Του Γιώργη Γιαννακέλλη

Η μαζική ανταπόκριση στις εκδηλώσεις του Κοινωνικού Κέντρου Β*ΟΞ για τα 14 χρόνια λειτουργίας του δεν είναι μια απλή επιτυχία. Είναι ένα πολιτικό γεγονός. Είναι η απόδειξη ότι ο Ρουβίκωνας δεν είναι μια «ομάδα ακτιβιστών», όπως βολεύονται να τον παρουσιάζουν, αλλά μια δύναμη που έχει ριζώσει βαθιά μέσα στην κοινωνία.

ΒΟΞ και Ρουβίκωνας δεν συνυπάρχουν απλώς. Είναι ένα. Ένας χώρος και μια συλλογικότητα δεμένοι ιστορικά και πολιτικά. Το ΒΟΞ δεν είναι ένα ακόμα στέκι. Είναι ένας χώρος που στην Κατοχή έγινε ορμητήριο αντίστασης κάτω από τη μύτη της Γκεστάπο. Που επί χούντας έσπασε τη λογοκρισία και έφερε στον κόσμο τον Τριφό, τον Παζολίνι, τον Φελίνι, τον Αϊζενστάιν, τον Ταρκόφσκι. Εκεί που το σινεμά δεν ήταν διασκέδαση, αλλά πολιτισμός, σκέψη, σύγκρουση. Εκεί που οι ουρές δεν ήταν μόδα, αλλά ανάγκη.

Σήμερα, στον ίδιο χώρο, χτυπά η καρδιά του Ρουβίκωνα. Μιας αντικαπιταλιστικής συλλογικότητας που δεν χωράει σε κουτάκια αφού σ’ αυτή συναντάμε αναρχικούς, κομμουνιστές, αγωνιστές της αυτονομίας, έχοντας μια καθαρή επιλογή: σύγκρουση με την καπιταλιστική βαρβαρότητα, χωρίς υποταγή στην «ιερότητα» της αστικής νομιμότητας.

Και αυτή η επιλογή δεν είναι θεωρία. Είναι πράξη. Είναι οι συνεχείς παρεμβάσεις, οι ακτιβιστικές δράσεις, αλλά και η καθημερινή, απτή κοινωνική προσφορά. Είναι οι κοινωνικές κουζίνες. Είναι η πυροσβεστική ομάδα. Είναι η παρουσία εκεί όπου η κοινωνία πονάει και το κράτος απουσιάζει ή καταστέλλει.

Γι’ αυτό και σήμερα παρακολουθούμε αυτό που συμβαίνει στις εκδηλώσεις που οργανώνονται με αφορμή την συμπλήρωση 14 χρόνων του Ρουβίκωνα: μαζική συμμετοχή, αποδοχή, στήριξη. Όχι από «περιθώρια», αλλά από πλατιά κοινωνικά στρώματα που αναγνωρίζουν κάτι αυθεντικό. Κάτι που δεν πουλήθηκε, δεν ενσωματώθηκε, δεν λύγισε.

Και όλα αυτά τη στιγμή που —αν το ήθελε— ο Ρουβίκωνας θα μπορούσε εύκολα να παίξει το παιχνίδι τους. Να κατέβει στις εκλογές, να βγάλει βουλευτές, να πάρει κρατικό χρήμα. Να γίνει «κανονικός». Να γίνει ακίνδυνος.

Αλλά τότε δεν θα ήταν Ρουβίκωνας.

Και αυτό είναι το κρίσιμο: ότι εδώ δεν έχουμε απλώς «ενέργειες». Δεν έχουμε πυροτεχνήματα. Έχουμε μια ζωντανή κοινωνική διεργασία, όπου ο ακτιβισμός δένει με την αλληλεγγύη και αποκτά βάθος, διάρκεια και νόημα.

Κάτι που δεν καταγράφεται απλώς. Αφήνει αποτύπωμα.

Και αυτό είναι που τους φοβίζει.