Φανταστείτε μια δικαστική αίθουσα όπου ο κατηγορούμενος υπερασπίζεται τον εαυτό του λέγοντας: “Κύριε Πρόεδρε, εγώ απλώς έπαιξα τα βίντεο του μηνυτή – δεν τα είπα εγώ αυτά!”, και ο μηνυτής να απαντά: “Μα αυτά είναι δικά μου λόγια, αλλά τώρα με προσβάλλουν!”.

Ακούγεται σαν σκετς από παλιό ελληνικό σινεμά; Κι όμως, αυτή είναι η πραγματικότητα που μας χαρίζει ο Υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης, ο οποίος κατέθεσε μήνυση και αγωγή κατά του Λάκη Λαζόπουλου για… την αναπαραγωγή των δικών του δηλώσεων στην εκπομπή “Αλ Τσαντίρι News”!Ναι, καλά διαβάσατε.

Ο κ. Γεωργιάδης, σε μια κίνηση που θα ζήλευε και ο Δον Κιχώτης πολεμώντας ανεμόμυλους, αποφάσισε να σύρει στα δικαστήρια τον σατιρικό καλλιτέχνη επειδή τόλμησε να θυμίσει στο κοινό τις παλιές, καλές εποχές όπου ο ίδιος ο Υπουργός έλεγε τα ακριβώς αντίθετα από όσα πρεσβεύει σήμερα.

Στο απόσπασμα της εκπομπής, ο Λαζόπουλος απλώς σχολιάζει με το γνωστό του χιούμορ, χωρίς να προσθέτει ούτε ένα ψέμα – όλα αυτούσια, από το στόμα του Υπουργού!

Αλλά ο Άδωνις δεν το βάζει κάτω. Σε βίντεο-δήλωσή του από το γραφείο του (με φόντο την ελληνική σημαία και εικόνες αγίων, για extra πατριωτικό δράμα), καταγγέλλει “χυδαία επίθεση, ύβρεις, συκοφαντίες και προτροπή σε βία”.

Προτροπή σε βία; Μα, κύριε υπουργέ, αν οι γιατροί στα νοσοκομεία σας “αγανακτήσουν” βλέποντάς σας, δεν φταίει ο Λαζόπουλος – φταίνε οι ουρές αναμονής, τα ράντζα και τα ιδιωτικά απογευματινά χειρουργεία που κοστίζουν όσο ένα μηνιάτικο!

Και όσο για τις “ύβρεις”, αν τα δικά σας λόγια σας προσβάλλουν, μήπως να κάνετε μήνυση… στον εαυτό σας; Φανταστείτε την αγωγή: “Καταγγέλλω τον παλιό μου εαυτό για ηθική βλάβη στον νέο μου εαυτό!”

Φυσικά, η μήνυση εκτείνεται και στο Mega TV, και καταγγελία στο ΕΣΡ, γιατί προφανώς η σάτιρα είναι μεγαλύτερη απειλή από την κατάρρευση του ΕΣΥ.

Ο Γεωργιάδης δηλώνει ότι “λυπάται ειλικρινά” που αναγκάζεται να το κάνει αυτό, σεβόμενος την ελευθερία του λόγου – τόσο πολύ, που την στέλνει στο εδώλιο! Αλλά ας είμαστε δίκαιοι: ως δημόσιο πρόσωπο, δέχεται σκληρή κριτική, λέει. Ναι, αλλά όταν η κριτική είναι τα δικά σου βίντεο, τότε γίνεται “χυδαιότητα”. Λογικό, ε; Είναι σαν να μηνύεις τον καθρέφτη σου επειδή σου δείχνει ρυτίδες!

***

Και εδώ αξίζει να κάνουμε κάποιες επισημάνσεις για να μην δημιουργηθούν παρανοήσεις. Ο Λάκης Λαζόπουλος, είναι ο γητευτής των οργισμένων σύμφωνα με ένα εύστοχο άρθρο του Γεράσιμου Λιβιτσάνου, ενώ κατά τα γραφόμενα του «Ριζοσπάστη» είναι «θαμώνας του Κολωνακίου» που «δίνει εξετάσεις κατ’ επανάληψη στ’ αφεντικά. Πάει να κάνει τον προστάτη του ψωμιού του λαού, αλλά δουλεύει κάργα για το παντεσπάνι των αφεντικών».

Όπως έλεγε ο Λένιν, «οι καπιταλιστές είναι ικανοί να σου πουλήσουν και το σκοινί με το οποίο θα τους κρεμάσεις» αρκεί να κερδίζουν. Και ο συγκεκριμένος καλλιτέχνης πουλάει γι’ αυτό έχει και την δυνατότητα να εκφράζετε αρκετές φορές με τρόπο «αντισυμβατικό» που δεν συναντάει κανείς συχνά στα αστικά ΜΜΕ. Ακόμα και αν δεν τον λογοκρίνουν ο ίδιος έχει την εξυπνάδα να αυτολογοκρίνεται και να γνωρίζει τα «επιτρεπτά» πλαίσια στα οποία θα κινηθεί η εκπομπή του.

Με δυο λόγια, οι εργοδότες του και φυσικά το αστικό κράτος δεν έχει κανένα πρόβλημα να ακούγονται και δημόσια αυτά που ο κόσμος γνωρίζει πολύ καλά. Δεν δημιουργεί σε κανέναν πρόβλημα δηλαδή ο Λαζόπουλος με το να αφήνει υπονοούμενα για «λαδιάρηδες» εθνοπατέρες, δεν προκαλεί κανέναν με το να καυτηριάζει την συμπεριφορά μπάτσων και κατασταλτικών μηχανισμών. Ολες οι γενικότερες πολιτικές τοποθετήσεις του –το ψυχαγωγικό μέρος της εκπομπής του είναι μια άλλη ιστορία που πέρα από κάποιες επιτυχημένες ατάκες του δεν θα λέγαμε ότι μας ενθουσιάζει, αλλά αυτό είναι κάτι το υποκειμενικό- δεν ξεφεύγουν ούτε κατά κεραία απ’ αυτά που θα έλεγε ένας «προοδευτικός» αστός πολιτικός αναλυτής. 

Σε όλες του τις τοποθετήσεις, ο Λάκης Λαζόπουλος, επικαλείται την θεσμολαγνεία σαν διέξοδο για όλα τα δεινά που αντιμετωπίζει ο εργαζόμενος λαός από την καπιταλιστική επέλαση. Σύμφωνα λοιπόν με τον Λάκη δεν ευθύνεται ο καπιταλισμός, η πλουτοκρατία για όσα αντιμετωπίζει ο εργαζόμενος λαός, αλλά μόνο κάποιες μαριονέτες που συχνάζουν στο κοινοβούλιο. Τις αλλάζουμε με «νέους ανθρώπους στην πολιτική» και εξαλείφονται όλα τα προβλήματά μας. Διαλέξτε καλούς εθνονταβατζήδες δηλαδή, καθώς ψηφίζετε κάθε τέσσερα χρόνια.

Δεν θα συναντήσει δηλαδή κανείς τον Λαζόπουλο να αναφέρει ούτε μια φορά τις λέξεις: καπιταλισμός, εργατικό κίνημα, λαϊκοί αγώνες ….

Πολύ δύσκολα το σύστημα θα έβρισκε καλύτερο αμορτισέρ για να εκτονώνει την λαϊκή δυσαρέσκεια –έστω σε κάποιο βαθμό- απ’ τον “εθνικό μας διασκεδαστή”.