κύκλωμα, αλλά η σκιά της ίδιας της εξουσίας.

Όσο κι αν επιχειρείται να παρουσιαστεί η υπόθεση ως «δουλειά κάποιων ιδιωτών», τα στοιχεία που ήρθαν στο φως από τη διαδικασία –όπως τα έχει παρουσιάσει ο δικηγόρος Ζαχαρίας Κεσσές, συνήγορος του Θανάσης Κουκάκης– δείχνουν κάτι πολύ πιο βαθύ: ένα πλέγμα σχέσεων, διασυνδέσεων και κοινής λειτουργίας του παράνομου λογισμικού με στελέχη της Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών.

Και εδώ αρχίζει το πολιτικό ζήτημα. Όχι το «κουτσομπολιό». Το πολιτικό.

Όταν ο ελεγχόμενος γίνεται κουμπάρος του ελεγκτή

Ένας από τους βασικούς κατηγορούμενους –που καταδικάστηκε σε βαριά ποινή– φέρεται να διατηρούσε στενές προσωπικές σχέσεις με κυβερνητικά στελέχη. Και όχι απλώς «γνωριμίες».

Η κουμπαριά με τον τότε εποπτεύοντα της ΕΥΠ, Γρηγόρη Δημητριάδη, δεν είναι μια κοινωνική λεπτομέρεια. Είναι μάλλον ένα άγνωστο πολιτικό σύμβολο.

Ο ελεγχόμενος, ενώ ελέγχεται, συνδέεται προσωπικά με τον πολιτικό προϊστάμενο του μηχανισμού που –υποτίθεται– οφείλει να ελέγχει.

Αν αυτό δεν δημιουργεί ζήτημα θεσμικής εκτροπής, τότε τι δημιουργεί;

Δεν μιλάμε για σενάριο Netflix. Μιλάμε για την καρδιά του κρατικού μηχανισμού.

Ο «μεγάλος παίχτης» και ο ανοιχτός εκβιασμός

Στο κάδρο βρίσκεται και ο Ταλ Ντίλιαν, ιδρυτής της Intellexa, εταιρείας που έχει συνδεθεί με το λογισμικό παρακολούθησης.

Οι δημόσιες τοποθετήσεις του ότι, αν δεν αθωωθεί στο Εφετείο, «θα πει πράγματα που θα προκαλέσουν μεγάλη έκπληξη», δεν είναι απλώς δηλώσεις. Είναι πολιτική πίεση. Είναι μήνυμα, που μπορεί να θεωρηθεί μέχρι και εκβιασμός. Γιατί τι εννοεί ότι μπορεί να αποκαλύψει «Ποιος είναι ο πραγματικός ιδιοκτήτης της Intellexa»;!

Και ακόμη πιο καίριο: ποιοι φοβούνται τι μπορεί να πει;

Κρατήστε κι’ αυτό

Δεν είναι προσωπική υπόθεση. Είναι υπόθεση δημοκρατίας.

Τα κυβερνητικά στελέχη σε όλους τους τόνους επιμένουν ότι δεν υπάρχει ζήτημα πολιτικής ευθύνης. Όμως η πραγματικότητα είναι πεισματάρα:

⏩ Δημοσιογράφοι παρακολουθούνται.

⏩ Πολιτικά πρόσωπα βρίσκονται στο στόχαστρο.

⏩ Ιδιώτες με διεθνείς διασυνδέσεις λειτουργούν κατασκοπευτικό λογισμικό.

⏩ Και οι διαδρομές οδηγούν προς τον πυρήνα της εξουσίας.

Η πρώτη απόφαση όχι απλώς δεν έκλεισε τον φάκελο αλλά θα δούμεκαι νέες κατηγορίες όπως αυτής της κατασκοπίαςΤον άφησε μισάνοιχτο. Το Εφετείο θα είναι πεδίο μάχης – όχι μόνο νομικής, αλλά πολιτικής.

Γιατί εδώ δεν δικάζονται μόνο τέσσερις κατηγορούμενοι.

Δικάζεται ένα μοντέλο εξουσίας που θεωρεί ότι μπορεί να παρακολουθεί, να συγκαλύπτει και μετά να μετατρέπει το σκάνδαλο σε «τεχνική λεπτομέρεια».

Οπως σημείωνε και η Ράνια Τζίμα σε καυστικό της άρθρο στο «Βήμα» το βάρος για την συγκάλυψη του τεράστιου σκανδάλου των υποκλοπών δεν πέφτει μόνο στον Μητσοτάκη και τον Δημητριάδη. Πέφτει σε ολόκληρη την ΝΔ – και κυρίως στους υπουργούς της τότε (και σημερινής) κυβέρνησης που παρακολουθούνταν και από ΕΥΠ και από Predator, γνώριζαν (ή έπρεπε να γνωρίζουν) και δεν υπέβαλαν ούτε μία μήνυση κατά αγνώστων.

Σε κάθε περίπτωση το βασικό ερώτημα παραμένει; Μέχρι που θα φτάσει η δικαστική έρευνα; Από την μέχρι τώρα πείρα που έχουμε δεν είμαστε καθόλου αισιόδοξοι. Μπορεί να υπήρξαν κάποιοι δικαστές στο Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών που να δημιούργησαν ρήγματα σε παγιωμένες καταστάσεις στην λειτουργία του εξουσιαστικού μηχανισμού που λέγεται αστική δικαιοσύνη, το σύστημα όμως έχει την δυνατότητα να καλύψει τέτοιες … παρασπονδίες.

Σε κάθε περίπτωση πάντως θα παρακολουθήσουμε με πολύ ενδιαφέρον αυτή την δικαστική υπόθεση.