Πηγή: Χρύσα Κακατσάκη – Documento

Περισσότερο από κάθε άλλη χρονιά το φετινό Πάσχα μοιάζει με παραλληλισμό της πολιτικής ζωής. Έχει Ιούδες για κάθε προδοσία: Πιλάτους-πολιτικούς που νίπτουν τας χείρας τους για να μην αναλάβουν τις ευθύνες τους, Βαραββάδες-ληστές και εγκληματίες που αθωώνονται, Παναγίες-μάνες που θρηνούν τα παιδιά τους με τον στίχο «Ω γλυκύ μου έαρ, πού έδυ σου το κάλλος», άρχοντες επενδυμένους με ψευδή πορφύρα, Θωμάδες που δυσπιστούν στην ευρωπαϊκή δικαιοσύνη, αρκετούς Ιωσήφ που αράζουν στον καναπέ τους ή κρύβονται διά τον φόβον των Ιουδαίων, Πέτρους έτοιμους να αλλαξοπιστήσουν πριν αλέκτορα φωνήσαι, γραμματείς και φαρισαίους με ασβεστωμένους τοίχους υποκρισίας.

Ειδικά για την κυβέρνηση η τελευταία εβδομάδα έμοιαζε με Εβδομάδα των Παθών. Ο Μητσοτάκης, καθώς προσκυνούσε τον ζωγραφικό πίνακα του Θ. Βρυζάκη, δέχτηκε την επιφοίτηση κι άρχισε να σκάβει λαγούμια μέχρι να βρει το βαθύ κράτος και να το εξουδετερώσει με τους θεσμικούς πυραύλους του ασυμβίβαστου μεταξύ υπουργού και βουλευτή. Ο Μακάριος Λαζαρίδης παρακαλούσε τον Χριστό να κάνει κανένα θαύμα που θα μετατρέψει το δίπλωμα από κολέγιο σε πανεπιστημιακό πτυχίο, ενώ οι υπόλοιποι βουλευτές που θα πάνε στις εκλογικές τους περιφέρειες, αντί να υπόσχονται εξυπηρετήσεις στους ψηφοφόρους τους, θα αναγκαστούν να τους κερνάνε τσουρέκια και πετσούλες και να τους τάζουν κάτω από τις ανθισμένες πασχαλιές λαγούς με σοκολατένια πετραχήλια.

Κανονικά βέβαια, αν η κυβέρνηση ήθελε να κάνει την υπέρβαση, θα μπορούσε να υποσχεθεί «Φραπέδες» και «Χασάπηδες» και όλους εκείνους με τα χιλιάδες πλασματικά αμνοερίφια να τα ρίξουν στην αγορά για να πέσουν οι τιμές. Όπως γι’ αυτή δεν υπάρχει δίλημμα να σταυρωθεί ο Ιησούς ή ο Βαραββάς. Με 20 ευρώ το αρνί και στα ύψη οι τιμές των κηπευτικών ο μόνος που θα σταυρωθεί θα είναι ο καταναλωτής, αλλά ευγνώμων που θα αποφύγει τη χοληστερίνη και τα τριγλυκερίδια.

Αν πάντως ο Χριστός ανασταινόταν, έστω σε συμβολικό επίπεδο, οι πολιτικοί θα επιχειρούσαν να τον οικειοποιηθούν ή να τον αχρηστεύσουν, τα ΜΜΕ θα τον έκαναν θέαμα, οι ψηφιακές πλατφόρμες θα τον ανακύκλωναν ως στιγμιαία εικόνα. Οι μηχανισμοί αναγνώρισης θα τον ζητούσαν θεσμική εγκυρότητα, ιδεολογική κατάταξη, επικοινωνιακή διαχείριση και πολιτισμική συμβατότητα. Ωστόσο τίποτε απ’ αυτά δεν θα συμβεί γιατί τόσο το θείο όσο και το θρησκευτικό αίσθημα έχουν αντικατασταθεί από τη σκηνογραφία του. Η σιωπή και η κατάνυξη έχουν χαθεί μέσα στον θόρυβο από τα εκκωφαντικά βαρελότα, τα σπιτικά λουλούδια των Επιταφίων από τις απευθείας αναθέσεις στα ανθοπωλεία.

Παραμένει σταθερό το Άγιο Φως στο οποίο εξακολουθούν να αποδίδονται τιμές αρχηγού κράτους. Φέτος, σε μια αποστολή κομάντος, θα το φέρει ο Γιάννης Λοβέρδος για να μας θυμίσει τον αδιάρρηκτο δεσμό θρησκείας – πολιτείας.

Άλλωστε το ίδιο συνέβαινε και στην εποχή του Χριστού. Το ιουδαϊκό ιερατείο του Άννα και του Καϊάφα συνεργαζόταν με την πολιτική εξουσία του Πιλάτου. Ο Μητσοτάκης, μέσα από οβιδιακές μεταμορφώσεις, γίνεται Πιλάτος όταν αποποιείται τις ευθύνες του και Ιησούς όταν απευθύνεται στην Κοβέσι με την έκκληση «απελθέτω απ’ εμού το ποτήριον τούτο». Στους δρυμούς της επιθανάτιας αγωνίας του αναπολεί το «όπου και να πάω η Ελλάδα με πληγώνει» και το ωσαννά που κατέληξε στο τετέλεσται.