Γράφει ο Συνεργάτης
Στην ομιλία του μπροστά στη Λαϊκή Συνέλευση, ο Κιμ δεν μάσησε τα λόγια του. Πήρε τις αμερικανοϊσραηλινές επιθέσεις ενάντια στο Ιράν και τις σήκωσε σαν ζωντανό παράδειγμα της ιμπεριαλιστικής «κανονικότητας»: όποιος λαός δεν διαθέτει πυρηνική αποτρεπτική δύναμη –ή διαθέτει ανεπαρκή– μετατρέπεται αυτομάτως σε στόχο. Σε βορά της «μονομερούς βίας» και της ωμής τρομοκρατίας που εξαπολύουν οι ιμπεριαλιστές όπου γης.
Τα περίφημα «γλυκόλογα» της Δύσης –οι προτάσεις για αποπυρηνικοποίηση με αντάλλαγμα οικονομικά ψίχουλα ή δήθεν εγγυήσεις ασφαλείας– παρουσιάζονται, όχι άδικα μέσα στη δική του αφήγηση, ως καλοστημένες παγίδες. Στο δικό του αφήγημα, μόνο η ισχύς –και συγκεκριμένα η πυρηνική ισχύς– μπορεί να διασφαλίσει την «αξιοπρέπεια», τα συμφέροντα και τελικά την επιβίωση ενός καθεστώτος.
Χωρίς να κατονομάσει ευθέως το Ιράν –μια κλασική τακτική της Πιονγκγιάνγκ για να αποφεύγει τις άμεσες εμπλοκές– ο υπαινιγμός ήταν κραυγαλέος: οι ΗΠΑ συνεχίζουν να σπέρνουν πολέμους και «κρατική τρομοκρατία» σε κάθε γωνιά του πλανήτη.
Ακόμα πιο αποκαλυπτική ήταν η φράση του: «Δεν απειλούμαστε – μπορούμε να απειλήσουμε». Εδώ δεν έχουμε πια τη ρητορική μιας χώρας που απλώς «αμύνεται», αλλά την εικόνα μιας πυρηνικής δύναμης που θεωρεί ότι έχει τη δυνατότητα να επιβάλει κόστος στους αντιπάλους της – από τη Νότια Κορέα και την Ιαπωνία μέχρι τις ίδιες τις αμερικανικές βάσεις στην περιοχή.
Αν δει κανείς το επιχείρημα αυτό ψυχρά, μέσα από τη δική του λογική, δεν είναι παράλογο. Το Ιράν, με ένα αμφισβητούμενο και ανολοκλήρωτο πυρηνικό πρόγραμμα, βρέθηκε στο στόχαστρο. Η Λιβύη παρέδωσε τα όπλα της και γνώρισε την «απελευθέρωση» των ΝΑΤΟϊκών βομβαρδισμών. Η Ουκρανία απαρνήθηκε το πυρηνικό της οπλοστάσιο και σήμερα ματώνει. Αντίθετα, η Βόρεια Κορέα –που δεν υπέκυψε– παραμένει, εδώ και δεκαετίες, εκτός άμεσης στρατιωτικής επίθεσης.
Το συμπέρασμα που πλασάρει ο Κιμ στο εσωτερικό του είναι απλό και ωμό: «πυρηνικά ίσον επιβίωση». Και κάθε νέα διεθνής σύγκρουση γίνεται εργαλείο για να ενισχυθεί αυτή η γραμμή, να συσπειρωθεί το καθεστώς και να νομιμοποιηθεί η διαρκής στρατιωτική του κλιμάκωση.
Έχουμε μια στρατηγική διαρκούς ενίσχυσης της πυρηνικής ισχύος, που αξιοποιεί κάθε διεθνή κρίση για να παρουσιαστεί ως μονόδρομος. Με άλλα λόγια, η αποπυρηνικοποίηση δεν είναι απλώς εκτός τραπεζιού· είναι πολιτικά νεκρή.
0 Comments