Του Γ.Γ
«Η Κοβέσι έρχεται στην Ελλάδα για να καταργήσει στην ουσία με έμμεσο ή άμεσο τρόπο το Σύνταγμά μας», δήλωσε ο πρώην υπουργός Δικαιοσύνης Χαράλαμπος Αθανασίου.
Ξαφνικά, τους έπιασε ο καημός για το Σύνταγμα.
Τώρα θυμήθηκαν τη «θεσμική τάξη».
Τώρα τους έπιασε η αγωνία για τη δημοκρατία.
Κάπου εδώ γελάει και το παρδαλό κατσίκι.
Γιατί όταν το Σύνταγμα γινόταν κουρελόχαρτο με fast track διαδικασίες, όταν η λογοδοσία ήταν άγνωστη λέξη και όταν η ατιμωρησία βαφτιζόταν «πολιτική ευθύνη», δεν είδαμε καμιά τέτοια ευαισθησία.
Τι άλλαξε λοιπόν;
Και μαζί της, η – έστω και αμυδρή – πιθανότητα να ανοίξει κανένας φάκελος που δεν έπρεπε ποτέ να ανοίξει. Να ψαχτεί καμιά υπόθεση που τόσα χρόνια έμενε θαμμένη. Να ενοχληθεί, επιτέλους, το «ιερό δικαίωμα» της εξουσίας να μην ελέγχεται.
Να το πούμε απλά και λαϊκά:
Δεν φοβούνται για το Σύνταγμα.
Φοβούνται μην αρχίσει να εφαρμόζεται.
Γιατί σε αυτόν τον τόπο έχει χτιστεί ολόκληρη κουλτούρα γύρω από το «έλα μωρέ», το «όλοι τα παίρνουν» και το «έτσι δουλεύει το σύστημα». Μια κανονικότητα όπου η μίζα δεν είναι σκάνδαλο — είναι σχεδόν… περιγραφή καθηκόντων, όπως ξέφυγε από τον πρώην υπουργό “δικαιοσύνης”.
Και τώρα ξαφνικά, κάποιος από έξω πάει να βάλει τη μύτη του εκεί που χρόνια βασίλευε η σιωπή.
Ε, αυτό δεν συγχωρείται.
Γι’ αυτό και τα μεγάλα λόγια.
Γι’ αυτό και οι κραυγές περί «εκτροπής».
Γι’ αυτό και η τρομοκρατία περί «κατάλυσης του Συντάγματος».
Γιατί όταν έχεις μάθει να λειτουργείς χωρίς έλεγχο, ακόμα και η σκιά της λογοδοσίας μοιάζει με απειλή.
Το ερώτημα όμως παραμένει — και δεν ξεπλένεται με δηλώσεις:
Αν όλα είναι καθαρά,
αν όλα είναι νόμιμα,
αν όλα έγιναν «όπως έπρεπε»…
Τότε γιατί τρέμουν;
1 Comment