Της Τ. Γ
Χιλιάδες λέξεις δεν θα μπορούσαν να αποτυπώσουν καλύτερα από τούτη τη φωτογραφία την πραγματικότητα στη Λέσβο…
Δεν γνωρίζω προσωπικά τους συγκεκριμένους κτηνοτρόφους του νησιού που τόσο εκφραστικά αποτύπωσε ο φακός του John Tsalas. Μα τα σκαμμένα από το κάματο της βιοπάλης πρόσωπα, τα χιονισμένα μαλλιά , μαρτυρούν πως διανύουν την όγδοη δεκαετία της ζωής τους.
Γνωρίζω όμως άλλους που τα χρόνια λες και συμπυκνώθηκαν μέσα σε ένα μήνα και τους γέρασαν απότομα. Το βλέμμα άδειασε, οι ώμοι κύρτωσαν κι ο τρόμος τους κατακλύζει σε κάθε χτύπο του τηλεφώνου. Να ‘ναι άραγε θετικά στη νόσο τα δείγματα που έδωσε από το κοπάδι του;
Θα χαθεί μέσα σε λίγες ώρες το βιος του;
Μα κι αν ακόμα είναι αρνητικά πάλι αδιέξοδο. Το γάλα πετιέται, τα τυριά δεν πουλιούνται, το κόστος παραγωγής από τα απούλητα ζώα αυξάνεται δραματικά, το κοπάδι υποσιτίζεται…
Ποιος θα τους νοιώσει; Ποιος θα τους δώσει λύσεις;
Η κυβερνητική κλίκα που δρόμους μακάριους στρώνει μόνο για τα δικά της “παιδιά” που ψέματα λένε με την ευκολία που αναπνέουν;
Ο άνιωθος Πρωθυπουργός που μόνιμα στην χαρούμενη κοσμάρα του ζει κι ακόμα κι όταν επισκέπτεται ένα αντικαρκινικό νοσοκομείο που στερείται τα βασικά, αυτός επαίρεται για την ευχάριστη θέα;
Οι κτηνοτρόφοι μας χρειάζονται. Όπως τους χρειαζόμαστε και μεις. Να στηρίξουμε με κάθε τρόπο τον αγώνα τους. Να σταθούμε έμπρακτα αλληλέγγυοι, απέναντι στις πολιτικές της αδιαφορίας και της αναλγησίας, διεκδικώντας μαζί τους μέτρα ουσιαστικής στήριξης για την επιβίωση τους. Για την επιβίωση μας.
0 Comments