Του Γιώργη Γιαννακέλλη

Διάβασα με πολύ προσοχή το κείμενο που δημοσιοποίησε στον απόηχο της απόφασης της πολύκροτη υπόθεση των υποκλοπών ο δικηγόρος Ζαχαρίας Κεσσές, συνήγορος του Θανάση Κουκάκη. Παράλληλα δεν προσπέρασα μια σειρά παρόμοια αναγνώσματα, που αναδημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας.

Το καθένα απ’ την πλευρά του έχει ξεχωριστό ενδιαφέρον αλλά όλα συγκλίνουν ότι μετά την καταδικαστική απόφαση του δικαστηρίου για τους τέσσερις κατηγορουμένων προκύπτουν πάρα πολλά ερωτηματικά και εξελίξεις. Ανάμεσα σ’ αυτά. ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το άρθρο του Βηματοδότη το οποίο υπογραμμίζει ότι η καταδίκη των τεσσάρων κατηγορούμενων από το Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών για την υπόθεση των υποκλοπών δεν κλείνει τον φάκελο. Τον εκθέτει και μάλιστα με εμπλεκόμενο τον ίδιο τον πρωθυπουργό.

Κι αυτό γιατί το κυβερνητικό αφήγημα περί «κάποιων ιδιωτών που έδρασαν μόνοι τους» κατέρρευσε με πάταγο, κάτι που επικαλείται με έμφαση το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ.

(«Προέκυψαν σαφείς ενδείξεις εμπλοκής της ΕΥΠ. Τα σενάρια περί αποκλειστικής ευθύνης ιδιωτών καταρρίπτονται, καθώς οι ιδιώτες δρούσαν κατ’ εντολή. Το λογισμικό Predator, λόγω του τεράστιου κόστους και της φύσης του, διατίθεται αποκλειστικά σε κρατικές υπηρεσίες», τόνισε σε δηλώσεις του ο Γραμματέας του Τομέα Δικαιοσύνης του ΠΑΣΟΚ, Χρήστος Κακλαμάνης. Από την πλευρά του ο Σωκράτης Φάμελλος υπογράμμισε: “Υπήρξε οργανωμένο σχέδιο υποκλοπών και παρακολουθήσεων με πρακτικές παρακράτους – Ο κ. Μητσοτάκης έχει προσωπική ευθύνη“. Στην ιστοσελίδα του ΚΚΕ και στο 902 δεν συνάντησα κάποια σχετική δήλωση).

Και στον πυρήνα τις υπόθεσης μπαίνει το το Predator – ένα πανάκριβο κατασκοπευτικό εργαλείο που, όπως έχει καταγραφεί διεθνώς, απευθύνεται σε κρατικού τύπου μηχανισμούς. Και η εμπλοκή κρατικών αξιωματούχων.

Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα.

Η ΕΥΠ δεν ήταν «ανεξάρτητη αρχή». Από την πρώτη μέρα της διακυβέρνησης Μητσοτάκη τέθηκε απευθείας υπό την εποπτεία του πρωθυπουργικού γραφείου. Με νομοθετική ρύθμιση. Με πολιτική επιλογή. Με πλήρη έλεγχο.

Όταν ξέσπασε το σκάνδαλο, απομακρύνθηκαν ο διοικητής της ΕΥΠ και ο γενικός γραμματέας του πρωθυπουργού. Όχι κάποιος τυχαίος υπηρεσιακός παράγοντας. Ο ανιψιός του πρωθυπουργού.

Και τώρα το απλό, ωμό ερώτημα:

Ποιος έδινε τις εντολές;

Το «ενιαίο κέντρο» δεν ήταν θεωρία συνωμοσίας

Από το 2022, δημοσιεύματα μιλούσαν για συντονισμό μεταξύ των «νόμιμων επισυνδέσεων» της ΕΥΠ και του Predator. Η περίπτωση του δημοσιογράφου Θανάση Κουκάκη είναι αποκαλυπτική: όταν αποκαλύφθηκε η νόμιμη παρακολούθηση, ενεργοποιήθηκε το παράνομο λογισμικό.

Αντίστοιχα στην περίπτωση του Νίκου Ανδρουλάκη.

Αυτό δεν παραπέμπει σε τυχαίες πρωτοβουλίες. Παραπέμπει σε κέντρο. Σε συντονισμό. Σε επιχειρησιακή λογική.

Και το ερώτημα γίνεται πολιτικό, όχι τεχνικό.

«Δεν το ήξερα»

Ο πρωθυπουργός δήλωσε για την παρακολούθηση Ανδρουλάκη ότι «αν το ήξερα δεν θα το επέτρεπα».

Ας το δεχτούμε ως υπόθεση.

Τότε τι ισχύει;

Ότι η ΕΥΠ, που υπαγόταν απευθείας στο γραφείο του, λειτουργούσε ανεξέλεγκτα;
Ότι στήθηκε ένα σύστημα παρακολουθήσεων πολιτικών, δημοσιογράφων, ακόμη και κυβερνητικών στελεχών, χωρίς πολιτική εποπτεία;
Ότι ο πρωθυπουργικός ανιψιός γνώριζε — αλλά ο πολιτικός του προϊστάμενος όχι;

Σε ποια σοβαρή δημοκρατία στέκει αυτό;

Πολιτική ευθύνη σημαίνει λογοδοσία

Η δικαστική απόφαση αφορά εκτελεστικά πρόσωπα. Δεν απαντά στο ερώτημα της πολιτικής καθοδήγησης.

Η ΕΥΠ υπαγόταν στον πρωθυπουργό.
Οι παραιτήσεις έγιναν από το στενό του περιβάλλον.
Οι παρακολουθήσεις αφορούσαν πολιτικούς αρχηγούς, υπουργούς, στρατιωτική ηγεσία, δημοσιογράφους.

😎😎😎 pic.twitter.com/kHMUGg5d1m

— Ιερώνυμος boss (@JeronymoBoss2) February 27, 2026

Αν όλα αυτά έγιναν χωρίς κεντρική πολιτική γνώση, τότε το πρόβλημα είναι θεσμικό και τεράστιο.
Αν έγιναν με γνώση, τότε το πρόβλημα είναι βαθύτερο.

Και στις δύο περιπτώσεις, η ευθύνη δεν εξαφανίζεται.

Η δημοκρατία δεν λειτουργεί με «δεν ήξερα»

Η υπόθεση των υποκλοπών δεν είναι ένα ακόμα σκάνδαλο που θα ξεχαστεί στον θόρυβο της επικαιρότητας. Αγγίζει τον πυρήνα της δημοκρατικής λειτουργίας: ποιος ελέγχει τους μηχανισμούς ασφαλείας και ποιος ελέγχει τον ελεγκτή.

Οι τέσσερις καταδικάστηκαν.
Η πολιτική απάντηση, όμως, δεν έχει δοθεί.

Και όσο δεν δίνεται, το ερώτημα θα επιστρέφει:

Ποιος αποφάσισε;
Ποιος γνώριζε;
Ποιος έδωσε το «προχώρα»;

Γιατί χωρίς καθαρή απάντηση σε αυτά, δεν μιλάμε απλώς για σκάνδαλο.
Μιλάμε για ζήτημα αστικής δημοκρατίας.

Σε κάθε περίπτωση όμως, παρ’ όλα τα συγκλονιστικά στοιχεία που έχουν αποκαλυφθεί, γνωρίζοντας πώς λειτουργεί η αστική “δικαιοσύνη”, ας κρατάμε επιφυλάξεις για το τελικό αποτέλεσμα. Το ότι τώρα υπήρξε μια σοβαρή ρωγμή σε μια κρατική μεθόδευση δεν σημαίνει ότι και το τελικό αποτέλεσμα θα είναι ανάλογο.